Tous les chapitres de : Chapitre 91 - Chapitre 100

ดวงตาของเถียนซีเย่จ้องมายังหญิงสาวที่ไม่ได้พบพานมานานหลายปีด้วยความรู้สึกหลายอย่างประเดประดัง เดิมทีตั้งใจมารับนางที่กลางทางทันทีที่รู้ข่าวจากอู๋เซี่ยเหวิน แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะเห็นหญิงสาวที่คะนึงหาในสภาพเลือดเปรอะเปื้อนร่างกายเช่นนี้“เหม่ยหลิน…” เขาพึมพำคว้ากระบี่ขององครักษ์เดินดุ่มเข้ามาจนเหอเสวี่ยตงที่เป็นมือขวารีบห้ามเอาไว้เพราะเวลานี้การปะทะยังไม่จบสิ้น“ฆ่ามันให้หมด!” เสียงแข็งกร้าวสั่งคนข้างกาย แววตาไม่หลงเหลือความเมตตาใด ๆ เพราะคิดว่าคนพวกนั้นกำลังจะพรากนางไปจากเขาอีกคราหย่งชางมีจำนวนคนมากกว่าซิ่วหมินสามเท่าจึงตีฝ่าเข้าไปในวงล้อมได้อย่างง่ายดายและครั้งนี้ไม่เหลือช่องทางให้ซิ่วหมินหลบหนีอีกต่อไปองครักษ์มือขวาบีบฝ่ายตรงข้ามที่เหลือรอดราวสิบห้าคนไว้ในกำมือจนจับตัวหัวหน้าคนสุดท้ายเอาไว้ได้ ปลดอาวุธพลางจ่อคมกระบี่ไปที่คอก่อนจะหันไปหาเจ้านายราวกับบอกว่าควบคุมสถานการณ์ได้แล้วเถียนซีเย่เดินดุ่มมาที่องค์หญิงเถียนเหม่ยหลิน ใบหน้าซีดเผือด กระวนกระวายใจกลัวจนหายใจติดขัดไปด้วยพลางเข้าประคองร่างบางแทนที่หย่งชางซ้ายขวา“

เวลานี้ลู่ฟางเซียนรู้ตัวแล้วว่าพลาดโอกาสหนีที่วางแผนเอาไว้เพราะสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด แต่กระนั้นยังไม่ยอมแพ้คอยหารือกับเสิ่นเว่ยหมิงอยู่ตลอดชายหนุ่มรับหน้าที่สำรวจเส้นทางที่แม้แต่เขาเองก็ไม่เคยรู้จักมาก่อนอย่างเงียบ ๆ นิ่งสงบเพื่อไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ว่ากำลังคิดการใหญ่ แต่เถียนซีเย่ไม่น้อยหน้าสั่งเพิ่มกำลังคนอารักขาองค์หญิงเป็นพิเศษจนแทบหาทางอยู่ลำพังกับนางไม่ได้หน่วยอารักขารอบทิศแปดด้านล้วนแล้วแต่เป็นมือสังหารระดับสูงที่เจ้านายคัดเลือกมาเป็นอย่างดี หูตาว่องไว ฝีมือเก่งกาจและยังได้รับความไว้วางใจจากเขาอีกด้วยเมื่อเรื่องราวเป็นอย่างนี้แล้วเสิ่นเว่ยหมิงจึงแนะนำให้ลู่ฟางเซียนพักรักษาร่างกายให้เต็มที่ ไม่ต้องคิดสิ่งใดให้ปวดหัวเพราะเขาจะเป็นคนทำทุกอย่างให้นางเอง“ไม่มีทางเลยหรือ” หญิงสาวเอ่ยถามคนตรงหน้าที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด หลบหลีกสายตาหย่งชางระดับสูงที่เดินตรวจตรายามค่ำคืน“ด้านหลังจวนแห่งนี้ติดกับภูเขาสูง ทางเข้าออกมีเพียงด้านหน้าทางเดียวและยังมีที่ซ่อนมากมายแฝงอยู่ หย่งชางเข้าประจำการไม่มีว่างเว้นจึงทำให้เวลานี้แทบมีดวงตาหลา

ขณะที่อีกฟากหนึ่งของแผ่นดินแคว้นคุนหลัน หลิวกวางและซือหยางแกะรอยหย่งชาง ไล่ตามมาติด ๆ แม้ระหว่างทางมีองค์กรมือสังหารที่เข้าร่วมกับคนพวกนั้นขัดขวางการเดินทางจนล่าช้าก็ไม่เป็นอุปสรรคพวกเขาไม่รู้ตัวเลยว่ายิ่งทำอย่างนั้นจะสร้างความกราดเกรี้ยวและเร่งเชื้อไฟในตัวปีศาจให้ลุกโชน สามารถตวัดมีดคู่กาย ฟันกระบี่และเสือกดาบเข้าร่างฝ่ายศัตรูที่ดาหน้าเข้าหาไม่หยุดหย่อนโดยไม่ยั้งมือครั้นจัดการกลุ่มมือสังหารหน้าใหม่ที่แอบซ่อนอยู่ในหมู่บ้านรกร้างได้แล้วก็ถือโอกาสพักสักงีบเพื่อเก็บแรงไว้เผชิญหน้ากับศัตรูอีกมากมายที่รออยู่ดวงตาสองสีมองท้องฟ้ามืดครึ้ม อากาศหม่นหมองของฤดูใบไม้ร่วงทำให้นึกถึงใครบางคนพลันในใจกังวลยิ่งกว่าเดิมเพราะไม่รู้เลยว่ายามนี้นางเป็นอย่างไรบ้างภรรยาแสนรักถูกจับตัวไปและอยู่ภายใต้การควบคุมของพวกชั่วช้า สีหน้ากระวนกระวาย คิ้วขมวดมุ่นไม่สบอารมณ์ ขาสองข้างสั่นระริกไม่อยากหยุดพักแม้แต่หนึ่งลมหายใจ ซือหยางอยากพบลู่ฟางเซียนให้เร็วที่สุดเพราะเป็นห่วงจนไม่ได้สนใจแล้วว่าเวลานี้ร่างกายแข็งแกร่งของเขากำลังบาดเจ็บไม

ครั้นถูกมัดแน่นจนแทบขยับตัวไม่ได้ ลู่ฟางเซียนก็ไม่คิดทำสิ่งใดให้ลำบากตัวเอง ตามองไม่เห็น ปากพูดไม่ได้ มีเพียงหูที่ได้ยินเสียงรถม้าวิ่งไปตามทางขณะที่อีกฟากหนึ่ง เถียนซีเย่มองร่างบางตาไม่กะพริบ ไม่อยากเชื่อว่าเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น นึกสงสัยว่าเหม่ยหลินของเขาหายไปอยู่ที่ใด นางที่อยู่ข้างในร่างนี้ทำอันใดกับหญิงอันเป็นที่รักของเขากันแน่“บอกข้ามาว่านางอยู่ที่ใด” เขาโพล่งถามเสียงดัง ดุดันและเหี้ยมโหดราวกับนางเป็นเชลยศึกที่กำลังถูกรีดเค้นความจริง “…”“เจ้าซ่อนนางไว้ที่ใด ไม่สิ เจ้าเป็นใคร ใช้วิธีต่ำช้าสกปรกอันใดทำร้ายเหม่ยหลิน!”“…” “ตอบข้ามา!” “…” ใครเล่าจะพูดสิ่งใดได้ในเมื่อถูกมัดปากเอาไว้พลันสะดุ้งตกใจที่จู่ ๆ เขาก็พุ่งมาบีบปากนางจนยู่ เสียงอู้อี้สบถด่าไม่เป็นคำแต่อีกฝ่ายไม่รับรู้เรื่องใดทั้งนั้น“ข้าบอกให้ตอบมา เจ้าทำอะไรกับเหม่ยหลิน มนต์ดำรึ เรื่องไร้สาระพวกนั้นไม่มีทางเป็นเรื่องจริงหรอกน่า” เถียนซีเย่ไม่เคยเชื่อเรื่องลึกลับที่เล่าต่อ ๆ กันมาเพราะมันก็เป็นเพียงเรื่องเล่าหลอกเด็กเท่านั้น

ระหว่างรอใครคนนั้นอย่างใจจดใจจ่อ ลู่ฟางเซียนไม่ได้ทำสิ่งอื่นใด นอกจากกินแล้วก็นอนอยู่ในเรือนรับรอง ทั้งยังถูกสั่งห้ามก้าวเท้าออกจากห้องนี้อย่างเด็ดขาดผู้อารักขาที่เฝ้าหน้าประตูมีเพียงแค่สิบเอ็ด สิบสามและสิบเจ็ดวนเวียนเปลี่ยนผลัดกันไป โดยมีหรูอี้เข้ามาตรวจสอบข้างในห้องบางครั้งบางคราวเถียนซีเย่ไม่แม้แต่เจียดเวลามาที่เรือนแห่งนี้เพราะเกลียดลู่ฟางเซียนที่ไม่ยอมคืนคนรักให้เขา กลัวว่าพบกันเมื่อใดอาจจะได้ยินนางพูดไม่เข้าหู ดื้อดึงและผลักไสแล้วจะเจ็บใจอยู่คนเดียวเพราะไม่อาจโต้ตอบทำร้ายนางได้อย่างที่คิดทรราชผู้นี้จึงเบนความสนใจไปที่สถานการณ์บ้านเมืองในยามนี้แทน แคว้นคุนหลันผลัดเปลี่ยนฐานอำนาจเพียงชั่วข้ามวันและเกิดการจลาจลทั่วแผ่นดินหย่งชางและม่านเหลียนที่ร่วมมือกันพยายามสุดกำลังเพื่อชิงความเป็นใหญ่กลับคืน แม้ถูกหงเฟิ่งกับหลิวกวางไล่ต้อนอย่างไม่ลดละครั้นได้ยินข่าวลือว่าศัตรูแยกกันออกเป็นหลายฝ่าย ทะลวงกองพันธมิตรของตนเองยิ่งฉุนเฉียว ไม่รู้ว่าพวกนั้นมีดีอันใดถึงได้มั่นใจว่าครั้งนี้จะชนะแต่กระนั้นไม่วางใจง่าย ๆ สั่งการให้