All Chapters of Verheiratet mit dem Mann meiner besten Freundin [Bitte zu Go: Chapter 1 - Chapter 10

[ALESSIA'S PERSPECTIEF]Het appartement is te stil als ik binnenkom.Ik laat mijn sleutels op het aanrecht vallen. Mijn jas druppelt op de houten vloer, maar ik vind het niet de moeite waard om hem op te hangen.De deur van de babykamer staat open. Ik kan het wiegje zien, het wiegje waar Edward vorige maand drie uur aan heeft gewerkt. Hij was zo trots op zichzelf en maakte steeds grapjes over hoe hij nu al "Vader van het Jaar" was.Ik doe de deur dicht.Mijn telefoon blijft maar trillen. Edward. Sandra. Onbekende nummers, waarschijnlijk van journalisten, er lekt altijd wel iemand dit soort dingen. De vrouw van de miljardair komt huilend een koffiehuis uit en ineens is het nieuws.Ik zet hem uit en ga op de bank zitten.De baby trapt al de hele tijd sinds ik het café verliet. Alsof hij mijn woede, mijn verdriet, alles voelt."Ik weet het," fluister ik, met mijn hand op mijn buik. "Ik weet dat het veel is."De deurklink rammelt.Edwards sleutel zit in het slot.Ik sta op als hij binnenk

[ALESSIA'S PERSPECTIEF]Jeffrey staat al te wachten als ik aankom bij Riverside Café.Hij staat op als hij me ziet en ik merk dat hij langer is dan ik me herinnerde. Ook breder. De universiteit is alweer een tijdje geleden."Alessia." Hij schuift een stoel voor me aan. "Bedankt dat je gekomen bent."Ik ga langzaam zitten. Alles doet pijn de laatste tijd. Mijn rug. Mijn voeten. Mijn hart."Hoe kom je aan mijn nummer?""Van je moeder." Hij gaat tegenover me zitten. "We zijn al die jaren in contact gebleven. Ze heeft me verteld wat er gebeurd is. Ik hoop dat dat oké is.""Dat had ze niet hoeven doen.""Misschien niet. Maar ik ben blij dat ze het gedaan heeft."De serveerster komt langs. Jeffrey bestelt koffie. Ik neem water.Als ze weggaat, buigt hij zich voorover."Ik weet dat dit raar is. We hebben elkaar al jaren niet gesproken. Maar ik kon niet zomaar achteroverleunen en niets doen."'Waarom maak je je er druk om?'De vraag klinkt harder dan ik bedoel.Hij geeft geen kik. 'Omdat ik n

[ALESSIA'S PERSPECTIEF]De wachtkamer is te stil.Jeffrey zit naast me en houdt mijn hand vast. Zijn duim draait rondjes over mijn knokkels. Hij doet het al een uur.Davison is boven. Onder sedatie. Ze moesten hem verdoven voor de beenmergbiopsie.Ik zie steeds zijn gezicht voor me, toen ze hem weggereden hebben. Bang. Verward."Mam, doet het pijn?""Nee, schatje. Je slaapt.""Beloofd?""Ik beloof het."Ik loog. Ik weet niet of het pijn deed. Ik weet helemaal niets meer.De deur gaat open.Dokter Martinez komt binnen. Hij heeft een map bij zich.Ik sta te snel op. Jeffrey houdt me vast."Gaat het goed met hem?" vraag ik."Davison heeft de procedure goed doorstaan. Hij is nu aan het herstellen. Je kunt hem over ongeveer twintig minuten zien.""En de resultaten?"Dr. Martinez gaat zitten. Wij gaan ook zitten.Hij opent de map. "De biopsie bevestigde wat we al vermoedden. Davison heeft acute lymfatische leukemie. ALL."De woorden klinken vreemd. Verkeerd."Leukemie," herhaal ik."Ja. Het

[ALESSIA'S PERSPECTIEF]We rijden in stilte naar huis.Jeffrey klemt zijn handen zo stevig om het stuur dat zijn knokkels wit worden.Ik staar uit het raam. De stad flitst voorbij in een werveling van licht en schaduw.Als we de oprit oprijden, bewegen we allebei niet."We zouden naar binnen moeten gaan," zeg ik uiteindelijk."Ja."Maar we doen het niet.We zitten daar, met de motor uit, luisterend naar de stilte."Ik kan niet geloven dat dit gebeurt," fluistert Jeffrey."Ik weet het.""Er moet een andere manier zijn.""De dokter zei...""Het kan me niet schelen wat de dokter zei." Hij draait zich naar me toe. "Ik kan je dit niet zien doen.""Kijk dan niet toe. Maar ik doe het toch.""Alessia""Hij is mijn zoon, Jeffrey. Ik heb hem gedragen. Ik heb hem gebaard. Ik heb hem vijf jaar lang zien opgroeien. En ik ga hier niet zitten en hem laten sterven terwijl ik hem kan redden.""Door met je ex-man naar bed te gaan?"De woorden sneden door de lucht.Ik kijk hem aan. "Het gaat niet om Edw

[ALESSIA'S PERSPECTIEF]Twee weken voelen als twee jaar.Elke ochtend word ik wakker en vraag ik me af of vandaag de dag is dat ik het weet.Jeffrey praat nauwelijks meer met me.Hij gaat vroeg naar zijn werk. Komt laat thuis. Slaapt aan zijn kant van het bed met zijn rug naar me toe.Als ik hem probeer aan te raken, deinst hij terug.Niet overduidelijk. Gewoon een kleine beweging. Een terugtrekken.Maar ik merk het.Ik merk alles.De manier waarop hij niet naar mijn buik wil kijken.De manier waarop hij de kamer verlaat als ik het over de baby heb.De manier waarop hij er wel is, maar er eigenlijk niet is.Ik begrijp het.Echt waar.Zijn vrouw is zwanger van een kind van een andere man.Zelfs als het om een ​​goede reden gaat, zelfs als het medisch is, verandert dat niets aan het feit dat ik Edwards kind draag.Niet zijn kind.We bezoeken Davison elke dag.Hij wordt steeds zwakker. De chemotherapie is slopend.Hij moet constant overgeven. Al zijn haar is hij kwijt. Hij kan nauwelijks