All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 191 - Chapter 200

ราเมศทิ้งแผ่นหลังแนบลงกับที่นอนที่ยับย่น แผงอกแกร่งอัดแน่นด้วยลอนกล้ามเนื้อขยับขึ้นลงตามจังหวะสูดหายใจหอบ หยาดเหงื่อเกาะพราวตามลำตัวขับเสน่ห์ดิบเถื่อนของชายวัยฉกรรจ์ให้พุ่งสูง สายตาคมกริบของเขาจดจ้องเพียงร่างเล็กที่กำลังนั่งทับอยู่บนหน้าขา"เหนื่อยแล้วเหรอคะคุณสามี เพิ่งจะรอบเดียวเองน้าา" แพรวพรรณส่งเสียงหยอกเย้า ไม่มีทีท่าเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย เธอนั่งคุกเข่าคร่อมทับหน้าขาแกร่ง เส้นผมยาวสลวยยุ่งเหยิงคลอเคลียตามลาดไหล่ขาวเนียน นัยน์ตากลมโตช้อนมองผู้ชายใต้ร่างด้วยความหลงใหลและรักใคร่"พ่อขา รอบนี้แพรวขึ้นเองดีกว่านะ แพรวอยากจัดการพ่อบ้าง" หญิงสาวขยับสะโพกขึ้นมานั่งทับกึ่งกลางกายของเขาอย่างจงใจ"หือ ยังมีแรงอีกเหรอเรา เมื่อกี้ยังร้องไห้กอดคอพ่อ บ่นจุกอยู่เลยไม่ใช่หรือไง""ก็จุกค่ะ แต่แพรวอยากตามใจพ่อบ้าง พ่อทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ให้แพรวบริการพ่อนะค้าา" แพรวพรรณส่งยิ้มยั่วเย้า โน้มตัวลงมาหา ฝ่ามือเล็กเลื่อนไปคว้าลำเอ็นที่ยังคงแข็งโด่ปูดโปนด้วยเส้นเลือด "ดูสิคะ ควยพ่อยังแข็งสู้มือแพรวอยู่เลย"เธอสัมผัสถึงความร้อนระอุและจังหวะการเต้นตุบสะท้านฝ่ามือ ฟันขาวขบกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเพื่อระ

แพรวพรรณขยับตัวพลิกไปพลิกมาบนเตียง เธอพลิกซ้ายทีขวาทีจนคนที่พยายามข่มตาหลับต้องถอนหายใจ ราเมศกระชับวงแขนกอดเอวบางให้แน่นขึ้นเพื่อหยุดการเคลื่อนไหว"ขยับยุกยิกขนาดนี้ ใครจะหลับลง หืม" ราเมศลืมตาขึ้นมองคนที่เอาคางมาเกยอยู่บนแผงอกเขาด้วยความหมั่นเขี้ยว "ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับหรือไงเรา""พ่อขา แพรวตื่นเต้นจังเลยอ่ะ พรุ่งนี้เช้าแพรวจะได้ใช้นามสกุลเดียวกับพ่อแล้ว จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไงล่ะคะ แพรวรอวันนี้มานานมากเลยนะ"ราเมศหัวเราะในลำคอ ฝ่ามือหนาลูบเส้นผมของเธออย่างเบามือ "ตื่นเต้นก็ต้องรีบนอน พรุ่งนี้ตื่นมาตาบวมไม่สวย พ่อไม่รู้ด้วยนะ""ไม่บวมหรอกน่า แพรวจะทำตาโตๆ ตอนถ่ายรูป" แพรวพรรณหัวเราะคิกคัก ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน นัยน์ตากลมโตเป็นประกายยามนึกถึงอดีต "พ่อขา พ่อจำตอนที่แพรวเริ่มเข้ามหาลัยได้ไหมคะ แพรวยังจำตอนที่พ่อไปหาแพรวได้ชัดเจนเลย ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ แพรวก็ยังรักพ่อเหมือนเดิม ไม่สิ รักมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ"ราเมศนิ่งฟังความในใจ เขายิ้มรับสัมผัสจากปลายนิ้วเล็กที่กำลังลูบไล้ไปตามแนวสันกรามของเขาอย่างแผ่วเบา "พ่อก็จำได้ จำได้ทุกอย่างนั่นแหละ เด็กดื้อที่ชอบทำตัวแก่แดดใส่พ่อตั้งแต่ยังใส่

"ชินได้ยังไง ศักดิ์ศรีของสายเลือดอัครเดชไพศาลไม่ใช่เรื่องที่จะให้ใครมาเหยียบย่ำเล่นๆ นะ" เจ้าสัวตบโต๊ะเสียงดังป้าบ "ตอนแรกปู่จะสั่งให้ทีมทนายของบริษัทเราไปฟ้องร้องไอ้พวกที่แชร์คลิปให้หมดตัวไปแล้ว แล้วก็จะสั่งเทขายหุ้นในบริษัทเครือข่ายของไอ้สมภพทิ้งให้เกลี้ยงตลาด เอาให้มันล้มละลายไปเลย แต่ราเมศโทรมาเบรกปู่ไว้ บอกว่าหนูอยากจะจัดการเรื่องนี้เอง" "ใช่ค่ะคุณปู่ แพทก็เห็นด้วยกับคุณปู่เลยนะ" แพทเคี้ยวฮะเก๋าในปากจนแก้มตุ่ย "แพทเตรียมแฉประวัติยัยมินตราหลานสาวตัวแสบของคุณหญิงสุดาไว้แล้วนะ เส้นสายในวงการบันเทิงของแพทแน่นพอที่จะสั่งปลดแบรนด์สปอนเซอร์ยัยนั่นได้ทุกตัว เอาให้ไม่มีที่ยืนในสังคมไปเลย กล้าดีมารังแกเพื่อนแพท" แพรวพรรณมองหน้าเพื่อนรักสลับกับคุณปู่ ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เธอหันไปสบตากับราเมศที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาส่งยิ้มและพยักหน้าให้เธอเป็นคนตัดสินใจ "ขอบคุณคุณปู่กับแพทมากนะคะ ที่เป็นห่วงและพร้อมจะออกหน้าแทนแพรว" แพรวพรรณสูดลมหายใจเข้าลึก นัยน์ตาของเธอมีความเด็ดขาด "แต่เรื่องนี้ แพรวขอเป็นคนลงมือเองค่ะ ในเมื่อพวกบอร์ดบริหารใช้เรื่องนี้มากดดันคุณพ่อ หวังจะเลื่อยขาเก้

"คุณราเมศ เมตตาฉันเถอะนะคะ บริษัทเรากำลังจะล้มละลาย" คุณหญิงสุดาร้องไห้โฮ ทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดคุกเข่าลงกับพื้นหินอ่อนของล็อบบี้ มินตราที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็คุกเข่าร้องไห้ตามจนแขกในโรงแรมเริ่มหันมามอง"คุณพ่อคะ รอก่อนค่ะ" แพรวพรรณแตะแขนราเมศเบาๆ ร่างเล็กในชุดสีขาวก้าวเดินออกมายืนเผชิญหน้ากับคุณหญิงสุดาที่กำลังคุกเข่าอยู่ โดยมีการ์ดร่างใหญ่คอยคุมเชิงอยู่ด้านข้าง"คุณหญิงสุดาคะ ลุกขึ้นเถอะค่ะ ทำแบบนี้กลางล็อบบี้โรงแรม มันไม่งามนะคะ เดี๋ยวคนอื่นจะหาว่าแกรนด์ริเวอร์รังแกคนแก่" แพรวพรรณเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่กรีดลึกไปถึงกระดูกสุดาเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวที่เธอเคยด่าทอและเหยียดหยาม ตอนนี้ผู้หญิงตรงหน้ากลับยืนเปล่งประกายอยู่ตรงหน้า"คุณแพรวพรรณ ฉันขอโทษ ฉันยอมกราบคุณก็ได้ ช่วยพูดกับคุณราเมศให้ฉันทีเถอะนะคะ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าคุณเป็นหลานสาวของท่านเจ้าสัวเกรียงไกร ฉันมันหูหนวกตาบอดเอง ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ""ถ้าแพรวไม่ใช่หลานสาวเจ้าสัว ถ้าแพรวเป็นแค่เด็กกำพร้าธรรมดาๆ อย่างที่คุณหญิงเข้าใจมาตลอด คุณหญิงก็คงจะคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เอาโทรศัพท์มาแอบถ่ายแพรว แล้วเอาไปประจานให้คนทั้งสังคมด่าแพรวเล่นๆ

ราเมศและแพรวพรรณหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องประชุม ราเมศยิ้มมุมปาก พยักหน้าให้แพรวพรรณ แพรวพรรณสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มือข้างหนึ่งควงแขนราเมศไว้แน่น มืออีกข้างจับที่จับประตูแล้วออกแรงผลักบานประตูไม้บานใหญ่ให้เปิดออกกว้างจนสุดเสียงประตูเปิดออกอย่างแรงทำเอาทุกคนในห้องประชุมสะดุ้ง มือของบอร์ดบริหารสามสี่คนที่กำลังจะยกขึ้นโหวตชะงักค้างกลางอากาศ ทุกสายตาหันขวับมามองที่ประตูราเมศก้าวเข้ามาในห้องประชุมด้วยท่วงท่าสง่างาม แพรวพรรณเดินเชิดหน้าเคียงข้างเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย นัยน์ตากลมโตฉายความเยือกเย็นสะกดให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบ"ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะการยกมือโหวตนะ ยกค้างไว้ทำไมล่ะครับคุณสมภพ โหวตต่อสิ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าในห้องนี้ มีใครอยากจะไล่ผมออกจากเก้าอี้บ้าง" ราเมศเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ กวาดสายตาคมกริบมองไปทั่วโต๊ะประชุม"คุณราเมศ นี่มันห้องประชุมบอร์ดบริหารระดับสูงนะครับ คุณพาเด็กคนนี้ พาคนนอกเข้ามาในนี้ได้ยังไง" สมภพหน้าตึง คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น"คนนอกเหรอคะ เด็กที่คุณสมภพกำลังพูดถึง มีชื่อว่า แพรวพรรณ อัครเดชไพศาล ค่ะ" แพรวพรรณทวนคำเสียงเรียบ เธอปล่อยแขนราเมศ เดินก้าวเข้า