Lahat ng Kabanata ng ภรรยารอหย่า: Kabanata 21 - Kabanata 30

“โอ้ย! แม่ บิดหูผมทำไม” เรียวมือลูบไปที่ใบหู“หมั่นไส้ มีอะไรไหม เอานี่ส้ม กินเข้าไป” โสภียัดส้มทั้งลูกเข้าปาก คนอย่างเจ้าภูภัทรจะรู้ตัวบ้างไหมว่าที่รอดมาได้ก็เพราะผู้หญิงที่ตนเองเอาแต่บอกว่าไม่ชอบนักชอบหนาหลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลกลับมาพักฟื้นที่บ้านตามที่หมอสั่งนานนับสัปดาห์ ภูภัทรก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเฌอเอมอยู่ในบ้าน ราวกับว่าเด็กสาวได้ย้ายสำมะโนครัวออกไปจากบ้านหลังนี้แล้ว“คุณหนูมองหาอะไรเหรอคะ” ป้าไหมในวัยสาวชะเง้อคอมองตามสายตาของภูภัทรทำเอาเจ้าตัวสะดุ้งตกใจ“โธ่ ป้าไหม มาไม่ให้สุ้มให้เสียง” เขายกมือลูบหน้าอกพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมา“ใครว่าป้าไม่ให้เสียงคะ เสียงเดินป้าออกจะดัง อีกอย่างตอนป้าดึงผ้าจากราวลงตะกร้าเสียงกระดิ่งตรงมุมเสาก็ดังไปถึงในบ้าน มีแต่คุณหนูนั่นแหละค่ะ ไม่รู้ใจลอยมองหาใครถึงไม่ได้ยินเสียงป้า”“มองหาใคร ผมเปล่ามองหาสักหน่อย ไม่คุยด้วยแล้วผมไปเล่นเกมดีกว่า” เขาแกล้งเปลี่ยนเรื่องพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบแต่ฝีเท้าก็ต้องหยุดลงเมื่อได้ยินคำตอบที่ไม่กล้าถาม“ถ้ามองหาคุณเอม เธอไม่อยู่หรอกค่ะ เห็นคุณท่านบอกว่าไปออกค่ายกับทางโรงเรียน อีกหลายวันกว่าจะกลับค่ะ” แค่เห็นท่าทางยึ

น้ำขิงขยับตัวเข้าไปชิดกับพี่ไมตรีแล้วกระซิบกระซาบเพราะดูแล้วตอนนี้ท่าทางเพื่อนเธอน่าจะอาการหนัก สงสัยทะเลาะกับสามีที่บ้านแน่นอน ไม่อย่างนั้นหน้าคงไม่เป็นอย่างนี้หรอก“เออ ถ้าตอนนี้ไม่ปลอดภัยก็อย่าเพิ่งเดินเข้าไปหา งานตรงไหนที่ต้องแก้หรือไม่เข้าใจบอกให้มาถามพี่เอาก่อนก็แล้วกัน”ไมตรีบอกแล้วสะกิดให้น้ำขิงกลับไปทำงานเหมือนเดิมก่อนที่ตัวเองจะไปนั่งตรวจแผนโปรโมตสินค้าแปรรูปตัวใหม่ที่กำลังจะผลิตขายตกช่วงบ่ายแก่ ๆ ภูภัทรรู้สึกได้ว่าตัวเองตัวร้อนมากกว่าเดิมแถมยังเวียนหัวจนไม่สามารถนั่งตรวจเอกสารได้ต่อจึงลุกขึ้นไปเอนกายเพื่อนอนพักผ่อนที่โซฟาตัวยาว“คุณภูคะ ภามีเอกสารอนุมัติจากฝ่ายผลิตมาให้เซ็นค่ะ...”รำภาเคาะประตูห้องแค่สองสามครั้งแล้วเปิดพรวดเข้ามาโดยที่ไม่ได้รอฟังคำอนุญาตจากเจ้านาย แต่พอสิ่งที่ถามได้รับความเงียบเป็นคำตอบเธอจึงเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นแค่โต๊ะทำงานว่างเปล่าดวงตากลมกวาดมองไปมาก็เห็นว่าร่างสูงเหยียดตัวยาวอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนักจึงเดินเข้าไปมองใกล้ๆ“ตายล่ะ คุณภูไข้ขึ้น”เธอพึมพำออกมาเมื่อเห็นเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามใบหน้าพร้อมกับ ไอร้อนจากร่างกายปะทะกับผิวที่แขนของเธอแฟ้มเอกสา

“คุณพ่อ คุณแม่คะ คือว่าเอมอยากจะขอพาเด็กๆที่บ้านม่านหมอกไปพักร้อนที่บ้านพักตากอากาศที่ชลบุรีได้ไหมคะ” ตอนแรกว่าจะพูดเรื่องนี้ในวันถัดไป แต่เห็นว่าท่านทั้งสองอยู่กันพร้อมหน้าพอดีจึงเอ่ยขอวันนี้เสียเลย“เอาสิ เขาสู่ช่วงฤดูร้อนแล้วนี่ ปกติทุกปีแม่เห็นพาไปเขาใหญ่ ทำไมปีนี้ถึงเปลี่ยนไปที่ชลบุรีล่ะ” โสภีหันไปสนใจสิ่งที่ลูกสะใภ้พูดแทนแล้วก็ปล่อยเรื่องของลูกชายไว้กลางทาง“คือว่าเด็ก ๆ บอกกับเอมว่าอยากไปทะเลค่ะ เขาอยากไปเล่นน้ำกัน” ขณะที่พูดดวงตากลมก็ทอประกายความสดใส“แต่ว่าบ้านพักเรามีแค่หกห้องนอนเองนะ จะไปพอเหรอเด็กบ้านม่านหมอกมีเป็นร้อย” ภูภัทรเอ่ยขึ้นทั้งที่กำลังยกน้ำอุ่นขึ้นดื่มหญิงสาวแปลกใจเล็กน้อยที่เขารู้จำนวนของเด็ก ๆ ทั้งที่เขาแทบไม่สนใจเรื่องพวกนี้เสียด้วยซ้ำ“เรื่องนั้นเอมรู้ค่ะ แต่เอมจำได้ว่าข้างบ้านเราเป็นรีสอร์ตเป็นหลังอยู่ แล้วก็แต่ละหลังก็น่าจะนอนได้7-8คนค่ะ” เธอพยายามอธิบายให้ทุกคนฟังถึงรายละเอียด“ไหนไหนก็พาเด็กที่นั่นไปพักร้อนแล้ว เราถือโอกาสนี้ไปพักร้อนด้วยเลยดีไหมคะคุณ” โสภีหันไปขอความคิดเห็นกับสามีซึ่งเขาก็เห็นดีเห็นงามด้วย“จะดีเหรอคะ เอมต้องช่วยแม่ครูดูแลน้อง ๆ คงดูแล

แววตาและสีหน้าที่แสนจะเป็นห่วงแบบนี้ นานเท่าไรแล้วที่เธอไม่ได้เห็นมัน แม้ว่าปากเขาจะคอยต่อว่าหรือรังเกียจเธอแค่ไหนแต่เมื่อใดก็ตามที่เธอตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายก็เป็นเขาเหมือนเคยที่คอยกางปีกปกป้องอยู่เสมอโสภีและภูผาเดินตามมาทันเห็นท่าทีของลูกชายที่เป็นห่วงลูกสะใภ้จนแสดงออกมาโดยที่ไม่รู้ตัวก็หันมองหน้ากันอย่างมีความหวังแล้วก็สะกิดกันเดินกลับเพราะเห็นแล้วว่าเฌอเอมไม่เป็นอะไรมากเจ้าภูจะรู้ตัวบ้างไหมว่าส่วนลึกของหัวใจมีเมียเข้าไปอยู่ในนั้นแล้วเสียงพลุนับร้อยลูกกินเวลากว่าห้านาทีค่อย ๆ สงบลงจนเงียบสนิทมือหนาเลื่อนมาจับที่แก้มนวล นิ้วโป้งเขี่ยไปที่เปลือกตา“ไม่เป็นไรแล้วนะ ค่อย ๆ หายใจเข้าออกช้าช้า” น้ำเสียงทุ้มแฝงความเป็นห่วงเอ่ยขึ้น หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่ายแล้วร่างกายก็กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมเหลือไว้เพียงแค่คราบน้ำตาที่ยังคงเปรอะเปื้อนอยู่ชายหนุ่มยกมือเช็ดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา “พี่ภูเป็นห่วงเอมด้วยเหรอคะ ปกติเห็นเอาแต่คอยว่า” ดวงหน้าหวานเงยมองสบตาคำตอบที่ได้รับมีเพียงแค่ความเงียบกลับมา พี่ภูก็ยังเป็นพี่ภูเสมอ ไม่เคยพูดอะไรออกมาให้เธอรู้สึกดีบ้างเลยสักครั้ง มีเพียงความเย็นชาเท่านั้นที่

“แกจะไปไหนเข้าไปเดี๋ยวนี้เลย” ดวงตาขึงขังเป็นเหมือนไม้ประกาศิตได้เป็นยังดี ต่อให้เขารั้นไปก็เท่านั้นจึงได้แต่เดินคอตกตามหลัง“เห็นไหมข้าบอกแล้วว่าเจ้าสองคนนี้เป็นเนื้อคู่กัน” หญิงวัยเกือบหกสิบปีเห็นจะได้เอ่ยขึ้นเสียงดังภูภัทรสำรวจบุคคลที่นั่งตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอสวมชุดสีดำทั้งตัวแถมคอยังคล้องลูกประคำ มองเลยไปด้านหลังก็เป็นโต๊ะหมู่บูชาอะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด“ไร้สาระ...” เขาเอ่ยลอย ๆ แต่ได้ยินทั่วถึง“ทำเป็นปากดีไปเจ้าหนุ่ม ดวงชะตาของเองถึงฆาตตั้งนานแล้ว แต่ได้ดวงเมียคอยโอบอุ้มถึงมีชีวิตรอดมาปากเกงจนถึงทุกวันนี้” หญิงแก่เอื้อมไปคว้ามือของภูภัทร เจ้าตัวสะดุ้งเล็กน้อยแล้วยื้อไว้แต่ก็สู้แรงไม่ได้ทั้งที่เธอตัวแค่นิดเดียว“นังหนูส่งมือมา” เฌอเอมยื่นมือออกไปให้ด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆหมอดูจับมือทั้งคู่หงายแล้วเอามาชิดกันเพื่อดูลายเส้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองทั้งคู่ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก“นังหนูรักเขามากเลยเหรอ” ภูภัทรหันไปมองหน้าเฌอเอมเมื่อได้ยินคำถามนั้น หญิงสาวได้แต่พยักหน้ารับ“ต่อให้รักเจ้านี้มากเท่าไร จำไว้ให้รักตัวเองมากกว่าทำอะไรให้ระวัง”หญิงแก่ถอนหายใจออกมาราวกับว่าหนักใจแล้วหันไปจ้อง