Alle Kapitel von ให้รักฉันได้ฮีลใจนายเย็นชา: Kapitel 11 – Kapitel 20

วันเวลาผ่านพ้นไปเป็นวัน จากวันเป็นเดือน ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามปกติ ผู้คนต่างทำหน้าที่ของตัวเองที่ได้รับมอบหมายในแต่ละวันอย่างดีที่สุด เช่นเดียวกับครามที่ตื่นมาทุกเช้าก็มักจะใช้เวลาอยู่กับต้นไม้ใบหญ้าที่ชายหนุ่มได้ปลูกเอาไว้ ก่อนจะใช้เวลาหลังจากนั้นทำงานที่ตัวเองรักต่อครามใช้สมาธิจดจ่ออยู่กับงานฝีมือของตัวเอง ผ้ากันเปื้อนที่สวมใส่เปรอะเปื้อนไปด้วยสีน้ำมันหลากหลายสี ดวงตาคมเข้มจ้องไปที่ปลายพู่กันอย่างตั้งใจ ก่อนจะพักสายตาวางพู่กันลงบิดตัวเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อยล้า พอหันออกนอกหน้าต่างก็เห็นดาหวันยืนยิ้มให้อยู่ไกลๆ ชายหนุ่มไม่รีรอที่จะเดินออกไปหาหญิงสาว“ไม่เข้าไปล่ะยืนอยู่ทำไม”“ก็ฉันกลัวคุณจะดุให้นะสิ จำไม่ได้หรือไงว่าคุณบอกไม่ให้ฉันเข้ามาบริเวณบ้านของคุณ”“งั้นเธอก็น่าจะจำได้เหมือนกันว่าฉันรับปากกับน้องครีมแล้วว่าจะไม่ดุเธออีก ทำอย่างกับตัวเองเคยทำตามกฎที่ฉันตั้งไว้อย่างงั้น ตกลงที่มานี่มีอะไร”“นี่ค่ะ ฉันกับน้องครีมช่วยกันทำ น้องครีมอยากให้คุณลองชิม"ดาหวันยื่นกล่องที่มีคุกกี้ให้กับครามได้ลิ้มรส วันนี้เธอกับน้องครีมช่วยกันทำคุกกี้ขึ้นมา พอเสร็จแล้วก็อยากแบ่งกันชิม“กินได้เหรอ” ช

หลายวันผ่านไปครามกับดาหวันมีความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นมาก บ่อยครั้งที่หญิงสาวพาน้องครีมมาเล่นที่บ้านของชายหนุ่ม ใช้เวลาอยู่ด้วยเพื่อให้ครามสอนวาดรูปให้กับผู้เป็นหลานสาว ท่าทีเย็นชาของเขาในเมื่อก่อนนั้นไม่ค่อยได้เห็นแล้วแม้แต่น้องครีมเด็กน้อยในวัย5ขวบก็ยังมองออก และเธอก็มีความสุขมากที่น้าชายของเธอดูไม่อมทุกข์เหมือนครั้งที่ผ่านมาน้องครีมที่กำลังเพลิดเพลินกับการวาดรูปก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจเมื่อเหลือบไปเห็นคริสที่กำลังยืนยิ้มมองให้เธอผ่านหน้าต่างบานใหญ่ เด็กน้อยรีบลุกจากเก้าอี้วิ่งออกจากบ้านเข้าไปสวมกอดน้าชายในทันที“เย้…น้าคริสกลับมาแล้ว ของฝากน้องครีมละคะ”“น้าเอาไปไว้ที่ห้องน้องครีมแล้ว น้องครีมไปดูมั้ยว่าน้าซื้ออะไรมาฝากบ้าง”“เย้ๆ” เด็กหญิงชูมือทั้งสองข้างขึ้นพร้อมกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจดาหวันเดินตามน้องครีมออกมาทีหลัง เธอยิ้มทักทายให้คริสที่พึ่งมาถึง คริสเองได้เห็นหญิงสาวก็ยิ้มตอบด้วยความคิดถึง ก่อนจะค่อยๆ หุบยิ้มลงเมื่อเห็นครามเดินตามหลังมา“เธอกลับไปเถอะฉันเองก็ต้องออกไปข้างนอกเหมือนกัน” ครามบอกต่อดาหวันที่ยืนอยู่ข้างๆ หญิงสาวยิ้มรับก่อนจะเดินไปหาน้องครีมกับคริส และออกจากบ้านท้ายสวนไ

“ใครคะ” ดาหวันเตรียมตัวจะเข้านอนได้ยินเสียงเคาะประตูจึงตะโกนถามคนที่อยู่ด้านนอก พอรู้ว่าเป็นคริสก็เดินไปเปิดประตูให้“ผมเข้าไปได้มั้ย”“ได้ค่ะ” หญิงสาวอนุญาตให้ชายหนุ่มเข้ามาที่ห้องนอนของเธอได้ คริสเองก็ไม่รีรอรีบบอกจุดประสงค์ที่เข้ามาหาหญิงสาว“ผมให้คุณ คุณดูซิว่าชอบมั้ย” ดาหวันยื่นมือรับกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินที่่คริสยื่นมาให้ พอเห็นเป็นสร้อยคอเส้นหรูก็รีบคืนกลับไปที่ชายหนุ่มทันที“ฉันรับไม่ได้หรอกค่ะดูก็รู้ว่าแพงมาก”“ก็ไม่ได้แพงขนาดนั้นหรอก เก็บไว้เถอะนะมันเป็นความตั้งใจที่ผมอยากให้คุณจริงๆ ผมก็เหมือนผู้ชายทั่วไปที่อยากจะทำเรื่องพิเศษให้คนที่ตัวเองชอบ”“แต่ฉัน…”“ผมรู้ว่าคุณยังไม่ได้ชอบผม งั้นสร้อยนี้คุณยังไม่ต้องใส่ก็ได้ ไว้คุณยอมรับผมเมื่อไหร่ค่อยเอาออกมาใส่…ดีมั้ย”“งั้นก็ถือซะว่าคุณฝากไว้ที่ฉันก่อนก็แล้วกันนะคะ แล้วคุณทิชาเป็นยังไงบ้าง เธอคงโกรธคุณมากใช่มั้ย”“ไม่มีอะไรแล้ว ทิชาโกรธผมได้ไม่นานหรอก”“ดีแล้วค่ะ ฉันเองก็กลัวว่าเป็นต้นเหตุทำพวกคุณทะเลาะกัน”“ถ้าทิชาจะโกรธก็โกรธผมไม่เกี่ยวกับคุณ คุณพักผ่อนเถอะ” คริสบอกลาหญิงสาวก่อนจะเปิดประตูออกจากห้องไปดาหวันกลับมามองกล่องกำมะหยี่

“แปลว่าคนที่เธอชอบคือฉันงั้นเหรอ”“ฉัน ฉัน…”ดาหวันไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ พอเจอคำถามของครามก็ว้าวุ่นไปหมด หญิงสาวค่อยๆ เดินถอยหลังห่างออกมา แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามหลบหลีกยังไงชายหนุ่มก็ตามติดเข้าใกล้เธออยู่ดี สายตาเจ้าเล่ห์ของครามยิ่งทำเธอหวั่นใจ ไม่นานนักเอวบางของเธอก็ถูกมือใหญ่ของชายหนุ่มคว้าเข้ามาแนบชิดอ้อมอก“ทำไมครั้งนี้ไม่โต้ตอบล่ะ ปกติถ้าฉันพูดอะไรแบบนี้เธอจะปฏิเสธทันทีนี่ ดาหวันอย่าบอกนะว่าตกหลุมรักฉันแล้ว” ครามเผยยิ้มอย่างชอบใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาของดาหวันต่างออกไปจากครั้งก่อน เห็นหญิงสาวเอาแต่อ้ำอึ้งไม่ยอมตอบก็คิดเข้าข้างตัวเองทันทีว่าเธอนั้นมีใจให้เขาแล้วแน่ๆ“คุณคราม คุณกำลังทำให้ฉันตกใจนะ ถอยออกไปเลย”“ตอบคำถามฉันก่อน และก็ช่วยซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองด้วย” ไม่ทันที่จะได้ตอบเสียงมือถือของครามก็ดังขัดจังหวะเสียก่อน แต่ดูเหมือนเขาไม่ได้สนใจเลยสักนิด เขายังคงจ้องมาที่ดาหวันอย่างไม่ลดละ“รับสายสิ”“ไม่รับ มีแต่คนเสียมารยาทแหละถึงโทรมาดึกขนาดนี้ ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่องตอบฉันมา”“ฉันไม่มีอะไรจะตอบคุณทั้งนั้น มือถือคุณดังไม่หยุดเลยถ้าคนโทรมาเขามีธุระด่วนทำไง” ดาหวันยังคงรบเร้าให้ครามรับ

“ทิชามาได้ไง!”“นี่คือลูกค้าที่พี่คริสบอกทิชาเหรอคะ คนไหนล่ะคะที่เป็นลูกค้า มินตาก็ไม่น่าใช่ น้องครีมก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ งั้นก็คงเหลือแต่เธอแล้วสินะ แล้วเธอเป็นลูกค้าประเภทไหนของพี่คริสล่ะ แบบรายวันหรือแบบค้างคืน”“มากไปแล้วนะทิชา ขอโทษดาหวันเดี๋ยวนี้”“ทิชาไม่ขอโทษ ทิชาก็มัวแต่คิดมากกลัวว่าพี่จะไปชอบผู้หญิงข้างนอกแต่ลืมคิดไปว่าในบ้านก็ยังมีอยู่อีกคน ครั้งที่แล้วผิดนัดวันเกิดทีชาพี่ก็อยู่กับผู้หญิงคนนี้ พอมาครั้งนี้ผิดนัดกับทิชาพี่ก็อยู่กับผู้หญิงคนนี้อีก พี่คริสทำกับทิชาแบบนี้ได้ไง” หญิงสาวน้ำตาไหลไม่ขาดสาย เห็นคริสให้ความสำคัญกับดาหวันมากกว่าก็เจ็บปวดนัก ดาหวันเองไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้ก็พยายามจะอธิบายทุกอย่าง แต่ไม่ทันจะได้พูดก็ถูกทิชาปรี่เข้ามาตบหน้าอย่างแรง คริสที่เห็นเหตุการณ์ก็รีบดึงตัวดาหวันเข้าไปหลบข้างหลังทันที“ทำบ้าอะไรทิชา!”“นี่พี่ปกป้องมันเหรอ”“ใช่พี่ปกป้องดาหวัน ที่พี่ผิดนัดเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็เพื่อจะมาหาดาหวันเพราะพี่ชอบดาหวัน เข้าใจหรือยัง” คำตอบไร้เยื่อใยของคริสทำทิชาช็อกไปในทันที แม้แต่ดาหวันและมินตาเองก็ตกใจมากไม่คิดว่าชายหนุ่มจะโพล่งความจริงมาแบบนี้