Alle Kapitel von ให้รักฉันได้ฮีลใจนายเย็นชา: Kapitel 41 – Kapitel 50

“ทิชาอยากแต่งงานกับพี่ครามค่ะ”“จะล้อเล่นอะไรอีกทิชา” คริสตวาดไปที่หญิงสาวที่นั่งนิ่งไม่รู้ร้อนรู้หนาว สิ่งที่เธอทำครั้งนี้มันเกินไปมากจริงๆ ถึงขั้นดึงครามเข้ามาเกี่ยวในความสัมพันธ์นี้ด้วย“ทิชาพูดจริงค่ะ ก่อนหน้านี้ลุงไกรภพก็เป็นคนคุยกับพ่อทิชาเองไม่ใช่เหรอคะที่จะให้ทิชากับพี่ครามลองคบกันดู ตอนนี้ทิชาไม่ได้ชอบพี่คริสแล้วด้วย ถ้าจะคบกับพี่ครามไม่เห็นเป็นไรเลย”“แล้วทิชาชอบครามงั้นเหรอ” คริสจ้องไปที่หญิงสาวอย่างขุ่นเคือง“ตอนนี้ยังค่ะ แต่ก็จะชอบในอีกไม่นาน พอทิชาได้รู้จักพี่ครามจริงๆ ทิชาถึงรู้ว่าพี่ครามเป็นคนน่ารัก เมื่อคืนพี่ครามก็ช่วยทิชาจากพวกขี้เมา คนดีๆ แบบนี้ทำให้ทิชาชอบได้ไม่ยากหรอกค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างมั่นใจประชดไปที่คริส ท่าทีหยิ่งยโสของเธอทำคริสยิ่งไม่พอใจหนักกว่าเดิม ชายหนุ่มทนต่อไปไม่ไหวรีบจูงแขนทิชาให้ออกมาคุยกันนอกบ้าน ปัญหาระหว่างเขาและเธอไม่ควรให้ผู้ใหญ่ต้องมาปวดหัวด้วย“เกินไปแล้วนะทิชาจะประชดพี่ก็อย่าเอาคนอื่นมาเกี่ยวสิ”“เมื่อไหร่พี่จะเลิกสำคัญตัวเองสักที ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ชอบพี่แล้วทำไมฉันต้องประชดพี่ด้วย”“แน่ใจนะว่าเลิกชอบพี่แล้ว” คริสดึงตัวทิชาเข้ามาแนบชิดอ

“ดาหวัน…เธอเหนื่อยมั้ยที่ชอบฉัน”“ทำไมคุณถามแบบนี้ล่ะคะ”“ตอนบ่ายฉันก็อยู่ที่ร้านอาหารนั่งอยู่โต๊ะใกล้ๆ เธอกับคริส ฉันได้ยินที่เธอพูดกับคริสทุกอย่าง ดาหวัน…ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละ ทั้งเย็นชา ไร้ความรู้สึก เข้าหาใครไม่เป็น ฉันถึงบอกเธอเสมอว่ามีอะไรให้พูดกันตรงๆ ไม่งั้นเธอก็มีแต่จะรู้สึกเหนื่อยหน่าย เรื่องแต่งงานด้วย เธอตัดสินฉันไปแล้วโดยไม่ได้ถามฉันสักคำ”“ฉันรู้ตัวค่ะว่าผิดจริงๆ ฉันไม่ควรต้องการคุณมากเกินไป ฉันไม่ควรโลภให้คุณสนใจฉันแค่คนเดียว”“ฉันสนใจแค่เธอคนเดียวดาหวันเธอไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ เธออยู่เฉยๆ ฉันก็รักเธอ หรือที่ผ่านมาฉันแสดงออกยังไม่ชัดเจนพอ” ชายหนุ่มรีบสวนกลับ ที่ผ่านมาเขาก็แสดงให้หญิงสาวเห็นมาตลอดว่าเขาชัดเจนในความรู้สึกแค่ไหน ถ้าวันนี้ไม่ได้ยินด้วยตัวเองก็ไม่รู้ว่าดาหวันมีความคิดแบบนี้กับเขา“คุณอย่าโกรธฉันเลยนะคะฉันมันงี่เง่าเอง ตอนนั้นฉันแค่รู้สึกน้อยใจที่คุณมัทโทรมาคุณก็รีบออกไป ยิ่งพอมาได้ยินว่าคุณทิชาจะแต่งงานกับคุณมันก็เลยฟุ้งซ่านไปหมด ฉันจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว ต่อไปถ้าฉันอยากรู้อะไรฉันจะถามคุณออกไปตรงๆ งั้นคุณอย่าโกรธฉันได้มั้ย” หญิงสาวน้ำตาคลอเข้าไปสวมกอด

“เรามานอนด้วยกันเถอะนะ ฉันอยากนอนกับคุณ”ครามเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชายหนุ่มรีบคลายอ้อมกอดออกจ้องมองไปที่ดาหวันด้วยความคาดหวัง ถึงรู้ว่าตอนนี้หญิงสาวอยู่ในอาการมึนเมาไม่ได้สติแต่ก็อยากย้ำถามเพื่อความแน่ใจ“รู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา”“รู้ค่ะ ถึงฉันจะเมาแต่ฉันก็รู้ว่ากำลังทำอะไร คืนนี้เรานอนด้วยกันเถอะนะคะ” พูดจบดาหวันก็ประทับจูบไปที่ปากอุ่นๆ ของครามทันที จากการจูบธรรมดาก็เพิ่มความร้อนแรงขึ้น เธอไม่เว้นแม้แต่จะให้ชายหนุ่มได้หลบหลีก เธอใช้ปากเล้าโลมทั่วทุกส่วนใบหน้าของครามตามความต้องการครามเองแม้จะกดอารมณ์ความปรารถนาเอาไว้แต่ก็ไม่อาจต้านทานการยั่วยวนของหญิงสาวได้ เมื่อทุกอย่างเป็นใจก็ไม่รีรอรีบอุ้มหญิงสาวมาไว้ในอ้อมแขนเดินตรงไปยังเตียงนอน พร้อมกับปากอุ่นๆ ที่ลิ้มรสสวาทเพื่อตอบรับความต้องการของเธอครามวางดาหวันลงที่เตียงนอนอย่างทะนุถนอม มือข้างหนึ่งลูบไล้แก้มแดงของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน สายตาจับจ้องไปที่ริมฝีปากชมพูนั้นอย่างเว้าวอนก่อนประทับจูบลงปากอุ่นๆ นั้นอีกครั้ง แต่ใจเจ้ากรรมเสียงมือถือของเขาดันดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน“อย่ารับเลยนะคะ เรากำลังทำเรื่องสำคัญอยู่นะ”“เธอมีความต้องการขน

ความปรารถนาของครามดำเนินต่อไปอย่างเร่าร้อน ปากอุ่นๆ ของเขารุกล้ำลิ้มรสความหอมหวานริมฝีปากของหญิงสาวอย่างดูดดื่มพร้อมกับค่อยๆ ดันตัวเธอให้ล้มนอนไปที่โซฟา ก่อนจะถอนริมฝีปากออกมองดูใบหน้าหมดจนของดาหวันอย่างเว้าวอน“จะไม่ขัดขืนหน่อยเหรอ”“ฉันควรจะขัดขืนเหรอคะ”“อย่าทำให้ฉันได้ใจสิ ถ้าฉันเสพติดขึ้นมาเมื่อไหร่เธอจะลำบากเอานะ ฉันกลับก่อนดีกว่าขืนอยู่ต่อถอนตัวไม่ขึ้นแน่”“แต่นี่มันดึกมากแล้วนะคะฉันเป็นห่วงคุณจริงๆ เราไม่ต้องนอนด้วยกันก็ได้ หรือไม่คุณก็นอนที่โซฟา หรือจะไปนอนกับคุณขุนก็ได้นี่คะ”“ดึกแล้วป่านนี้ขุนคงหลับไปแล้วไม่อยากปลุกน่ะ อีกอย่างถ้าฉันนอนที่นี่ก็กลัวจะอดใจไม่ได้พังประตูห้องนอนไปหาเธอทำไง ไม่ต้องห่วงขับรถแป๊บเดียวก็ถึงบ้านแล้ว”“ก็ได้ค่ะ งั้นถึงบ้านแล้วโทรหาด้วย”“โอเค” ชายหนุ่มยิ้มพยักหน้ารับก่อนจะเข้าไปจูบหน้าผากบอกฝันดีกับหญิงสาวแล้วเดินออกจากห้องไป ที่ชายหนุ่มปฏิเสธไม่ยอมนอนค้างที่ห้องเหตุผลหลักคือกลัวหักห้ามใจไม่ไหว ได้อยู่กับหญิงคนรักตามลำพังเขาก็ไม่ไว้ใจตัวเองเหมือนกัน ตอนนี้มีเรื่องงานสำคัญที่ต้องจัดการก่อนจะว่อกแว่กไม่ได้ ไม่งั้นคริสได้เอาเขาตายแน่เวสต์มิดแลนด์ ประเท

ออฟฟิศเคพี ออร์แกไนซ์“พี่ดาหวัน มีคนมาหาค่ะ” พนักงานสาวคนหนึ่งบอกต่อดาหวันที่กำลังจัดของเตรียมนำขึ้นรถ พอเห็นว่าเป็นโจ๊กก็เผยยิ้มทักทาย เธอวางของที่อยู่ในมือลงเดินตรงไปหาชายหนุ่ม“โจ๊กมาได้ไง”“ออกมาหาข้าวกินน่ะ โจ๊กได้งานทำแล้วนะเป็นฝ่ายขายอยู่บริษัทใกล้ๆ นี่เองเริ่มงานพรุ่งนี้ เมื่อกี๊เห็นหวันไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่าเลยเข้ามาดู สรุปใช่จริงๆ ด้วย แล้วนี่ทำอะไรอยู่เหรอ”“เตรียมของจะออกงานที่ชลบุรีน่ะ”“งั้นโจ๊กช่วยนะ”ชายหนุ่มเข้าไปช่วยดาหวันยกของขึ้นรถด้วยความเต็มใจ ใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็รีบร้อย ยังมีเวลาก่อนที่เธอจะออกเดินทาง หญิงสาวจึงพาชายหนุ่มมานั่งพักที่ออฟฟิศ“น้ำ”“ขอบใจนะ นี่โต๊ะทำงานของหวันเหรอดูดีจัง แล้วชั้นสองไว้ทำอะไร”“ชั้นสองเป็นห้องประชุม สตูดิโอและก็ห้องทำงานเจ้านายน่ะ”“ดีจัง ในที่สุดหวันก็ได้ทำงานที่ตัวเองรักสักที”ระหว่างที่ดาหวันกับโจ๊กพูดคุยกันอยู่นั้นครามก็ยืนมองทั้งคู่จากด้านนอก เห็นหญิงสาวสนิทสนมกับแฟนเก่าก็ไม่ค่อยพอใจนัก“มายืนทำอะไรตรงนี้ อ๋อ…มาแอบดูแฟนตัวเองสินะ” ขุนพลที่เดินมาเอ่ยถามเพื่อนชายที่เอาแต่ยืนจ้องไปทางดาหวัน“ทำไมนายให้คนนอกเข้าไปอยู่ในออฟฟิศ”