All Chapters of everytime with you เพราะมีเธอ.... : Chapter 1 - Chapter 10

เพนซิลเวเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกาชายหนุ่มสวมเสื้อสเวตเตอร์สีเทาเข้มกางเกงยีนนั่งยิ้มอยู่ที่ม้านั่งลานหน้าบ้านกำลังจดจ่อกับภาพจากกล้องถ่ายรูปที่ถืออยู่ในมือ ก่อนจะละสายตาเผยยิ้มเมื่อเห็นหญิงสาวที่คุ้นเคยเดินตรงมาที่เขา“รอเฌอนานมั้ย” หญิงสาวใบหน้าสวยคมเอ่ยถามเพื่อนชายที่กำลังนั่งยิ้มหวานให้กับเธอ“ไม่นาน… จิณก็พึ่งกลับมาถึงบ้านนี่แหละ เฌอมาดูสิรูปสวยๆ ทั้งนั้นเลย” จิรณัฐยื่นกล้องถ่ายรูปที่อยู่ในมือให้กับเพื่อนสาวคนสนิทได้ดู ภาพถ่ายเหล่านี้เป็นภาพของเด็กๆ ในถิ่นทุรกันดารที่ทั้งสองได้ออกค่ายอาสาในนามมูลนิธิเอลล่าเมื่อช่วงเดือนก่อนจิณหรือจิรณัฐ ชายหนุ่มวัย26ปีถูกรับเลี้ยงโดยจอห์นและเอลล่าสองสามีภรรยาชาวอเมริกันมาตั้งแต่เด็ก จอห์นกับเอลล่าเป็นคนจิตใจมีเมตตาจึงก่อตั้งมูลนิธิเอลล่าขึ้นมาเพื่อช่วยเหลือเด็กๆ ที่ยากไร้ทั่วทุกข์มุมโลก เท่าที่สามารถช่วยได้จอห์นและเอลล่าแต่งงานอยู่กินกันฉันสามีภรรยามานานแต่ก็ไม่สามารถมีบุตรได้ ช่วงที่มาไทยได้เห็นจิรณัฐครั้งแรกก็รู้สึกถูกชะตาด้วยความเอ็นดูจึงรับอุปการะจนจิรณัฐอายุครบ15ปี จากนั้นทั้งสองก็เดินเรื่องรับจิรณัฐเป็นลูกบุญธรรมเพื่อให้ย้ายมาใช้ชีวิตอยู่ที

จิรณัฐเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความเคลือบแคลง แต่ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ตอบวารีก็ปรากฏตัวเอ่ยทักชายหนุ่มขึ้นมาเสียก่อน“วาคิดอยู่แล้วว่าจิณต้องอยู่ที่นี่ อ้าว!ข้าวก็อยู่ด้วยเหรอ” วารีพอเห็นหญิงสาวที่คุ้นเคยอยู่ด้วยก็เอ่ยทักทาย“ข้าวแค่ผ่านมาค่ะ งั้นข้าวกลับก่อนนะคะป่านนี้ป้าคงถามหาแล้ว” หญิงสาวรีบเอ่ยขอตัวจากคนทั้งสอง พอวารีปรากฏตัวเธอเองก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาเหมือนกันจิรณัฐมองตามหลังหญิงสาวที่พึ่งเดินจากไป พอวารีมาท่าทีของเธอที่แสดงออกมานั้นก็ยิ่งมีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด ตกลงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภูภูมิเป็นแบบไหนกันแน่“ทำไมจิณเอาแต่มองข้าวล่ะมีอะไรหรือเปล่า” วารีหันมาถามจิรณัฐที่เอาแต่จับจ้องมองไปทางหญิงสาวที่พึ่งเดินจากไป“วาสนิทกับผู้หญิงคนนั้นมั้ย”“จิณหมายถึงข้าวเหรอ ก็รู้จักทั่วไปถ้าคนที่สนิทน่าจะเป็นภูมิมากกว่า คือข้าวพึ่งย้ายมาอยู่ที่เวียงผาน่ะ ป้าของข้าวเปิดขายอาหารตามสั่งอยู่ท้ายหมู่บ้านภูมิชอบไปกินบ่อยๆ ก็เลยคงสนิทกัน ก็ร้านที่จิณเคยไปกินกับภูมิไง แต่ช่วงนั้นข้าวยังไม่มาจิณก็เลยไม่เห็น”“ร้านป้ามาลีเหรอ?”“ใช่ ร้านป้ามาลี” หญิงสาวพยักหน้ายิ้มรับก่อนจะค่อยๆ คลายยิ้มลงเมื่อมองบรรยากา

ระหว่างที่จิรณัฐมองตามขวัญข้าวด้วยความรู้สึกผิดอยู่นั้นก็ได้รับสายจากภูภัคว่ามีชายคนหนึ่งมาหาตอนนี้รออยู่ที่บ้านไร่ส้มแสงตะวัน พอกลับมาถึงบ้านไร่ส้มก็มองชายที่มาหาด้วยความสงสัย ใบหน้าชายคนดังกล่าวจิรณัฐไม่คุ้นเคยเอาซะเลย“คุณคือจิณใช่มั้ย ผมธานินทร์…เพื่อนของภูมิน่ะ” ชายคนดังกล่าวเอ่ยทักขึ้นก่อน“เพื่อนภูมิ? ทำไมในงานศพภูมิผมถึงไม่เห็นคุณเลย”“คุณเศร้าขนาดนั้นคงไม่มีกะจิตกะใจสังเกตเห็นผมหรอกมั้ง ผมเองก็อยู่ที่งานศพด้วยแค่ไม่อยากเผยตัว ผมอยากสังเกตพฤติกรรมทุกคนที่เกี่ยวข้องกับภูมิน่ะ”“ทำไม?”“คืนก่อนที่ภูมิจะจากไปผมกับภูมิอยู่ด้วยกัน ผมพึ่งกลับมาจากใต้หวันได้ข่าวภูมิจะแต่งงานเลยชวนภูมิออกไปดื่ม เรานั่งดื่มด้วยกันพอตกค่ำผมก็มาส่งภูมิที่นี่ ผมรับประกันได้เลยว่าภูมิไม่ได้เมา ภูมิเองก็แค่ดื่มเล็กน้อยเพราะไม่อยากขัดใจผม ทุกอย่างก็เหมือนจะปกติจนตอนเช้าผมได้รับข้อความที่ภูมิส่งให้ ข้อความน่าจะส่งมาตอนดึกแต่ผมหลับไปก่อนเลยไม่ได้เห็น ประโยคในข้อความนั้นแปลกมาก” ธานินทร์ยื่นมือถือเปิดข้อความสุดท้ายที่ภูภูมิส่งให้เขาให้จิรณัฐได้อ่าน จิรณัฐเองพอเห็นข้อความดังกล่าวก็ตกใจมาก” โลกใบนี้สำหรับฉันไม่น่

ขณะที่ขวัญข้าวเข้าไปซบจิรณัฐอยู่นั้นธานินทร์ที่พึ่งมาถึงก็เห็นความสนิทสนมของทั้งคู่เข้าพอดี ชายหนุ่มเผยยิ้มออกมามองไปที่ทั้งสองอย่างมีเลศนัย ขวัญข้าวพอเห็นการปรากฏตัวของชายหนุ่มที่ไม่รู้จักก็รีบผละตัวออกจากอ้อมอกของจิรณัฐ“จะตกบันไดอยู่แล้วเดินยังไงไม่ดูบ้างเลย” จิรณัฐตำหนิไปที่หญิงสาว ถ้าเมื่อครู่คว้าตัวไว้ไม่ทันมีหวังได้กลิ้งตกบันไดเจ็บตัวหนักแน่ และตอนนั้นเองชายหนุ่มถึงได้เห็นว่าธานินทร์ก็อยู่ด้วย“คุณมาแล้วเหรอ”“ผมมาขัดจังหวะหรือเปล่า”“พูดบ้าอะไรขึ้นมาก่อนสิ” จิรณัฐสวนกลับก่อนจะหันมามองขวัญข้าวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ อีกครั้ง“เจ็บมั้ยเมื่อกี๊เหมือนพี่จะดึงแขนข้าวแรงไปหน่อย”“ไม่เจ็บค่ะ ขอบคุณนะคะที่ช่วย” หญิงสาวลูบที่แขนเบาๆ ถึงแม้จะไม่ได้เจ็บมากแต่ก็รู้สึกถึงแรงมือที่ชายหนุ่มดึงอยู่ ความเอาใจใส่ที่จิรณัฐมีต่อขวัญข้าวนั้นธานินทร์เห็นทุกอย่าง“งั้นข้าวกลับก่อนดีกว่า” หญิงสาวเผยยิ้มบอกลารีบลงไปเก็บปิ่นโตที่ทำหลุดมือ ในเมื่อชายหนุ่มมีแขกมาหาก็ไม่อยากรบกวน ความสดใสและท่าทีเคอะเขินของเธอทำธานินทร์เอ็นดูนัก“เดินเอาอย่าวิ่ง!” จิรณัฐตะโกนดุอีกครั้งเมื่อเห็นท่าทีเร่งรีบของหญิงสาวที่วิ่งลงบันได

วันต่อมาเฌอรินลืมตาขึ้นมาในช่วงสายของวัน เธอยังคงรู้สึกงัวเงียและหนักหัวอยู่เล็กน้อยจากที่ดื่มหนักมา หญิงสาวพยายามนึกถึงเรื่องเมื่อคืนว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ระหว่างนั้นผู้เป็นแม่ก็เปิดประตูห้องเข้ามา“ตื่นแล้วเหรอแม่สาวขี้เมา”“เมื่อคืนเฌอกลับบ้านยังไงคะ”“นี่เมาจนไม่รู้เรื่องเลย จะกลับยังไงก็จิณแบกมาส่งที่บ้านนะสิ”“จิณมาส่งเหรอคะ แล้วเมื่อคืนเฌอทำอะไรแปลกๆ ไปบ้างมั้ย” หญิงสาวเริ่มกังวลกลัวว่าจะเผลอพูดหรือทำอะไรออกไปโดยไม่รู้ตัว“ไม่รู้สิพอแม่กลับมาถึงบ้านจิณก็กำลังกลับพอดี ถ้าอยากรู้ว่าเมาแล้วทำอะไรไปบ้างก็ไปถามจิณดู เดี๋ยวแม่ต้องออกไปข้างนอกมัฟฟินไข่อยู่ในครัวหิวก็ไปกินนะ” นิสาบอกต่อผู้เป็นลูกสาวก่อนจะเดินออกจากห้องไปเฌอรินหลังทำกิจธุระส่วนตัวเสร็จก็มาหาจิรณัฐที่บ้านของชายหนุ่ม หญิงสาวอยากรู้ว่าเมื่อคืนตอนที่ชายหนุ่มไปส่งเธอที่บ้านนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง จิรณัฐเองพอเห็นเฌอรินเดินเข้ามาหาก็เผยยิ้มต้อนรับทักทาย เห็นหญิงสาวเอาแต่ยืนเก้ๆ กังๆ ก็เอ่ยปากชวนให้นั่ง“จิณอ่านอะไรอยู่”“ก็อ่านพวกปรัชญาทั่วไปนั่นแหละ มีอะไรหรือเปล่าดูแปลกๆ นะ”“เมื่อคืน… ขอบใจนะที่ส่งเฌอกลับบ้าน เฌอไม่ได้ทำอะไรหร