All Chapters of นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: Chapter 81 - Chapter 90

ครั้นฟื้นขึ้นมาแล้ว รุ่ยชางไม่คิดโกรธนางแม้เพียงเสี้ยวหนึ่งของใจ รีบมาที่เรือนสกุลซ่งเพื่อพบหน้าคนที่คิดถึง รอยยิ้มงดงามยังคงเป็นเหมือนวันวาน ความห่วงใยที่มีไม่ลดน้อยลงเลย ทั้งยังได้เห็นอีกว่านางมีท่าทีเอาแต่ใจ ไม่สบอารมณ์ยามหย่งชางคนอื่นเข้าใกล้แต่กับเขาแล้ว นางรอที่จะได้พบหน้าเช่นเดียวกัน“รุ่ยชาง… ข้าดีใจยิ่งนักที่เจ้าฟื้นแล้ว” ยามได้อยู่กันเพียงลำพังจึงเอ่ยความในใจ “หากรู้ว่าเสด็จอาจะลงโทษเจ้าหนักหนาถึงเพียงนี้ ข้ายอมให้คนผู้นั้นทำกับข้ายังดีกว่า”“ไม่ได้ขอรับ!” รุ่ยชางปฏิเสธเสียงแข็ง “ข้ายอมเช่นนั้นไม่ได้ขอรับ”“แต่ข้าเกือบเสียเจ้าไปแล้ว ไม่รู้เลยหรือว่าข้ากินไม่ได้นอนไม่หลับทุกค่ำคืน เอาแต่เป็นห่วงเจ้าทุกลมหายใจ ข้าไปเยี่ยมเจ้าที่ฐานไม่ได้ด้วยซ้ำ ไม่รู้เลยว่าจะได้เห็นหน้าเจ้าอีกหรือไม่” ดวงตาคู่งามมีหยาดน้ำเกาะแพขนตา “ข้ากลัวว่าคนที่ข้ารักจะทิ้งข้าไป…”“นายหญิง…”“อืม…” ใบหน้างามขยับเข้าใกล้อย่างมีความนัยแล้วเอ่ยว่า “ข้าคิดถึงเจ้า… จูบข้าสิรุ่ยชาง ช่วยปลอบประโลมข้าได้หรือไม่”“ขอรับ…” หลังจากวันนั้นยามที่ได้อยู่กันตามลำพัง เถียนเหม่ยหลินมักเอ่ยคำพูดวาบหวามล่อลวงชายหนุ่มกลัดมั

“ไม่ขอรับ… ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด ข้าจะทำเพื่อนายหญิง” เจ้าตัวรับปากด้วยความมุ่งมั่น ต่อให้อันตรายถึงแก่ชีวิตก็มีแต่ต้องลองเสี่ยงเพื่อที่นางจะไม่ต้องจำใจทำอย่างนั้นกับผู้ใด“เสด็จอาสั่งให้กองกำลังเมืองเหอผิงเคลื่อนทัพประชิดชายแดนและตกรางวัลให้ผู้ที่สามารถตีฝ่ากองรบที่สิบของฝ่ายนั้นได้ ยิ่งมีสิ่งยืนยันว่าเจ้าเอาชนะเหล่าแม่ทัพและผู้นำของฉินหมิง เจ้าจะทูลขอสิ่งใดย่อมได้”“ข้าทูลขอท่านได้หรือไม่… หัวของแม่ทัพกองรบที่สิบแห่งฉินหมิง หัวหน้าหน่วยซิงอวี่ ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดข้าจะนำมาเป็นเครื่องต่อรองเพื่อท่าน…” รุ่ยชางรู้สึกฮึกเหิม มั่นใจว่าฝีมือของตนเหนือกว่าผู้ใดในหย่งชางย่อมต้องไม่เป็นรองฝ่ายศัตรูอย่างแน่นอนปลายทางความฝันอันแสนหวานอยู่เพียงแค่เอื้อม เขาจึงไม่ลังเลใจแม้แต่น้อยพลันได้ยินเสียงกระซิบข้างหู ลมหายใจร้อนแผ่วเบาสัมผัสอย่างอ่อนโยน“รุ่ยชาง… หากเจ้าเอาชนะคนพวกนั้นได้ ข้าจะยกทุกอย่างให้เป็นของเจ้า…”“นายหญิง… อึก” ชายหนุ่มยังไม่ทันได้ทำสิ่งใดกลับสัมผัสได้ว่ามือเรียวของนางแตะส่วนอ่อนไหวของตัวเอง “อย่าขอรับ…”เถียนเหม่ยหลินยกมือขึ้นอย่างที่เขาบอก ดวงตาเป็นประกายราวกับคนมีความรัก “วันนี้ข้าอย

“งานแต่ง… นายหญิงไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น หนีไปกับข้าเถิดขอรับ” เขาอ้อนวอนอย่างไร้เรี่ยวแรง ปวดหัวจนเลือดกำเดาไหลไม่หยุด ยิ่งเห็นท่าทีของนางยิ่งช้ำใจและยิ่งเห็นว่าหญิงสาวปล่อยให้เถียนซีเย่พุ่งมาสังหารเขาอีกครั้งก็ชอกช้ำเกินเยียวยาสวีอันอวี่ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายทำอันใดตนเองอีก ชิงตวัดอาวุธสังหารเถียนซีเย่ในพริบตาเดียวจนล้มลงต่อหน้า เถียนเหม่ยหลินเห็นอย่างนั้นรีบเข้าประคอง สีหน้าตื่นตระหนกเอ่ยปากสั่งมือสังหารปีศาจ“รุ่ยชาง… เจ้ากล้าทำร้ายเสด็จอารึ!” “แต่เขาจะฆ่าข้า… เหตุใดจึงไม่เป็นห่วงข้าบ้างหรือขอรับ” “เหตุใดต้องห่วงเจ้า” นางไม่พูดเปล่าแต่จับด้ามกระบี่ราวกับต้องการแก้แค้นให้ผู้เป็นอา ยันตัวลุกขึ้นยืนเดินมาหาเป้าหมายตรงหน้าดวงตาสองสียังคงมองร่างบางไม่วางตา “ท่านรักข้าไม่ใช่หรือขอรับ” “ไม่เคยรัก… รู้สถานะตัวเองบ้าง ข้าจะรักเจ้าได้อย่างไร” นางตอกกลับอย่างไร้เยื่อใย “เป็นแค่คนชั้นต่ำแต่คิดอยากครอบครองข้า ไม่เจียมตัวเลยสักนิด”หญิงสาวง้างมือคิดเอาคืนแต่กลับถูกชายหนุ่มตวัดมือสะบัดอาวุธที่นางถือลอยลิ่วไปข้างหลัง มืออีกข้างเอื้อมคว้าร่างบางเข้ามาชิดใกล้ แววตายังคงหวังเป็นครั้งสุดท้าย“นายหญิ

“ขอโทษนะ ข้าไม่ทันระวัง…” กระนั้น สีหน้าแสนอ่อนโยนของลู่ฟางเซียนกลับกลายเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความนัยของเถียนเหม่ยหลิน น้ำเสียงของนางยังคงฝังอยู่ส่วนลึกในใจของเขา คำพูดนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยการโน้มน้าวใจให้คล้อยตาม“รุ่ยชาง ข้าเจ็บยิ่งนัก…”“ผู้ใดทำร้ายนายหญิง… ใครมันบังอาจ”“เขา… รังแกข้า” เถียนเหม่ยหลินให้ชายหนุ่มดูข้อมือที่เป็นรอยช้ำ ใบหน้าของนางแดงก่ำ ดวงตามีน้ำตาเอ่อคลอและริมฝีปากแตกเล็กน้อย “เขาคิดขืนใจข้า… ข้าเจ็บ…” พลันหยดน้ำตาไหลริน จนหัวใจของเขาสั่นระริกคิดโกรธแค้นมันผู้นั้น“สารเลว!” ชายหนุ่มไม่รีรอ พุ่งเข้าหาคนผู้นั้นในทันที มีดคู่ตวัดเฉือนอีกฝ่ายจนเลือดกระเซ็น แต่แล้วในคราวหลังจึงได้รู้ว่านางจัดฉากเรื่องราวทั้งหมดเพื่อฝึกเขาให้เชื่องเหมือนหมาตัวหนึ่งและคนผู้นั้นก็เป็นเหยื่อของนางด้วยเช่นกัน“โง่เขลายิ่งนัก” ชายหนุ่มพึมพำเมื่อคิดได้ว่าเถียนเหม่ยหลินเป็นคนร้ายกาจอย่างไร หากเขาคือหนึ่งในหย่งชางที่เสแสร้งต่อหน้าผู้คนได้เก่งกาจ นางก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกันและทำได้ดีกว่าเขาเสียอีกจึงหยิบมีดที่หล่นบนพื้นจ่อคอร่างบางหญิงสาวถอนหายใจแล้วเอ่ยถามเขาว่า “ข้าทำอะไรให้เจ้าโกรธหรือซือหยาง”

หญิงสาวตะโกนร้องให้คนช่วย แต่ถูกเอาผ้ายัดปากไว้แล้วมัดมือสองข้างด้วยเชือกหนา คนอื่นที่คิดช่วยก้าวเข้ามาได้หนึ่งก้าว ต้องรีบถอยออกไปไม่กล้ายุ่งเพราะสวีอันอวี่ตวัดมีดแหลมคมข่มขู่ในแผ่นดินคุนหลันหลายปีมานี้ ท่าทางน่าเกรงขามและโหดเหี้ยมเป็นภาพติดตาของชาวบ้าน พวกเขาจึงพอคาดเดาได้ว่าสวีอันอวี่เป็นมือสังหารจึงถอยกลับที่เดิมของตัวเองครั้นสลัดหลุดจากพวกชาวบ้านที่เข้ามาวุ่นวายแผนของตัวเองได้ เขาจึงพาลู่ฟางเซียนเดินทางไปที่แห่งหนึ่งทันที ในใจคิดแต่เรื่องแก้แค้นเถียนซีเย่ ตามหาครอบครัวตัวเองว่ามีใครรอดชีวิตหรือไม่แล้วค่อยกลับมาคิดบัญชีองค์หญิงทีหลังไม่ว่าอย่างไรก็ต้องทำให้นางคุกเข่าขอโทษ ชดใช้ให้คนผู้หนึ่งที่เคยถูกองค์หญิงใจร้ายเช่นนางทรมาน เพียงเพราะหน้าตาเหมือนกับสวีอันอวี่“ยังไม่หายอีกรึ” เขาถามคนในรถม้า ไม่ได้สนใจแต่ก็ละเลยไปไม่ได้ลู่ฟางเซียนส่ายหน้าเล็กน้อย ไม่มีแรงโต้ตอบกับเขา สีหน้านางไม่ดีสักเท่าไหร่เพราะยาที่ดื่มทำให้พะอืดพะอม “อ่อนแอ คิดจะหลอกข้ารึ” หญิงสาวหันหน้าหนีไม่ตอบเพราะถึงอย่างไรเขาก็ไม่เชื่อคำพูดอยู่แล้ว เวลานี้พยายามอดทนกับอาการเวียนหัว ขอแค่ไม่เป็นหนักกว่านี้ก็คงดี“สำ