All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 181 - Chapter 190

รถตู้คันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขคฤหาสน์ แพรวพรรณก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งไปทั้งตัว ทันทีที่สองเท้าเหยียบลงบนพื้นหินอ่อนที่คุ้นเคย ความรู้สึกอึดอัดที่ต้องปั้นหน้าเข้มแข็งมาทั้งวันก็เริ่มพังทลาย"หนูแพรว"เสียงเรียกแหบพร่าแต่อบอุ่นดังขึ้นจากหน้าประตู ป้าแจ่มในชุดแม่บ้านรีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วเดินแกมวิ่งเข้ามาหา สีหน้าของหญิงสูงวัยเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิดแค่เห็นหน้าคนที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่ 5-6ขวบ กำแพงความอดทนของแพรวพรรณก็พังครืนลงมาทันที"ป้าแจ่มขา"แพรวพรรณโผเข้ากอดร่างท้วมของป้าแจ่มแน่น ซุกหน้าลงกับไหล่ที่คุ้นเคยแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ต่อหน้าพนักงานและต่อหน้าราเมศ ไหลทะลักออกมาจนเสื้อของแม่บ้านเก่าแก่เปียกชุ่ม"โธ่ คนดีของป้า ร้องออกมาเลยลูก ร้องออกมาให้หมด" ป้าแจ่มกอดตอบแน่นๆ มือกร้านลูบแผ่นหลังที่กำลังสั่นเทาอย่างอ่อนโยน "ป้าเห็นข่าวบ้าๆ พวกนั้นหมดแล้ว ป้าถึงกับนั่งไม่ติด รอแต่ว่าเมื่อไหร่หนูแพรวจะกลับมาให้ป้ากอด""ป้าแจ่ม แพรวทำตัวไม่ดีใช่ไหมคะ ถ้าเมื่อวานแพรวไม่อ้อนคุณพ่อ ถ้าแพรวระวังตัวกว่านี้ คลิปมันก็คงไม่หลุด ตอ

บรรยากาศในโรงแรมแกรนด์ริเวอร์ยังคงคุกรุ่นไปด้วยกระแสข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วทุกแผนก รถตู้ยุโรปคันหรูจอดเทียบหน้าประตูกระจกบานใหญ่ การ์ดชุดดำลงมาเปิดประตูให้อย่างรู้หน้าที่ แพรวพรรณก้าวลงจากรถในชุดสูททำงานเข้ารูปสีครีมที่ราเมศเป็นคนเลือกให้เมื่อเช้า ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มอย่างดีเพื่อปกปิดรอยช้ำใต้ตา เธอยืดหลังตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปในล็อบบี้ วันนี้ราเมศมีประชุมด่วนกับทีมทนายความส่วนตัวตั้งแต่เช้าตรู่ เขาจึงให้การ์ดมาส่งเธอที่โรงแรมก่อน ทันทีที่ปลายส้นสูงกระทบพื้น สายตานับสิบสิบก็พุ่งเป้ามาที่เธอ พนักงานต้อนรับที่เคยยิ้มแย้มก้มหน้าหลบตา แขกวีไอพีบางคนที่นั่งอยู่โซนคาเฟ่หันไปกระซิบกระซาบกันพลางปรายตามองมา แพรวพรรณสัมผัสได้ถึงความรังเกียจและการจับผิดที่ลอยวนอยู่ในอากาศ เธอฝืนยิ้มบางๆ พยักหน้ารับไหว้พนักงานที่ยังคงทำความเคารพตามหน้าที่ สองขาก้าวฉับๆ ตรงไปที่ลิฟต์ผู้บริหารโดยไม่หยุดแวะทักทายใครเหมือนทุกที ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง แพรวพรรณก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง มือเล็กกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกจางๆ ลงบนฝ่ามือ ความเข้มแข็งที่พยายามปั้นแต่งขึ้น

บ่ายคล้อย บรรยากาศภายในห้องทำงานตำแหน่งรองประธานบริหารกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยอวลผสมกับความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศ หลังจากที่พนักงานของโรงแรมเพิ่งเข้ามาเก็บจานอาหารกลางวันที่พร่องไปจนเกลี้ยงออกไป ยี่หวานั่งเหยียดขาเอนหลังพิงโซฟาตัวใหญ่ ในมือไถหน้าจอมือถือด้วยความหงุดหงิด ขณะที่แพทนั่งจิบชาอยู่ฝั่งตรงข้าม แพรวพรรณนั้นกลับไปนั่งประจำที่หลังโต๊ะทำงาน ก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลายลงกว่าเมื่อเช้ามาก "ฉันล่ะอยากจะมุดจอเข้าไปตบปากไอ้พวกคอมเมนต์ในเพจซุบซิบพวกนี้จริงๆ" ยี่หวาบ่นกระปอดกระแปด คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ "ด่ากันสนุกปากเลยนะ รู้จักก็ไม่ได้รู้จัก ตัวจริงยัยแพรวเป็นยังไงก็ไม่เคยเห็น พิมพ์ด่าเอามันอย่างเดียว โอ๊ย คันไม้คันมือ อยากจะเอาแอคหลุมไปด่ากราดเรียงตัวเลย" "พอเลยหวา เลิกอ่านแล้ววางโทรศัพท์ลงเดี๋ยวนี้ ยิ่งแกไปอ่าน แกก็ยิ่งประสาทเสีย แกจะไปคาดหวังให้คนในโซเชียลมามีวิจารณญาณอะไรล่ะ พวกเขาก็แค่เหยื่อของข่าวลือที่คุณหญิงสุดาตั้งใจปล่อยออกมานั่นแหละ ปล่อยพวกมันเห่าไปเถอะ" "ก็ฉันโมโหนี่นา แกดูยัยแพรวสิ นั่งเซ็นงานหน้าตาเฉย ปลงตกจนบรรลุแล้วมั

ราเมศยืนล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็กซ์ทอดสายตามองออกไปยังวิวตึกสูงของกรุงเทพมหานคร มือหนายกขึ้นนวดคลึงขมับตัวเองเบาๆ เพื่อคลายความเมื่อยล้า เนคไทสีเข้มถูกคลายออกหลวมๆ แพรวพรรณมองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกปวดหนึบในใจ ผู้ชายที่เก่งกาจและเย่อหยิ่งมาตลอดกำลังแบกรับแรงกดดันมหาศาลจากกองเอกสารและปัญหาที่ถาโถมเข้ามาตลอดทั้งวันเพื่อปกป้องเธอเพียงคนเดียว กริ๊ก เสียงลูกบิดประตูถูกปลดล็อกอย่างแผ่วเบาโดยไม่ได้เคาะขออนุญาต ราเมศไม่ได้หันไปมอง เพราะมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่กล้าเปิดประตูห้องทำงานเขาเข้ามาโดยพลการ และกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ลอยแตะจมูกก็ยืนยันได้ดีว่าเป็นใคร แพรวพรรณก้าวเดินด้วยฝีเท้าเงียบกริบเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังร่างสูงใหญ่ เธอสอดสองแขนเรียวเข้าที่เอวสอบ สวมกอดแผ่นหลังกว้างเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะแนบแก้มลงกับเนื้อผ้าสูทสีกรมท่า สูดกลิ่นอายความอบอุ่นที่คุ้นเคยเพื่อเติมเต็มพลังงานที่ขาดหายไปทั้งวัน ราเมศระบายยิ้มบางๆ มือหนายกขึ้นกุมมือเล็กที่ประสานกันอยู่ตรงหน้าท้องของเขา ลูบไล้หลังมือเนียนอย่างทะนุถนอม "ทำไมยังไม่ลงไปรอที่รถล่ะแพรว พ่อบอกคุณวีไปแล้วนี่นา ว่าเซ็นแฟ้มนี้เสร็จแล้วจะรีบตามลงไป"

ปลายจมูกรั้นยังคงคลอเคลียอยู่กับสันกรามคมคายของราเมศ นัยน์ตากลมโตที่ช้อนมองผู้ชายตรงหน้ามือเล็กสอดเข้าไปใต้สาบเสื้อสูท ลูบไล้แผงอกแกร่งผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตช้าๆ ปลายนิ้วจงใจสะกิดเบาๆ จนคนตัวโตกว่าต้องสูดลมหายใจเข้าลึก"ว่าแต่ พ่อขารีบกลับกันเถอะค่ะ คืนนี้แพรวจะกินพ่อ นะค้าา"ราเมศชะงัก ฝ่ามือหนาที่โอบเอวคอดอยู่บีบเค้นลงบนสะโพกกลมกลึงตามสัญชาตญาณความต้องการที่ถูกกระตุ้นอย่างแรง สายตาคมกริบหรี่ลงมองเมียเด็กที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนโหมดจากโหมดจริงจังมาเป็นแมวยั่วสวาทได้หน้าตาเฉย"กินพ่อ เมื่อกี้ยังทำหน้าขึงขังชวนพ่อไปจดทะเบียนสมรสเพื่อรบกับบอร์ดบริหารอยู่เลย ทำไมตอนนี้กลายเป็นเด็กแก่แดดไปได้ หืม""ก็เรื่องเครียดเราคุยกันจบแล้วนี่คะ พรุ่งนี้ค่อยไปรบ" แพรวพรรณยิ้มหวาน เบียดหน้าอกเข้าหาแผงอกกว้างอย่างจงใจ "แต่คืนนี้ แพรวอยากให้รางวัลคนเก่งของแพรว พ่อเหนื่อยมาทั้งวัน แพรวอยากดูแลพ่อบ้าง แพรวหิวพ่อแล้วด้วย"เขาตวัดแขนรวบตัวเธอเข้ามาแนบชิด ก้มลงกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูที่ขึ้นสีระเรื่อ"พูดแบบนี้ รู้ตัวใช่ไหมว่าจะไม่ได้นอนทั้งคืน"แพรวพรรณไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เธอเพียงแค่หัวเราะคิกคักในลำคอ ก่อนจะถอยใบหน้าออ