Share

Geesten

Author: Sunmisola.A
last update Last Updated: 2026-03-02 00:22:29

[ALESSIA'S PERSPECTIEF]

"Heb je mijn hulp nodig?"

Edward's stem klinkt anders. Ouder, misschien vermoeid.

"Het is Davison. Onze zoon. Hij is ziek."

"Ziek hoe?"

"Leukemie. Hij heeft een beenmergtransplantatie nodig. Ik ben geen match. De artsen moeten je testen."

De lijn wordt stil. Even denk ik dat hij heeft opgehangen.

Dan: "Waar ben je?"

"St. Mary's Ziekenhuis. Vierde verdieping."

"Ik ben onderweg."

Hij hangt op.

Ik sta daar met mijn telefoon in mijn hand, trillend.

Jeffrey verschijnt in de d
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • Verheiratet mit dem Mann meiner besten Freundin [Bitte zu Go   De leugen

    [EDWARD'S POV] Sandra is aan de telefoon als ik de slaapkamer binnenloop. Ze lacht. Het valse soort. Het soort dat ze gebruikt als ze iets wil. 'Ja, moeder. Ik weet het. Wij zijn ook zo opgewonden.' Ik maak mijn das los en ga op de rand van het bed zitten. Ze kijkt me aan en draait zich dan om. 'Over twee maanden. Ja. De dokter zei dat alles er perfect uitziet.' Mijn maag zakt. Ze liegt. Sandra is niet zwanger. Ik weet het omdat we elkaar al meer dan een jaar niet meer hebben aangeraakt. Ze hangt op en lacht naar mij. "Mijn moeder is opgewonden." "Waarover?" 'Over de baby, uiteraard.' Ik sta. "Welke baby, Sandra?" "Ons kindje." Ze loopt naar de spiegel en draait zich opzij, met haar handen op haar platte buik. 'Ik ga binnenkort beginnen met showen. Waarschijnlijk moet ik zwangerschapskleding gaan shoppen.' "Je bent niet zwanger." 'Natuurlijk. Ik heb het gisteren aan je vader verteld. Hij was zo blij, Edward. Hij omhelsde me zelfs.' Mijn bloed wordt

  • Verheiratet mit dem Mann meiner besten Freundin [Bitte zu Go   Positief

    [ALESSIA'S PERSPECTIEF]Twee weken voelen als twee jaar.Elke ochtend word ik wakker en vraag ik me af of vandaag de dag is dat ik het weet.Jeffrey praat nauwelijks meer met me.Hij gaat vroeg naar zijn werk. Komt laat thuis. Slaapt aan zijn kant van het bed met zijn rug naar me toe.Als ik hem probeer aan te raken, deinst hij terug.Niet overduidelijk. Gewoon een kleine beweging. Een terugtrekken.Maar ik merk het.Ik merk alles.De manier waarop hij niet naar mijn buik wil kijken.De manier waarop hij de kamer verlaat als ik het over de baby heb.De manier waarop hij er wel is, maar er eigenlijk niet is.Ik begrijp het.Echt waar.Zijn vrouw is zwanger van een kind van een andere man.Zelfs als het om een ​​goede reden gaat, zelfs als het medisch is, verandert dat niets aan het feit dat ik Edwards kind draag.Niet zijn kind.We bezoeken Davison elke dag.Hij wordt steeds zwakker. De chemotherapie is slopend.Hij moet constant overgeven. Al zijn haar is hij kwijt. Hij kan nauwelijks

  • Verheiratet mit dem Mann meiner besten Freundin [Bitte zu Go   Het contract

    [ALESSIA'S PERSPECTIEF]Het kantoor van Sandra's advocaat is precies zoals ik had verwacht.Glazen wanden. Marmeren vloeren. Alles is ontworpen om je klein te laten voelen.Ik zit tegenover Sandra aan een vergadertafel die te groot is voor ons tweeën.Ze ziet er perfect uit. Haar haar zit glad. Haar make-up is vlekkeloos. Een designerjurk die waarschijnlijk meer kost dan mijn autolening.Ze schuift een document over de tafel."Lees het aandachtig," zegt ze. "Ik wil dat je precies begrijpt waar je mee akkoord gaat."Ik pak de papieren op. Mijn handen trillen.OVEREENKOMST DRAAGPOLITIEDe woorden vervagen.Partij A (Alessia Reed Walker) stemt ermee in een kind te dragen en te baren dat is verwekt via kunstmatige inseminatie met genetisch materiaal van Partij B (Edward Seaman)...Na de geboorte zal Partij A onmiddellijk afstand doen van alle ouderlijke rechten...Partij A zal na de bevalling geen contact met het kind hebben...Partij A erkent dat dit kind uitsluitend voor medische doelei

  • Verheiratet mit dem Mann meiner besten Freundin [Bitte zu Go   Voor de storm

    [ALESSIA'S PERSPECTIEF]We rijden in stilte naar huis.Jeffrey klemt zijn handen zo stevig om het stuur dat zijn knokkels wit worden.Ik staar uit het raam. De stad flitst voorbij in een werveling van licht en schaduw.Als we de oprit oprijden, bewegen we allebei niet."We zouden naar binnen moeten gaan," zeg ik uiteindelijk."Ja."Maar we doen het niet.We zitten daar, met de motor uit, luisterend naar de stilte."Ik kan niet geloven dat dit gebeurt," fluistert Jeffrey."Ik weet het.""Er moet een andere manier zijn.""De dokter zei...""Het kan me niet schelen wat de dokter zei." Hij draait zich naar me toe. "Ik kan je dit niet zien doen.""Kijk dan niet toe. Maar ik doe het toch.""Alessia""Hij is mijn zoon, Jeffrey. Ik heb hem gedragen. Ik heb hem gebaard. Ik heb hem vijf jaar lang zien opgroeien. En ik ga hier niet zitten en hem laten sterven terwijl ik hem kan redden.""Door met je ex-man naar bed te gaan?"De woorden sneden door de lucht.Ik kijk hem aan. "Het gaat niet om Edw

  • Verheiratet mit dem Mann meiner besten Freundin [Bitte zu Go   Geesten

    [ALESSIA'S PERSPECTIEF]"Heb je mijn hulp nodig?"Edward's stem klinkt anders. Ouder, misschien vermoeid."Het is Davison. Onze zoon. Hij is ziek.""Ziek hoe?""Leukemie. Hij heeft een beenmergtransplantatie nodig. Ik ben geen match. De artsen moeten je testen."De lijn wordt stil. Even denk ik dat hij heeft opgehangen.Dan: "Waar ben je?""St. Mary's Ziekenhuis. Vierde verdieping.""Ik ben onderweg."Hij hangt op.Ik sta daar met mijn telefoon in mijn hand, trillend.Jeffrey verschijnt in de deuropening. "Was hij dat?""Ja.""En?""Hij komt eraan."Jeffrey trekt me in zijn armen. Ik laat me tegen hem aan leunen. Even maar."Ik weet niet of ik dit aankan," fluister ik."Dat kunnen we wel, schat.""Wat als hij iets wil?""Hij mag niets willen. Dat recht is hij vijf jaar geleden kwijtgeraakt en daarmee basta."Ik knik tegen zijn borst.Maar ik geloof het niet.Mannen zoals Edward willen altijd iets.Edward komt veertig minuten later aan.Ik zit in Davisons kamer als de verpleegster klop

  • Verheiratet mit dem Mann meiner besten Freundin [Bitte zu Go   De test

    [ALESSIA'S PERSPECTIEF]De wachtkamer is te stil.Jeffrey zit naast me en houdt mijn hand vast. Zijn duim draait rondjes over mijn knokkels. Hij doet het al een uur.Davison is boven. Onder sedatie. Ze moesten hem verdoven voor de beenmergbiopsie.Ik zie steeds zijn gezicht voor me, toen ze hem weggereden hebben. Bang. Verward."Mam, doet het pijn?""Nee, schatje. Je slaapt.""Beloofd?""Ik beloof het."Ik loog. Ik weet niet of het pijn deed. Ik weet helemaal niets meer.De deur gaat open.Dokter Martinez komt binnen. Hij heeft een map bij zich.Ik sta te snel op. Jeffrey houdt me vast."Gaat het goed met hem?" vraag ik."Davison heeft de procedure goed doorstaan. Hij is nu aan het herstellen. Je kunt hem over ongeveer twintig minuten zien.""En de resultaten?"Dr. Martinez gaat zitten. Wij gaan ook zitten.Hij opent de map. "De biopsie bevestigde wat we al vermoedden. Davison heeft acute lymfatische leukemie. ALL."De woorden klinken vreemd. Verkeerd."Leukemie," herhaal ik."Ja. Het

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status