Lahat ng Kabanata ng นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: Kabanata 91 - Kabanata 100

วันหนึ่งสวีอันอวี่ออกไปข้างนอกแล้วเพิ่งได้กลับเข้ามาที่จวน หวงลี่เจี๋ยจึงรายงานเรื่องลู่ฟางเซียนให้เขาได้รับรู้ตามปกติ เจ้าตัวกลับรู้สึกสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ในใจคิดไปแล้วว่านางเรียกร้องความสนใจจากตัวเองจึงเข้าไปดูในห้องร่างบางนอนนิ่งตกอยู่ในภวังค์เพราะยาที่ใช้ ส่งผลให้หลับลึกจนไม่รู้ตัวเลยว่าใครบางคนกำลังเขย่าตัวปลุกนางให้ตื่น เขาจับชีพจรแล้วตะโกนเรียกสาวใช้ทันที“เจ้าเชลยผู้นี้บอกให้ข้านำยาตัวหนึ่งมาให้” นางไม่พูดเปล่าแต่หยิบยาตัวนั้นมาให้เขาดูด้วย “ช่วยเรื่องนอนหลับเจ้าค่ะ”ดวงตาสองสีกวาดมองรอบตัวไม่คิดว่ากินยาตัวนี้แล้วจะทำให้หลับลึกเพียงนี้ พลันได้เห็นว่ามีสมุนไพรอีกตัววางไว้ข้างกัน เขาถอนหายใจแล้วหันมองคนตรงหน้า สั่งให้สาวใช้ออกไปข้างนอกแล้วห้ามนำยามาให้ลู่ฟางเซียนอีกหนึ่งชั่วยามผ่านไป เปลือกตาหญิงสาวเผยอขึ้น ภาพเลือนรางปรากฏตรงหน้าจึงนิ่งงันไปชั่วขณะ แยกไม่ออกว่าสิ่งนั้นเป็นความจริงหรือความฝัน แต่พอสายลมเย็นพัดผ่าน ผิวกายสัมผัสได้ถึงความหนาวก็ทำให้รู้ว่าตื่นจากภวังค์แล้ว“…” ลู่ฟางเซียนไม่รู้ว่าเขามีเรื่องใดจะพูดกับนางจึงไม่ได้เอ่ยถาม ต่างฝ่ายต่างจ้องมองกันอยู่พักหนึ่งจนเขาเป

วังหลวงแคว้นคุนหลันเถียนซีเย่ตั้งตนเป็นผู้ครองบัลลังก์ด้วยเหตุผลที่ว่าพระเชษฐาล้มเหลวในการปกครองแผ่นดิน ปล่อยให้พวกองค์กรมือสังหารฆ่าล้างเชื้อพระวงศ์สกุลเถียนแล้วยังไม่อาจรับมือกับความขัดแย้งในแถบชายแดนจนกลายเป็นสงครามดุเดือดนอกจากสวีอันอวี่ที่ระลึกเรื่องราวในอดีตได้ ไม่มีใครรู้เลยว่าคนที่อยู่เบื้องหลังความโกลาหลคือชายที่เบื้องหน้าดูไร้พิษภัยผู้นี้“อู๋เซี่ยเหวิน” เขาเรียกคนสนิทเข้ามาถามข่าวคราวในห้องทรงงาน “จะให้ข้ารออีกนานแค่ไหนกัน”น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยถามถึงหย่งชางกลุ่มหนึ่งที่ออกตามหาเถียนเหม่ยหลิน เขาเชื่อสุดใจว่าคืนที่มือสังหารบุกจวนใต้เท้าซ่ง หลานสาวสามารถเอาตัวรอดหนีไปได้ แม้ว่าจะเห็นปิ่นปักผมที่เคยให้ไว้หล่นอยู่ในกองไฟ ไม่ห่างจากหน้ากากผีที่สวีอันอวี่เคยสวมใส่ก็ตามอู๋เซี่ยเหวินมองเจ้านายของตนพลางแอบลอบถอนหายใจที่เขายังไม่คิดถอดใจทั้งที่ผ่านมาหลายปีแล้ว “ตามหาคนเพียงคนเดียว มันจะไปยากอันใดนัก” เถียนซีเย่กำพู่กันไว้แน่นจนหักครึ่ง เก็บอาการร้อนรนใจเอาไว้ข้างใน “หย่งชางไร้น้ำยาเพียงนั้นเชียวรึ”“ฝ่าบาท… กระหม่อมเชื่อมือหวังอี้ชิง” เขามั่นใจว่าลูกศิษย์คนนี้จะทำทุกอย่างสุดความ

เหตุการณ์ในวันนั้นกลายเป็นตัวจุดชนวนให้สวีอันอวี่เร่งมือวางแผนกับพวกหลิวกวางเพื่อตามล่าตัวเถียนเหม่ยหลินและสังหารเถียนซีเย่หลิวกวางรู้จุดหมายของตัวเองแต่กลับไม่อาจคาดเดาได้ว่าเหตุใดสวีอันอวี่จึงมุ่งมั่นเอาชนะฮ่องเต้มากขนาดนั้นหากแต่เพราะต้องการโค่นล้มศัตรูคนเดียวกันเพื่อทวงคืนความบริสุทธิ์จึงร่วมมือกันเป็นอย่างดี กระนั้นกลับไม่ลืมให้คนของตัวเองคอยจับตามองเขาอยู่ห่าง ๆ แม้การค้นหาหงเฟิ่งที่ซ่อนตัวตามที่ต่าง ๆ เป็นไปได้ยาก แต่การตามหาหย่งชางที่เดินว่อนทั่วแคว้นคุนหลันง่ายยิ่งกว่าอะไร พวกเขาคิดว่าตนเป็นทั้งมือสังหารและองครักษ์ของผู้ยิ่งใหญ่ในคุนหลัน อีกทั้งฝีมือยังเหนือกว่าผู้ใด ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทยอยกำจัดองค์กรคู่แข่งไปตั้งมากมาย เวลานี้จึงไม่มีใครกล้าคิดต่อกรหรือเผชิญหน้าแม้แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ สวีอันอวี่เปิดเผยให้หลิวกวางรู้อย่างหมดเปลือกว่าฐานลับหย่งชางตั้งอยู่ที่ใด วิธีต่อสู้คนพวกนั้นมีอะไรบ้างแล้วไม่รอช้าหยิบยืมมือของหลิวกวางลอบสังหารหย่งชางทีละคนเพื่อเค้นข้อมูล ในไม่ช้าจึงเกิดข่าวลือไปทั่วแคว้นคุนหลันว่าฐานกำลังของเถียนซีเย่เกิดการสั่นคลอน ผู้คนพูดไปต่าง ๆ นานาว่าคนที่กล

ทว่า ครึ่งชั่วยามผ่านไปกลับไม่พบแม้แต่ร่องรอยขององค์หญิง ชายหนุ่มโมโหเลือดขึ้นหน้า กลับเข้ามายังท้องพระโรงที่สองฝ่ายปะทะกันดุเดือดยามปีศาจแห่งหย่งชางลงมือ ไม่ว่าใครต่างก็ต้องหวั่นเกรง หายใจไม่ทั่วท้องทั้งฝ่ายศัตรูและพวกพ้อง ฝีมือในวัยเยาว์เก่งกล้ากว่าผู้ใดในรุ่นเดียวกัน ครานี้ยิ่งเห็นได้ชัดว่าอู๋เซี่ยเหวินมองคนไม่ผิด หากเขายังอยู่ใต้อำนาจหย่งชางย่อมไม่มีใครหน้าไหนกล้าต่อกรมู่ฉือ ถังซือเฉิงสลัดจากหลิวกวางมาได้จึงเข้าสกัดไม่ให้สวีอันอวี่โจมตีเจ้านายของตน แม้ชายหนุ่มถูกรุมล้อมจากคนที่มีฝีมืออันดับต้น ๆ ของหย่งชางแต่เขากลับไม่พลาดท่าเลยแม้แต่น้อยอดีตเป็นอย่างไร เวลานี้ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม คนทั้งสองมักสบประมาทสวีอันอวี่อยู่เสมอ ต่อให้เห็นว่าเก่งกาจก็ไม่คิดยอมรับ ยิ่งเห็นว่าเขาออกจากหย่งชางไปหลายปีแล้ว ฝีมือคงตกชั้นไปมากจึงมั่นใจว่าสองรุมหนึ่งอย่างไรก็ต้องชนะเถียนซีเย่รู้แล้วว่าผู้ที่สังหารตนในอดีตยังมีชีวิตอยู่ ไม่รอช้าหนีจากท้องพระโรงไปพร้อมกับองครักษ์ของตัวเอง ก่อนจากไปยังสั่งหย่งชางทุกคนบั่นคอชายหนุ่มมาให้ได้เพราะไม่อยากให้เหตุการณ์ซ้ำรอยเดิม“เถียนซีเย่!!!” เจ้าของดวงตาสองสีตะโกนล

ลู่ฟางเซียนสูดหายใจแล้วตั้งสติมั่นก่อนจะย่องเข้าไปหาผู้บาดเจ็บที่อุตส่าห์หลงทางเข้ามาในหมู่บ้านห่างไกล ใบหน้าของเขามีรอยบาดที่แก้มซ้าย มุมปากขวา แขนซ้ายหัก ขาขวาถูกคมดาบฟัน โชคดีที่ตรงหน้าท้องมีเพียงรอยเล็ก ๆ ประปราย“หวังอี้ชิง… ได้ยินข้าหรือไม่” นางเขย่าตัวเรียกสติคนตรงหน้า คิ้วเรียวขมวดเพราะเห็นว่าเมื่อครู่ยังลืมตามองไปรอบตัวเพื่อระวังภัย “หวังอี้ชิง…”“นะ… นายหญิง” ดวงตาสีน้ำเงินเข้มพลันเบิกโต แม้เจ็บบาดแผลทั่วร่างแต่กลับมีรอยยิ้มบางปรากฏ “นายหญิง…” ลู่ฟางเซียนกลั้นใจเพราะไม่รู้ว่าเขาจะทำอันใด แต่อีกฝ่ายแค่เพียงได้เห็นใบหน้าหญิงสาวก็ผล็อยหลับไปไม่รู้ตัวทำให้ลู่ฟางเซียนต้องค่อย ๆ แบกคนร่างสูงเข้าไปข้างในกระท่อมแล้วจัดการรักษาบาดแผลทั้งหมดด้วยสมุนไพรที่เก็บไว้ฉุกเฉินหลังจากขะมักเขม้นดูแลคนเจ็บอยู่หนึ่งชั่วยาม ท้ายที่สุดก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปาดเหงื่อตรงหน้าผากแล้วเอนหลังพิงผนังภาพในความทรงจำยามอยู่ในที่แห่งนี้กับสวีอันอวี่ย้อนกลับมา พลันนิ่วหน้าเล็กน้อยแล้วสลัดความคิดนั้นออกไป ดวงตาสีอำพันตรวจดูอาการของหวังอี้ชิงอีกรอบหนึ่ง โล่งใจที่ยังไม่ลืมวิธีการรักษาที่ท่านหมอสอนสั่งมาหลายสิบปี