All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 201 - Chapter 210

"เอกสารบ้าอะไรกันเนี่ย" สมภพสบถเสียงกร้าวขณะดึงกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาจ่อตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้าง มือเหี่ยวย่นสั่นเทาจนกระดาษสั่นระรัว เขาเงียบไปเพียงอึดใจเดียวก่อนจะหัวเราะเยาะเย้ยดังก้องห้องประชุม"จดทะเบียนสมรส โอนหุ้นสิบห้าเปอร์เซ็นต์ เรื่องตลกอะไรกัน" สมภพโยนเอกสารแผ่นนั้นทิ้งลงกลางโต๊ะอย่างไม่ไยดี เขาเงยหน้าขึ้นจ้องราเมศด้วยสายตาวาวโรจน์ "คุณคิดจริงๆ เหรอราเมศ ว่ากระดาษพวกนี้มันจะล้างความผิดบาปของคุณได้ คุณคิดว่าบอร์ดบริหารและนักลงทุนจะโง่ปรบมือยินดีกับงานแต่งงานของคุณหรือไง พวกเขาไม่ได้กินหญ้านะ ที่จะยอมรับเรื่องน่าขยะแขยงแบบนี้ได้""ผมไม่จำเป็นต้องขอให้ใครมาปรบมือยินดีกับชีวิตคู่ของผม" ราเมศตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "สิทธิในการบริหารงานของผมขึ้นอยู่กับความสามารถ ไม่ใช่ชีวิตส่วนตัว""แต่คุณกำลังลากแกรนด์ริเวอร์ลงเหวไปกับตัณหาความวิปริตของคุณ" สมภพตวาดเสียงกร้าว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาหันไปกวาดสายตามองกรรมการบอร์ดบริหารคนอื่นๆ เพื่อหาแนวร่วม "พวกคุณดูเอาเถอะ ผู้ชายคนนี้รับเด็กผู้หญิงมาเลี้ยงดูตั้งแต่อายุไม่กี่ขวบ ส่งเสียให้เรียน ให้ที่ซุกหัวนอน แต่พอดอกไม้เริ่มบาน ก็จัดการเด็ด

เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบสองนายที่เดินขนาบข้างคุมตัวนายสมภพออกจากห้องประชุมไปอย่างเงียบเชียบ บอร์ดบริหารทุกคนที่เหลือนั่งตัวลีบติดพนักเก้าอี้ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับประธานบริหารและภรรยา"ปิดการประชุมแค่นี้ครับ" ราเมศเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะประคองเอวแพรวพรรณก้าวเดินออกจากห้องตลอดทางเดินกลับไปยังห้องทำงานประธานบริหาร พนักงานที่เดินสวนมาต่างหยุดยืนและก้มหน้าทำความเคารพด้วยความนอบน้อม แพรวพรรณสัมผัสได้ถึงสายตาที่เปลี่ยนไป "เห็นไหม พนักงานก้มหัวให้หนูจนคอจะหักแล้ว" ราเมศกระซิบชิดใบหูขณะเดินโอบเอวเธอทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องทำงาน ราเมศใช้ส้นเท้าเตะประตูปิดลงกลอนเสียงดังคลิก ก่อนจะดึงร่างบางในชุดเดรสสูทสีขาวเข้าสู่อ้อมกอดอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง แผ่นหลังบางถูกดันไปชิดกับบานประตูไม้ ตามด้วยร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาปิดกั้นทุกทางหนี"อ๊ะ พ่อขา แพรวตกใจหมดเลย" แพรวพรรณอุทานเสียงหลง มือเล็กยกขึ้นยันแผงอกกว้างเอาไว้ราเมศก้มลงบดจูบเรียวปากอิ่มอย่างหิวกระหาย ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างเอาแต่ใจเพื่อถ่ายทอดความภาคภูมิใจที่ล้นทะลักอยู่ในอก แพรวพ

เสื้อสูทสีเทาเข้มถูกสวมทับลงบนไหล่กว้าง ราเมศขยับเนคไทให้เข้าที่ แตกต่างจากตอนที่พุ่งตัวเข้าใส่เมียเด็กบนโต๊ะทำงาน แพรวพรรณยืนหน้ากระจกเงา จัดการติดตะขอเสื้อชั้นในและสวมชุดเดรสสูทสีขาวกลับเข้าที่ มือเล็กสางผมยุ่งเหยิงให้เป็นทรง เธอพับปกเสื้อขึ้นเล็กน้อยเพื่อปิดรอยแดงที่ซอกคอ "แต่งตัวเสร็จหรือยังแพรว กลับกันได้แล้วลูก" ราเมศเอ่ยถามพลางทอดสายตาคมกริบมองภรรยาป้ายแดง แววตาของเขายังคงมีความต้องการหลงเหลืออยู่ แพรวพรรณเดินเข้าไปหา สอดท่อนแขนเรียวโอบรอบเอวสอบแล้วช้อนตากลมโตขึ้นมอง "พ่อขาไปกันค่าเสร็จแล้ว แพรวอยากอมของพ่อจัง วันนี้ใช้พลังไปเยอะ มาให้แพรวดูดพลังหน่อยนะค้า" แพรวพรรณส่งเสียงออดอ้อน ราเมศเลิกคิ้วขึ้น มุมปากหยักกระตุกยิ้ม มือหนายกขึ้นบีบปลายจมูกรั้นด้วยความหมั่นเขี้ยว "เพิ่งจะรีดน้ำพ่อไปจนหมดตัวบนโต๊ะเมื่อกี้ นี่หิวอีกแล้วเหรอเรา แม่คนเก่ง" "ก็เมื่อกี้พ่อเป็นคนป้อนนี่นา แพรวยังไม่ได้ลงมือกินเองเลย" แพรวพรรณยิ้มยั่ว เขย่งปลายเท้าขึ้นไปงับปลายคางสากอย่างหยอกเย้า "กลับคอนโดกันเถอะ หิวพ่อจะแย่แล้ว นะคะ" "ขี้อ้อนแบบนี้ จะให้พ่อมีสมาธิทำงานต่อได้ยังไง ไป กลับคอนโดกัน เดี๋ย

ริมฝีปากหยักผละออกจากร่องกลีบที่ฉ่ำเยิ้มอย่างเชื่องช้า ราเมศเงยหน้าขึ้นมองผลงานตัวเอง สายตาคมกริบวาววับเมื่อเห็นคนตัวเล็กบนโซฟาบิดเร่า แพรวพรรณหอบหายใจสะท้านจนหน้าอกอวบอิ่มเด้งดึ๋งขึ้นลง เรียวขาเสลาที่แยกกว้างสั่นระริกจากการถูกปลายลิ้นตวัดรัวจนเกือบจะเสร็จ แต่เขากลับจงใจหยุดชะงักเอาไว้เสียดื้อๆแพรวพรรณปรือตากลมโตขึ้นมองผัวรัก แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหลงใหลและเว้าวอน ร่างกายของหญิงสาวร้อนรุ่มและว่างเปล่าจนทนไม่ไหวอีกต่อไป"พ่อขา ใส่ของพ่อเข้ามาเลย แพรวไม่ไหวแล้ว อยากได้ของพ่อ แพรวอยากให้พ่อเอาแพรว"ราเมศเหยียดยิ้มร้ายกาจ ยกหลังมือขึ้นเช็ดคราบน้ำที่มุมปาก เขายันตัวลุกขึ้นยืน ความเป็นชายลำใหญ่ที่เพิ่งปลดปล่อยไปเมื่อไม่ถึงชั่วโมงกลับมาแข็งขึงปูดโปนอีกครั้ง แถมยังดูดุดันและหิวกระหายมากกว่าเดิม ชายหนุ่มคุกเข่าลงแทรกกลางระหว่างเรียวขาของเมียเด็ก สอดแขนเข้าใต้ข้อพับเข่าแล้วรั้งสะโพกมนให้ขยับมาจนสุดขอบโซฟา"ใจร้อนจริงนะ เมื่อกี้ยังทำเก่งจับของพ่อกินอยู่เลย ทีตอนนี้มาทำหน้างออ้อนขอให้พ่อใส่เข้าไป" ราเมศกระซิบเสียงทุ้มต่ำ มือหนาจับท่อนเนื้อร้อนฉ่าที่ชุ่มไปด้วยน้ำหล่อลื่นของเขาเอง ถูไถไปตามรอยแ

แท่งอุ่นร้อนและขนาดที่คับแน่นสอดแทรกเข้ามาอย่างเชื่องช้า ราเมศตั้งใจดันท่อนเอ็นเข้าออกเนิบนาบ เน้นย้ำให้ความแข็งขึงเบียดเสียดกับผนังเนื้อนุ่มภายในทุกตารางนิ้ว ความคับตึงที่ถูกเติมเต็มทำเอาแพรวพรรณต้องเงยหน้าขึ้นซูดปาก ร่างกายบิดเร่าไปมาบนโต๊ะ "อื้ออ เสียว ฟินมากเลยพ่อ พ่อใส่เข้ามาจนมิดเลยอ่า ซี๊ดดดด" แพรวพรรณครางเสียงหลง เล็บจิกเกร็งลงบนหน้าขาแกร่งของสามีเพื่อหาหลักยึด ราเมศกัดสันกรามแน่นจนขึ้นเป็นสัน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความเสียวซ่านที่ถูกร่องเนื้อบีบรัดถี่รัว การเข้าออกที่เชื่องช้าแต่มิดด้ามมันทรมานทั้งคนทำและคนโดนกระทำ "ข้างในหนูตอดของพ่อแน่นชิบหายเลยแพรว ซี๊ดดด พ่อจะบ้าตายอยู่แล้ว" "ก็ของพ่อมันใหญ่ นี่คะ ก็เลยเต็มหีเลย ซี๊ดดด พ่อจ๋า แพรวก็จะบ้า อ๊างงงง" แพรวพรรณโน้มตัวไปข้างหน้าจนหน้าอกอวบอิ่มเบียดชิดกับหน้าท้องแกร่งของเขา "แพรวขอกินนมพ่อนะค้า" ริมฝีปากอิ่มครอบครองหัวนมสีเข้มของสามีรุ่นพ่อ อ้าปากดูดดึงและใช้ปลายลิ้นตวัดเลียรัวๆ สลับกับขบเม้มเบาๆ "อึก แพรว อย่าดูดแรงลูก พ่อเสียว" ราเมศครางต่ำในลำคอ กล้ามเนื้อหน้าท้องหดเกร็งทันที การถูกเมียเด็กดูดเม้มยอดอกไ