บททั้งหมดของ Verheiratet mit dem Mann meiner besten Freundin [Bitte zu Go: บทที่ 11 - บทที่ 20

[ALESSIA'S PERSPECTIEF]Jeffrey rijdt te hard op weg naar huis.Zijn knokkels zijn wit van het stuur."Ze kan geen kinderen krijgen," zeg ik, vooral tegen mezelf. "Daarom wil ze de mijne.""Dat verandert niets.""Echt niet? Ze heeft tegen Edwards vader gelogen over haar zwangerschap. Ze is van plan te doen alsof ze bevallen is. Waar liegt ze nog meer over?""Ik weet het niet. Maar we kunnen Edward niet geloven.""Wat als hij de waarheid spreekt?"Jeffrey kijkt me aan. "Sinds wanneer neem je het voor hem op?""Ik neem het niet voor hem op. Ik ben gewoon—" Ik stop. "Wat als Sandra iets ergers van plan is? Wat als ze niet alleen de baby meeneemt? Wat als ze probeert om—""Om wat?""Ik weet het niet. Maar Edward zag er bang uit. Echt bang."'Hij manipuleert je.''Misschien. Of misschien probeert hij je te helpen.'Jeffrey rijdt onze oprit op en zet de motor af.'Heb je nog steeds gevoelens voor hem?'De vraag komt uit het niets.'Wat? Nee.''Jij hebt me meegenomen naar die afspraak, maar

[PERSPECTIEF VAN MEVROUW SEAMAN]Er is iets mis met Sandra.Ik weet het al weken, maar ik kon er mijn vinger niet op leggen.Ze beweert dat ze twee maanden zwanger is. Ze komt naar familiediners met haar hand op haar buik. Ze praat over babynamen en de kleuren van de babykamer.Maar ze ziet er niet zwanger uit.Niet zoals ik eruitzag toen ik Edward droeg. Niet zoals welke zwangere vrouw dan ook die ik ken eruitziet.Haar gezicht is niet voller. Haar lichaam is niet veranderd. Er is geen gloed. Geen vermoeidheid in haar ogen.Gewoon dezelfde scherpe, berekenende blik die ze altijd heeft.Ik kijk vanochtend naar haar tijdens het ontbijt.Ze eet sushi. Rauwe vis. Het soort dat zwangere vrouwen juist wordt afgeraden."Sandra, lieverd," zeg ik voorzichtig. "Zou je dat wel moeten eten?"Ze kijkt op. "Wat?"'Sushi. Ik dacht dat zwangere vrouwen geen rauwe vis mochten eten.'Ze lacht. 'Oh, mijn dokter zei dat een klein beetje geen kwaad kan. Zolang het maar van een betrouwbare zaak komt.''O,

[ALESSIA'S PERSPECTIEF]De weeën beginnen om 3 uur 's nachts.Scherp. Snel. Te dicht op elkaar.Ik maak Jeffrey wakker."Het is zover."Hij is meteen overeind. Pakt zijn sleutels. Belt het ziekenhuis. Gaat op de automatische piloot.We hebben dit geoefend en alles gepland. Maar niets bereidt je voor op het moment dat het echt gebeurt.Het moment dat je bevalt van een baby die je nooit zult houden.De bevalling duurt lang.Twaalf uur pijn. Van ademhalen. Van Jeffreys hand zo stevig vastpakken dat ik denk dat ik hem breek.Dokter Chen komt elk uur even kijken."Je doet het geweldig, Alessia. Bijna daar."Maar ik voel me niet geweldig.Ik heb het gevoel dat ik doodga.Alsof elk deel van mij uit elkaar wordt gereten.Eindelijk, om 15:47 uur, zegt ze de woorden."Nog één keer persen."Ik pers.En dan hoor ik het.Een huiltje.Klein. Perfect. Levend."Het is een jongen," zegt dokter Chen.Ze houdt hem even omhoog.Ik zie zijn gezicht.Klein neusje. Donker haar. Oogjes dichtgeknepen.Hij is

[ALESSIA'S POV] Zeven jaar later Het liefdadigheidsgala is het soort evenement dat ik vroeger vermeed. Te veel rijke mensen, te veel valse glimlachen en te veel vragen over mijn persoonlijke leven. Maar het station stond erop. Ik zei dat het goed zou zijn voor mijn carrière en voor de zichtbaarheid. Dus hier ben ik, in een jurk die ik me nauwelijks kan veroorloven, met een glas champagne in mijn hand dat ik niet wil drinken, en probeer eruit te zien alsof ik erbij hoor. Jeffrey staat naast me met zijn handen op mijn onderrug. Stabiel en geaard. "Gaat het?" vraagt ​​hij rustig. 'Ja. Gewoon moe.' 'We kunnen vertrekken wanneer je maar wilt.' "Ik weet." Davison is thuis bij mijn moeder. Hij is nu twaalf. Gezond en sterk. Alles wat de dokters zeiden, zou hij misschien nooit worden. De transplantatie heeft zijn leven gered, maar het heeft mij alles gekost. Ik duw de gedachte weg en concentreer me op het heden, op de mensen om me heen, op alles behalve de holle pijn die nooit he

[ALESSIA'S PERSPECTIEF] Maandagochtend begint zoals elke andere. Ik kom om zes uur aan op het station. Koffie in de hand, script klaar, mijn haar en make-up gedaan. De ochtendshow begint om zeven uur. Ik heb een uur om me voor te bereiden. Ik ben de autocue aan het doornemen als Claire, mijn producer, naar me toe komt. "Goedemorgen, Alessia. Heb je even een minuutje?" "Tuurlijk. Wat is er?" Ze aarzelt. "We hebben een nieuwe presentatrice aangenomen. Ze begint vandaag." "Dat is geweldig. We hebben al maanden een tekort aan personeel. Wie is het?" "Sandra Seaman." De naam komt als een klap in mijn gezicht. "Wat?" Sandra!!!!! "Ik weet het. Ik was ook verrast. Maar Marcus was erg enthousiast over haar tijdens het interview. Hij zei dat ze een geweldige uitstraling heeft en dat hij haar graag samen met jou de ochtendshow wil laten presenteren." "Nee." Het woord komt er te snel uit. Te scherp. "Absoluut niet." Claire fronst. "Alessia, ik weet dat jullie twee een