Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

ค่ำคืนฟ้ามืดเงียบสงบราวกับเวลาหยุดเอาไว้แต่กลับมีคนคู่หนึ่งเร่งเดินทางตามแนวป่าเพื่อหลบหลีกจากสายตาใครหลายคน ม้าสองตัววิ่งกุบกับไปยังจุดหมายแรกที่วางแผนเอาไว้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเข้าเขตเมืองเหอผิงที่ถูกทัพฉินหมิงควบคุมเอาไว้ก่อนจะสายเกินไปพรึ่บ! นกกลางคืนสีดำตัวเล็กโผบินอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย สวีอันอวี่จึงส่งสัญญาณให้ลู่ฟางเซียนได้รู้ว่าข้างหน้ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล พลันค่อย ๆ หลบไปอีกทางหนึ่งอย่างเงียบเชียบที่สุดก่อนจะหยุดพักใต้ต้นไม้ใหญ่“ฟางเซียน เหนื่อยหรือไม่” เขาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ดวงตาสองสีจ้องมองไม่วางตา “พักสักนิดดีหรือไม่”หญิงสาวส่ายหน้ารู้ว่าตนเองกำลังตกอยู่ในความเสี่ยงและจะทำให้เขาต้องพลอยลำบากไปด้วย ต่อให้ปลอมตัวเป็นบุรุษ ไม่มีผู้ใดรู้หน้าค่าตาที่แท้จริงกลับสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างสวบสาบ สวบสาบเสียงฝีเท้าคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาใกล้จุดที่หลบซ่อน ปลุกสัญชาตญาณมือสังหารของซือหยางได้เป็นอย่างดี เขาคว้าหญิงสาวเข้ามาแอบอยู่ด้านหลังพุ่มไม้ใหญ่ กอดเอาไว้จนบังร่างบางหายจมเ

แม้หย่งชางดาหน้าเข้าหาอย่างสามรุมหนึ่งหรือฝ่ายศัตรูเลือดท่วมตัวถูกพิษเล่นงานร่อแร่กลับไม่ถือว่าเสียเกียรติสักเท่าใดนัก พวกเขายึดคติที่ว่าทำทุกทางเพื่อล้มล้าง ไม่สนกฎใด ๆ มาตั้งแต่ไหนแต่ไรส่วนอีกฝ่ายหนึ่งยังคงยื้อเวลาเอาไว้ ต่อให้ไม่มีจังหวะโจมตีกลับตั้งรับได้ทุกครั้ง จนสามคนนั้นรู้สึกทึ่งไม่น้อยที่เห็นเขายังทนอยู่ได้และสามารถเคลื่อนไหวเหมือนไม่เป็นอันใด นับว่าไม่อาจดูถูกคนตรงหน้าได้เลย พลางหันมองสบตาสหายร่วมรุ่นแล้วพุ่งเข้าใส่เพราะได้สัญญาณจากอาจารย์ว่าถึงเวลาต้องเก็บงานแล้วสวีอันอวี่คิดแค่ว่าต้องอดทนเพราะรู้ว่าพรรคพวกของตนเองใกล้มาถึงแล้ว ตัวเขา... ร่างกายของเขา... เจ็บจนเริ่มชาแต่เพื่อปกป้องคนสำคัญจึงกัดฟันเอาไว้ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอาบเลือดแดงฉาน หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ มือที่ถือมีดสองข้างสั่นเทาเกือบไร้เรี่ยวแรงพลันดวงตาสองสีเบิกโตเมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่หลบอยู่ข้างหลังอย่างว่าง่าย ก้าวเท้าออกมาหาหย่งชางด้วยตัวเองราวกับนางตั้งใจกลับไปพร้อมพวกเขาเสียอย่างนั้น“ฟางเซียนหยุดนะ” เขาไม่รู้ว่าเหตุใดนางจึงทำเช่นนั้นแต่จะไม่ยอมเด็ดขาด เขาไม่มีทางปล่อยให้นา

พวกเขาจึงเร่งฝีเท้าเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจ ก่อนจะได้พบกับผู้นำอีกคนหนึ่งของหงเฟิ่งในสภาพพร้อมปะทะกับศัตรู แม้ว่าร่างกายตั้งแต่หัวยันปลายเท้าจะเต็มไปด้วยบาดแผลก็ตาม“ช้าเกินไปแล้ว” เจ้าของดวงตาสองสีหงุดหงิดตามประสาคนที่ห่วงกลัวว่าหญิงอันเป็นที่รักจะถูกคนพวกนั้นรังแก ยิ่งได้ยินชายที่เป็นเหมือนมือขวาของสวีซือหมิงพูดก็ยิ่งโกรธเถียนซีเย่กับหย่งชางมากขึ้น“มารดาของเจ้ากับคนอื่น ๆ ที่เหลือซ่อนตัวอยู่ในที่ปลอดภัยแล้ว ส่วนพี่ชายของเจ้ากำลังหารือกับหลิวกวางที่ฐานลับ” ชายฉกรรจ์มองคนตรงหน้า เพิ่งเคยเห็นคนสภาพจะตายแต่ไม่ยอมตาย “เจ้าเดินทางไหวหรือไม่… ข้าว่ารักษาตัวให้ดีขึ้นสักนิดก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะส่งสัญญาณให้เจ้าเป็นระยะ”“ไม่… ไปเดี๋ยวนี้” ซือหยางส่ายหน้า เข้าใจว่าพวกเขาเป็นห่วง แต่ในใจตัวเองคิดแค่เพียงหาทางช่วยลู่ฟางเซียนให้เร็วที่สุดเพราะนางกำลังรอเขาอยู่ พาลนึกถึงอันตรายทั้งปวงที่อาจย่างกรายเข้าหาลู่ฟางเซียนในภายหลังจึงเอ่ยขอสิ่งหนึ่งกับหงเฟิ่งที่มาช่วยเหลือ“หลี่หยางอินหรือ” คนตรงหน้าเอ่ยถามให้แน่ใจว่าได้ยินนามคนผู้นั้นถูกต้อ

จวนแม่ทัพกองรบที่สิบแห่งฉินหมิงสวีซือหมิงลอบเข้าถิ่นศัตรูต่างแคว้นเพื่อเจรจากับหลี่หมิงฮ่าวเป็นการส่วนตัวโดยยื่นข้อเสนอที่เป็นประโยชน์กับฝ่ายนั้นตามที่หารือกับหงเฟิ่งและหลิวกวางเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้าดวงตาน้ำเงินเข้มของแม่ทัพมองแขกที่มาเยี่ยมเยียน แต่ไม่ได้แปลกใจสักเท่าใดนักเพราะรองหัวหน้าหน่วยซิงอวี่รายงานสถานการณ์ให้ทราบเรียบร้อยแล้วหลังจากเข้ายึดเมืองเหอผิงและเมืองอวี่โจวของแคว้นคุนหลันได้ พวกเขาได้นำกำลังทหารเข้ามาอยู่ประจำ ครอบครองแผ่นดินของศัตรูและจำกัดการเคลื่อนไหวของทหารฝ่ายตรงข้ามได้อย่างที่ต้องการลักษณะชัยภูมิของทั้งสองเมืองมีเทือกเขายาวขวางกั้นทีละขั้นตามแนวรอยต่อ ทำให้ยิ่งง่ายต่อการควบคุมและป้องกันตัวเอง กลายเป็นว่าเวลานี้กองทัพแคว้นฉินหมิงสามารถตัดขาดความช่วยเหลือที่ทางเมืองหลวงคุนหลันจะส่งมายังตอนเหนือได้เป็นอย่างดี พลอยทำให้เมืองอื่น ๆ ที่อยู่หลังเทือกเขาจิ่นสือเหมือนถูกคนจากส่วนอื่นของแคว้นลอยแพให้ตั้งรับมือกับศัตรูอย่างโดดเดี่ยวเมื่อได้ข่าวว่าสวีอันอวี่นำกำลังบุกวังหลวงยึดอำนาจจากเถียนซีเย่ได้สำเร็จจึง

หลังจากวางแผนเรียบร้อยจึงพากันกลับกระโจมก่อนที่คนเฝ้ายามจะรู้ตัว ลู่ฟางเซียนตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเพราะไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าจะเกิดเรื่องพลิกผันหรือไม่ ขณะที่เสิ่นเว่ยหมิงจัดเตรียมของบางอย่างเงียบ ๆ หลบสายตาอู๋เซี่ยเหวินชายหนุ่มตั้งใจว่าเดินทางไปจนถึงจุดตัดป่าสนแดงแล้วจะสร้างเรื่องชุลมุน ล่อม้าตกใจวิ่งเตลิดไปคนละทาง ฉวยจังหวะที่ทุกคนไม่ทันได้รู้ตัวพาลู่ฟางเซียนหนีต่อให้ถูกไล่ล่าตามหลังมาติด ๆ ก็มั่นใจว่ายามที่หย่งชางเห็นลำธารสีชาดไหลผ่านเบื้องหน้า พวกเขาคงไม่กล้าเข้ามาใกล้ตามสัญชาตญาณ เมื่อเห็นว่ามีคนจมลงไปใต้น้ำที่เต็มไปด้วยพิษก็คงสับสนไม่รู้ว่าควรเสี่ยงเข้ามาช่วยหรือไม่ ยิ่งรู้ว่าพิษไม่มีทางรักษาและอาจตายได้ในหนึ่งถ้วยชาก็คงเข้าใจว่าพวกเขาตายไปแล้วทันทีที่ได้สัญญาณจากอู๋เซี่ยเหวินในตอนเช้ามืด ทุกคนเตรียมตัวออกเดินทางอีกครั้งโดยแบ่งกำลังเป็นฝ่ายเปิดทาง คุ้มกันและปิดท้ายขบวนรถม้าราวกับสัมผัสได้ถึงความคิดของผู้หลบหนีลางสังหรณ์มือสังหารแม่นยำยิ่งนักทำให้วันนั้นเสิ่นเว่ยหมิงต้องรับหน้าที่เป็นผู้เปิดทาง ไม่มีโอกาสได้