Alle Kapitel von ให้รักฉันได้ฮีลใจนายเย็นชา: Kapitel 21 – Kapitel 30

“เธอมาทำอะไรที่นี่”“ไอ้คนโกหก ฉันไม่น่าไปชอบคุณเลย” ดาหวันตะคอกใส่ครามด้วยความขุ่นเคือง พอจะสะบัดตัวเดินหนีก็ถูกชายหนุ่มคว้าแขนรั้งเอาไว้ คำพูดของเธอเมื่อสักครู่ทำเขาว้าวุ่นใจนัก“เมื่อกี๊เธอว่าอะไรนะ พูดอีกทีได้มั้ย” ครามมองไปที่ดาหวันอย่างคาดหวังอยากได้ยินอีกครั้ง“ปล่อยนะ อย่าเอามือสกปรกมาจับฉัน”“สกปรก? อะไรของเธอ”“ฉันบอกว่าปล่อยไง! คุณจะไปทำอะไรก็ไปทำเลยไม่ต้องมายุ่งกับฉัน”“เธอพูดอะไรฉันไม่เห็นเข้าใจสักนิด” ครามพยายามถามไถ่ด้วยความสับสน ทำไมตอนนี้ท่าทีของดาหวันถึงได้ดูแข็งกระด้างกับเขานัก ระหว่างที่ทั้งคู่ยื้อยุดกันอยู่นั้นขุนพลก็เปิดประตูห้องออกมา“ทำอะไรกัน”“อ้าว! ทำไมเป็นคุณล่ะ” ดาหวันชะงักงันเมื่อคนที่อยู่ในห้องเป็นขุนพลไม่ใช่มัทนาอย่างที่เธอคิดไว้“ก็นี่มันห้องฉัน ไม่ให้ฉันอยู่ห้องตัวเองแล้วให้ไปอยู่ห้องใครล่ะ”“นี่ไม่ใช่ห้องคุณมัทนาเหรอคะ” ครามกับขุนพลหันมาสบตากันเมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาว และนั่นก็ทำให้ครามเข้าใจในทันทีว่าที่ดาหวันแสดงท่าทางเกรี้ยวกราดต่อเขานั้นเพราะอะไร พอเข้าใจทุกอย่างก็อดที่จะขำไม่ได้ ดาหวันก็เหมือนจะรู้ตัวแล้วว่าเธอนั้นออกตัวแรงเกินไป หญิงสาวรีบยกม

“ทำอะไรกัน!”“อ้าว! ออกไปข้างนอกมาเหรอคะ” ดาหวันรีบยิ้มทักทายเมื่อครามปรากฏตัว สายตาที่ชายหนุ่มมองไปยังโจ๊กดูไม่สบอารมณ์นัก“โจ๊ก นี่คุณครามเจ้าของบ้านน่ะ”“ไม่ใช่สักหน่อยฉันเป็นลูกเจ้าของบ้านต่างหาก” ครามสวนกลับอย่างไม่สบอารมณ์“โอเค…ไม่ใช่ก็ไม่ใช่” หญิงสาวพึมพำออกมา ดูเหมือนชายหนุ่มจะอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่“ผมโจ๊กครับเป็นแฟนเก่าของดาหวัน” โจ๊กแนะนำตัวกับครามโดยไม่ต้องรอให้ดาหวันแนะนำให้ ได้ยินแบบนั้นยิ่งทำครามหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก“ไม่ต้องบอกละเอียดขนาดนั้นก็ได้มั้งโจ๊ก นี่ก็ดึกแล้วหวันว่าโจ๊กกลับดีกว่า” ดาหวันรีบตัดบทสนทนาก่อนที่ครามจะอารมณ์เสียไปมากกว่านี้ หญิงสาวรีบผลักโจ๊กไปทางมอเตอร์ไซค์ของเขาที่จอดไว้ พร้อมบอกให้รีบกลับไปและอย่ามาที่นี่อีก ยังไงบ้านหลังนี้ก็ไม่ใช่บ้านของเธอชายหนุ่มจะแวะเวียนมาหาก็คงไม่เหมาะสม โจ๊กเองก็เห็นด้วยจึงบอกลาหญิงสาวแล้วขับมอเตอร์ไซค์ออกไปดาหวันหันหลังกลับเดินมาหาครามที่ยืนจ้องเธออย่างไม่สบอารมณ์ ชายหนุ่มไม่พอใจกับการมาของโจ๊กเท่าไหร่ และตอนนี้เหมือนจะพาลมาไม่พอใจให้เธอแล้วด้วยครามเดินไปขึ้นรถตะโกนบอกให้ดาหวันเปิดประตูบ้านให้ก่อนจะขับเข้าบ้านไป ดาหวันเอง

“คริสชอบดาหวันเหรอ” ครามย้ำถามผู้เป็นพ่ออีกครั้ง“ใช่ ชอบมานานแล้ว ที่ดาหวันเข้ามาอยู่ในบ้านอิชญาเป็นความตั้งใจของคริสตั้งแต่แรก และที่ทิชากับคริสต้องทะเลาะกันใหญ่โตก็เพราะทิชารู้ว่าคริสชอบดาหวัน”“รู้กันหมดทุกคนยกเว้นผมสินะ เพราะแบบนี้พ่อก็เลยอยากให้ผมแต่งงานกับทิชาเพื่อลูกรักของพ่อจะได้สมหวัง ปากก็บอกว่ารักลูกเท่ากันแต่สุดท้ายพ่อก็เสียสละลูกนอกสมรสเพื่อช่วยลูกคนโปรดพ่ออยู่ดี” ชายหนุ่มน้ำตาคลอผิดหวังเป็นอย่างมาก“ไม่ใช่แบบนั้นนะคราม พ่อแค่พยายามหาทางออกที่ดีที่สุด”“ทางออกที่ดีที่สุดงั้นเหรอ ทางออกที่ว่าคือกีดกันผมให้ห่างจากดาหวันเพราะพ่อเองก็รู้ว่าผมชอบดาหวันใช่มั้ย” เสียงตวาดของผู้เป็นลูกชายทำไกรภพนิ่งเงียบพูดไม่ออก ถ้าจะพูดกันตามตรงก็เป็นอย่างที่ครามพูดไปจริงๆ เมื่อช่วงหัวค่ำไกรภพได้เห็นความสนิทสนมของครามกับดาหวันทุกอย่างและเขาก็รู้ดีว่าครามนั้นก็ชอบดาหวันเช่นกัน“ครามฟังพ่อนะ พ่อ…”“พ่อไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ยังไงผมก็เป็นลูกชายที่ไม่อยู่ในตัวเลือกพ่ออยู่ดี” ครามปาดน้ำตาตัวเองด้วยความอัดอั้น ตอนนี้เขาไม่อยากจะได้ยินอะไรจากผู้เป็นพ่ออีกแล้ว“พ่อขอโทษ” ไกรภพมองตามลูกชายที่เดินเข้าบ้านไป

ครามเผลอไผลหลงใหลไปกับจูบอันหอมหวานอยู่สักครู่ก็ตั้งสติได้รีบถอนริมฝีปากผลักดาหวันออกห่างเล็กน้อย ชายหนุ่มมองไปยังหญิงสาวคนในใจด้วยความรู้สึกผิด“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ แค่ข้ามคืนทำไมคุณถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้” ดาหวันปรี่เข้าไปสวมกอดชายหนุ่มไว้แน่น วอนขอให้เขาบอกความจริงกับเธอ ถ้าเธอทำอะไรผิดจะได้แก้ไข“ฉันแค่เหนื่อยอย่าคิดมากเลยนะ” ชายหนุ่มลูบผมหญิงสาวด้วยความเห็นใจ ปัญหาที่เขาเจอตอนนี้ไม่สามารถบอกเธอได้จริงๆ เพราะแม้แต่เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าต้องจัดการเรื่องนี้ยังไงดาหวันกลับมาถึงห้องก็เอาแต่นั่งซึมคิดถึงท่าทีของครามที่เปลี่ยนไปเหมือนคนละคน เมื่อวานแสดงออกถึงความรักที่หวานชื่นแต่ทำไมวันนี้กลับกลายเป็นความเย็นชาได้ เธอต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชายหนุ่มกันแน่วันต่อมา ช่วงสายของวันครามพยายามตัวเองให้ยุ่งเพื่อจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน วันนี้ชายหนุ่มตื่นแต่เช้าเพื่อลงดินปลูกดอกไม้บริเวณรอบๆ บ้านเพิ่มเติมโดยไม่รู้จักเหน็ดจากเหนื่อย ระหว่างที่จดจ่อกับงานที่ทำอยู่นั้นก็มีใครบางคนเช็ดยื่นมาเหงื่อที่ไหลอาบใบหน้าของเขา พอเห็นว่าเป็นมัทนาก็รีบปัดมือออกทันที“เดี๋ยวครามเช็ดเอง” ชายหนุ่มวางอุปกรณ์ที่อยู่ในมือลง

“ฉันชอบคุณครามค่ะ”คริสแน่นิ่งกับคำตอบที่ได้ยิน ที่แท้คนในใจของหญิงสาวก็ไม่ใช่ใครที่ไหนกลับเป็นคนใกล้ตัวที่เขาคาดไม่ถึง ถึงแม้ว่าจะได้ยินออกมาจากปากดาหวันโดยตรงแต่เขาเองก็ยังคงข้องใจกับหลายเรื่องอยู่“แต่คุณบอกว่าว่าไม่สนิทกับเขาไม่ใช่เหรอ แล้วคุณเอาเวลาไหนไปชอบเขา คุณบอกว่าเขาเย็นชาเข้าถึงยากแล้วทำไมคุณถึงชอบเขาได้”“เมื่อก่อนเป็นแบบนั้นจริงๆ แต่พอฉันได้รู้จักเขามากขึ้นฉันก็รู้ว่าเขาไม่ได้แย่อย่างที่ฉันเคยอคติ เรามีเวลาพูดคุยกันมากขึ้น สนิทกันมากขึ้นและก็กลายเป็นว่าฉันไว้ใจเขาโดยไม่รู้ตัว เรามีช่วงเวลาดีๆ ด้วยกัน แม้ว่าเขาจะทำตัวเย็นชาพูดจาขวางโลกแต่ฉันก็สบายใจและชอบที่จะอยู่กับเขา”“เวลาอยู่กับผมคุณไม่รู้สึกสบายใจบ้างเลยเหรอ งั้นที่ผมรู้สึกว่าคุณดูอึดอัดเวลาอยู่ด้วยกันก็แปลว่าผมไม่ได้คิดไปเอง"“เวลาอยู่กับคุณฉันก็สบายใจค่ะแต่นั่นมันก่อนที่คุณจะบอกชอบฉัน ฉันไม่ได้ปิดกั้นคุณนะคะ ฉันเปิดใจกับเรื่องความรักอยู่ตลอด และฉันก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้ชอบคุณแบบนั้นแบบที่ฉันชอบคุณคราม”“แล้วครามชอบคุณมั้ย”“ถึงแม้ว่าเขาไม่เคยบอกแต่ฉันก็มั่นใจค่ะว่าเขาก็ชอบฉันเหมือนกัน”“งั้นผมก็หวังว่าเขาจะไม่รู้เรื