Alle Kapitel von ให้รักฉันได้ฮีลใจนายเย็นชา: Kapitel 31 – Kapitel 40

“พูดแบบนี้คุณจะบอกฉันว่า คุณชอบฉันไม่ได้เพราะคุณคริสก็ชอบฉันงั้นเหรอคะ” ดาหวันนัยน์ตาสั่นไหวมองไปที่ครามอย่างผิดหวัง“ก็ไม่ใช่แบบนั้น”“แล้วมันยังไง เพราะแบบนี้สินะคุณถึงเย็นชากับฉัน คุณคราม…คุณมันโคตรขี้ขลาดเลย” ดาหวันสบถไปที่ชายหนุ่มอย่างขุ่นเคืองก่อนจะสะบัดหน้าแล้วเดินจากไป“ใช่ ฉันขี้ขลาดอย่างที่เธอว่านั่นแหละ” ครามทรุดตัวนั่งลงที่พื้น ชายหนุ่มยอมรับว่าตัวเองนั้นไม่ได้เรื่องอย่างที่ดาหวันพูดไว้จริงๆดาหวันกลับมาถึงห้องนอนตัวเองก็เอาแต่หงุดหงิดไม่พอใจกับการกระทำของคราม ในเมื่อเธอชอบเขาและเขาก็ชอบเธอทำไมต้องสนใจคนอื่นด้วย“จะมาเล่นบทพระเอกผู้เสียสละอะไรตอนนี้ คอยดูนะฉันจะเมินคุณกลับบ้าง” ดาหวันกอดอกขบฟันด้วยความขุ่นเคือง สิ่งที่ครามทำกับเธอเธอจะทำกลับคืนให้ชายหนุ่มได้รู้ว่าเธอรู้สึกยังไงวันต่อมา ช่วงบ่ายของวันครามมาที่บ้านใหญ่ทำตามที่สัญญาว่าวันนี้จะอยู่เล่นกับน้องครีม ชายหนุ่มรออยู่นานแต่ดาหวันก็ไม่พาน้องครีมไปหาเขาที่บ้านสักทีเลยต้องเป็นคนมาหาเอง พอเห็นสีหน้าเรียบเฉยของดาหวันก็พอรู้ว่าเธอยังโกรธให้เขาอยู่“น้าครามรอตั้งนานทำไมน้องครีมไม่ไปหาน้าครามล่ะ ไหนบอกว่าจะให้น้าครามสอนวาด

ดาหวันหลับตาพริ้มรอจูบจากครามอย่างคาดหวัง ทั้งที่พึ่งสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของชายหนุ่มแต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หญิงสาวลืมตาขึ้นมาเห็นครามเอาแต่ยิ้มมองมาที่เธออย่างชอบใจก็รีบผลักอกชายหนุ่มออกด้วยความหงุดหงิด“คุณแกล้งฉัน”“เธอสมองเสื่อมหรือเปล่า จำไม่ได้เหรอว่าพูดอะไรกับฉันไว้ เธอบอกว่าถ้าฉันยังไม่บอกชอบเธอฉันก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวเธอ เธอห้ามฉันกอดฉันจูบ…จำไม่ได้แล้วหรือไง เมื่อกี๊ฉันเกือบไปแล้วจริงๆ ดีนะที่คิดได้ทัน” ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ ได้หยอกเย้าหญิงสาวก็ชอบใจเป็นอย่างมาก“จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย ได้….งั้นฉันบอกชอบคุณแล้วฉันก็จูบคุณได้นะสิ” ดาหวันดึงคอเสื้อครามโน้มลงมาเพื่อที่เธอจะประทับจูบไปที่ชายหนุ่มได้อย่างสะดวก หญิงสาวลิ้มรสจุมพิตจนพอใจพร้อมกัดปากของชายหนุ่มก่อนจะถอนริมฝีปากออก“เธอชอบความรุนแรงเหรอไง”“ผู้ชายเย็นชาแบบคุณต้องเจอแบบนี้แหละ ฉันไม่สนใจแล้วว่าคุณจะบอกชอบฉันมั้ย ต่อไปฉันจะทำตามใจตัวเองแล้ว คุณคราม…คุณหนีฉันไม่พ้นหรอก” ดาหวันยักคิ้วอย่างมั่นใจ ท่าทางของเธอตอนนี้ทำครามเอ็นดูมากนักวันต่อมา บริษัทอิชญา จิวเวลรี่“คุณคริสครับ คุณครามมาขอพบครับ” มาวินผู้ช่วยหนุ่มแจ้งต่อผู้เป

“ใครมาเหรอคะ” มินตาตะโกนถามขุนพลตามหลัง พอเห็นว่าเป็นดาหวันกับครามก็ยิ้มทั้งทายคนทั้งคู่“นี่เธอกับเขา….”“ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ" มินตารีบอธิบายเมื่อเห็นเพื่อนสาวมองมาที่เธอกับขุนพลอย่างไม่วางใจ พร้อมกับเชิญครามเข้ามาในห้องของเธอ“คือตอนฉันรอลิฟต์คุณขุนเห็นว่าฉันถือของเยอะเลยอาสาช่วยถือมาส่ง แต่พอถึงห้องฉันนึกได้ว่าก๊อกอ่างล้างจานมันพังอยู่เลยถามคุณขุนซ่อมเป็นมั้ยพอบอกว่าซ่อมได้ฉันก็เลยวานให้ซ่อมให้ พอเขากำลังจะกลับเธอกับคุณครามก็มานี่แหละ เรื่องก็มีแค่นี้”“เธอไว้ใจให้ผู้ชายที่ไม่รู้จักเข้ามาในห้องเนี่ยนะ”“เธอไม่ต้องห่วงฉันเป็นคนดี ไว้ใจฉันได้” ขุนพลรีบอธิบายเพิ่มเติมเมื่อเห็นดาหวันเอาแต่จับผิด“ใช่ อีกอย่างคุณขุนก็เป็นเพื่อนคุณคราม ฉันว่าคุณครามน่าจะรู้จักเลือกคบเพื่อนอยู่” มินตาเอ่ยเสริมทำให้ขุนพลรีบพยักหน้าเห็นด้วย“ที่จริงฉันนิสัยดีกว่าครามอีกนะ ถึงหน้าตาจะสู้ไม่ได้แต่เรื่องความเอาใจใส่ฉันนี่ยืนหนึ่งเลย”“นายจะอวยตัวเองทำไมต้องเอาฉันไปเกี่ยวด้วย กลับได้แล้วดาหวันกับมินตาจะได้พักผ่อน” ครามดุให้เพื่อนชายก่อนจะหันไปยิ้มบอกลาดาหวันอีกครั้งแล้วพากันเดินออกจากห้องไป มินตาเห็นอาการยิ้

“คุณอย่าเข้าใจผิดนะคะ ฉันแค่….”“ฉันรู้ เธอไปรอที่บ้านฉันก่อน ฉันขอคุยกับเขาหน่อย” ครามรีบสวนกลับเมื่อเห็นว่าดาหวันกำลังจะอธิบาย ชายหนุ่มรู้ว่าระหว่างเธอกับคริสนั้นไม่ได้มีอะไรเกิด“คุณจะต่อยคุณคริสอีกมั้ย” เห็นหน้าตึงเครียดของครามหญิงสาวก็ไม่ไว้ใจ เธอรีบกระซิบถามชายหนุ่มด้วยความกังวล“ถ้าเธอไม่ไปสักทีฉันจะต่อยเขาตอนนี้แหละ”“ไปเดี๋ยวนี้ค่ะไปแล้ว” ดาหวันรีบตอบรับ ครามมองตามดาหวันให้แน่ใจว่าไปแล้วจริงๆ ถึงหันกลับมาหาคริส เขามองไปที่ผู้เป็นพี่ชายด้วยสีหน้าเคร่งขรึม“ฉันไม่ชอบเลยที่นายคอยแต่จะวนเวียนใกล้ๆ ดาหวัน” ครามบอกความคิดของตัวเองออกไปตามตรง“นายก็ขี้หึงเหมือนกันเหรอ ไม่ต้องห่วงฉันไม่แย่งดาหวันจากนายแน่ๆ”“ถึงอยากแย่งก็แย่งไม่ได้ นายก็รู้นี่”“นายจะพูดอะไรกันแน่ หรือแค่อยากมาอวดความรักของนายกับดาหวันให้ฉันเห็น”“ดาหวันบอกฉันเรื่องทิชาแล้วฉันก็เลยอยากเตือนนาย ถ้านายไม่ได้รู้สึกอะไรกับทิชาจริงๆ นายก็ควรปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ต้องไปตามอธิบายเพื่อยอมรับผิดให้เธอให้อภัยนาย ทำแบบนี้ทิชาจะได้ไม่หลงเหลือความรู้สึกให้นายอีก เธอจะได้ตัดใจจากนายได้สักที”“นายนี่ฮาร์คอเสมอต้นเสมอปลายจริ

“เธอนี่ชักจะใช้สิทธิ์บ่อยไปแล้วนะ เดี๋ยวก็หอม เดี๋ยวก็กอด”“แต่เมื่อกี๊คุณเป็นคนกอดฉันก่อนนะคะ มานี่สิเล่าให้ฉันฟังหน่อยว่าคุณคุยอะไรกับพ่อคุณมา” ดาหวันจูงมือครามมานั่งที่ขั้นบันได เธอมองชายหนุ่มด้วยความสนใจ“ฉันขอพ่อไปทำงานที่บริษัทน่ะ”“ฉันดีใจจังเลยค่ะที่คุณคิดได้"“พูดแบบนี้คือที่ผ่านมาฉันคิดไม่ได้ว่างั้น"”"อย่าพึ่งโมโหสิคะ แล้วทำไมจู่ๆ ถึงอยากทำงานล่ะ”“ก็เพราะเธอไง พอมีเธอเข้ามาในชีวิตฉันก็คิดอะไรนอกกรอบตลอด เธอต้องรับผิดชอบฉันด้วย"“ได้ค่ะ ฉันจะรับผิดชอบคุณไปตลอดชีวิตเลยดีมั้ยคะ งั้นต่อไปฉันจะได้เห็นคุณใส่สูทแล้วสิ คุณรู้มั้ยเวลาคุณแต่งตัวแบบนั้นดูเหมาะมากเลย แถมหล่อมากๆ ด้วย”“เธอเคยเห็นด้วยเหรอ”“ก็ตอนที่ฉันไปสัมภาษณ์งานพี่เลี้ยงที่บริษัทคุณไง ตอนนั้นที่คาเฟ่ฉันยังเข้าไปทักคุณเลย ดีจัง…ต่อไปถ้าฉันไปหาคุณฉันก็จะได้เจอมินตาด้วย”“ใช่…แล้วก็ได้เจอคริสด้วย”“หึงอีกแล้ว"“ไม่หึงเลยสักนิด คำว่าหึงไม่มีในพจนานุกรมฉัน”"ขนาดนั้นเชียว ว่าแต่คุณทำตำแหน่งอะไรคะ”“ก็ตำแหน่งเดียวกับคริส ช่วยๆ กันนั่นแหละ แล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น”“คุณมีความสามารถขนาดนั้นเลยเหรอคะ คุณคริสตำแหน่งสูงมากเลย