De koffiezaak

[ALESSIA'S PERSPECTIEF]

Sandra's handen trillen onophoudelijk.

Ik merk het meteen als ik in het hokje schuif. Ze klemt haar koffiebeker vast alsof die elk moment kan wegvliegen, en haar ogen zijn rood. Opgezwollen. Alsof ze urenlang heeft gehuild.

"San, wat is er aan de hand?"

Ze antwoordt niet meteen. Ze staart alleen maar naar de tafel tussen ons in en ademt veel te snel.

Het koffiehuis zoemt om ons heen. Iemand lacht achter de toonbank. Een barista roept een naam. Alles voelt normaal, behalve de vrouw die tegenover me zit.

Mijn beste vriendin sinds we zeven jaar oud waren.

"Sandra. Praat met me."

Eindelijk kijkt ze op. Haar mascara is in de ooghoeken uitgesmeerd.

"Ik ben zwanger."

De woorden blijven even hangen. Dan glimlach ik en pak haar hand over de tafel.

'Dat is geweldig! Waarom heb je me dat niet eerder verteld? Hoe ver ben je al?'

Ze trekt haar hand terug.

'Twee maanden.'

'Twee maanden? San, we praten elke dag. Waarom zou je—'

'Het is van Edward.'

Het lawaai in de koffiebar houdt niet op. De espressomachine sist nog steeds. De deurbel gaat nog steeds als er iemand binnenkomt. Maar ik hoor er niets meer van.

Ik lach een keer. Het klinkt raar als het uit mijn mond komt.

'Dat is niet grappig.'

'Ik maak geen grapje.'

Mijn hand gaat naar mijn buik. Zeven maanden zwanger. Ik voel de baby onder mijn handpalm bewegen, alsof hij weet dat er iets mis is.

'Je liegt.'

'Ik wou dat ik loog.' Haar stem breekt. 'Alessia, het spijt me zo. Ik wilde niet dat dit zou gebeuren. Het was gewoon—'

'Gewoon wat?' Mijn stem klinkt harder dan ik bedoel. Een paar mensen kijken op. "Je hebt per ongeluk met mijn man geslapen? Twee maanden lang?"

Er rollen tranen over haar wangen. "Ik heb geprobeerd te stoppen. Echt waar."

"Je hebt het geprobeerd." Ik herhaal de woorden alsof ze een vreemde taal zijn. "Je hebt geprobeerd te stoppen met Edward."

"Alsjeblieft, haat me niet."

Ik sta zo snel op dat de tafel trilt. Mijn waterglas valt om en morst over het hele oppervlak. Sandra deinst achteruit, maar ze maakt geen aanstalten om het op te ruimen.

"Hoe lang heb je dit al gepland?" vraag ik. "Hoe lang heb je gewacht om me te vermoorden?"

"Zo zit het niet."

"Hoe zit het dan wel, Sandra? Leg het me uit. Zorg dat het logisch klinkt."

Ze opent haar mond. Sluit hem weer en opent hem opnieuw.

"Zijn vader mag me wel. Meneer Seaman vindt dat ik... beter ben voor het gezin."

De woorden kwamen aan als een klap in het gezicht.

"Beter voor het gezin," herhaal ik langzaam.

Ze kijkt me nu niet aan. "Mijn familie heeft geld. Oud geld. Het soort geld dat..."

"Het soort geld dat me waardeloos maakt?" maak ik haar zin af. "Is dat wat je bedoelt?"

"Nee! Dat bedoelde ik niet. Alessia, alsjeblieft..."

De bel gaat weer.

Edward komt binnen.

Zijn ogen vinden meteen de mijne. Hij ademt zwaar, regen in zijn haar, stropdas los om zijn nek. Hij ziet eruit alsof hij hierheen is gerend.

"Alessia."

Ik doe een stap achteruit. "Niet doen."

"Laat me het uitleggen."

"Wat moet ik uitleggen? Dat mijn beste vriendin zwanger is van jouw kind? Dat je vader vindt dat een nieuwslezeres van eenvoudige afkomst niet goed genoeg is voor het Seaman-imperium?" Mijn stem trilt. "Of misschien wil je uitleggen hoe je me smeekte om dit kind te dragen. Hoe je beloofde dat je er zou zijn. Hoe je zei dat je van me hield."

Hij pakt mijn arm vast. Ik trek me terug.

'Raak me niet aan.'

'Alsjeblieft, kom gewoon naar huis. Dan kunnen we hierover praten.'

'Waarover, Edward? Over hoe je met Sandra hebt geslapen terwijl ik zwanger was van jouw kind?'

Het is nu muisstil in de hele koffiezaak. Iedereen kijkt toe.

Edwards gezicht kleurt rood. 'Niet hier.'

'Waarom niet hier? Wil je niet dat mensen het weten? Te laat. Ze is twee maanden zwanger. Dat betekent dat je hiermee bent begonnen toen ik vier maanden zwanger was.' Ik druk mijn handen tegen mijn buik. 'Terwijl ik elke ochtend misselijk was. Terwijl ik dubbele diensten draaide om geld te sparen voor de babykamer. Was jij bij haar.'

Sandra huilt nu nog harder. 'Ik wilde je nooit pijn doen.'

'Maar dat heb je wel gedaan!' Ik draai me naar haar toe. 'Je keek me elke dag recht in de ogen en loog. Je hielp me met het uitzoeken van babykleertjes. Je gaf me een babyshower. En al die tijd sliep je met mijn man.'

'Ik weet het,' fluistert ze. "Ik weet het, en het spijt me."

"Sorry lost dit niet op."

Edward komt dichterbij. Zijn stem zakt. "Alessia, ik heb een fout gemaakt. Een enorme fout. Maar we kunnen hier doorheen komen. Denk aan de baby…"

"Ik denk aan de baby." Ik kijk hem recht in de ogen. "Daarom is het voorbij."

"Wat bedoel je daarmee?"

"Het betekent dat ik een scheiding aanvraag."

Zijn gezicht wordt bleek. "Dat meen je niet."

"Ik heb nog nooit iets zo erg voor je bedoeld."

Ik pak mijn tas van de tafel. Mijn handen trillen zo erg dat ik hem nauwelijks vast kan houden.

Sandra reikt naar me. "Alessia, alsjeblieft. Kunnen we gewoon…"

"Blijf bij me vandaan." Ik kijk ze allebei aan. "Jullie allebei. Blijf bij mij en mijn baby vandaan."

Ik loop naar de deur. Edward roept mijn naam, maar ik blijf staan.

Buiten is het weer begonnen te regenen. Koud en hard. Het water is binnen enkele seconden door mijn jas heen.

Ik sta op de stoep, hijgend, en voel de baby tegen mijn ribben schoppen.

Mijn telefoon trilt.

Een berichtje van een onbekend nummer: We moeten praten, meneer Seaman.

Ik staar naar het scherm.

Edward's vader.

De man die me vanaf het begin nooit in zijn familie wilde hebben.

De man die dit waarschijnlijk allemaal heeft gepland.

Nog een schop van de baby. Harder deze keer.

Ik verwijder het bericht en begin te lopen.

Ik weet niet waar ik heen ga.

Maar ik kan niet stoppen met bewegen.

Want als ik stop, stort ik in.