นายหญิงแสนรักของตัวร้าย

หงเฟิ่ง องค์กรมือสังหารที่ดำรงตำแหน่งเงาอยู่เบื้องหลังการปกป้องและรับใช้ฮ่องเต้แคว้นคุนหลันมาหลายชั่วอายุคนด้วยความจงรักภักดีได้ถูกใส่ร้ายว่าร่วมมือกับเถียนอ๋องก่อกบฏแม้ไม่เคยคิดทำในสิ่งที่ถูกกล่าวหาแต่เวลานี้ไม่อาจพิสูจน์สิ่งใดได้เพราะโดนโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัวจึงทำได้แค่เอาชีวิตรอดเพื่อกลับมากอบกู้ชื่อเสียงอีกครั้งไม่มีใครคาดคิดเลยว่าหงเฟิ่งสามารถแตกพ่ายไร้หนทางสู้ได้ในเวลาไม่ถึงชั่วข้ามคืน ซ้ำยังถูกมือสังหารบุกเข้ามาถึงฐานลับที่อาศัยมานานหลายชั่วอายุคนพวกเขาเร่งฝีเท้าไปตามถนนสายเล็กคดเคี้ยว พื้นดินส่วนใหญ่เป็นหินก้อนเล็กแหลมคมขรุขระจนยากต่อการหลบหนี ยิ่งอยู่ในป่าทึบท่ามกลางคืนเดือนมืดที่ไร้แสงจันทร์ ยิ่งต้องระมัดระวังเป็นพิเศษเพราะหากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียว ชีวิตที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายจะขาดสะบั้นทันทีฉึก!ศรธนูลอยลิ่วปักเข้าที่กลางหลังชายผู้หนึ่งที่วิ่งมาด้วยจนล้มลง หากแต่เขาไม่แยแสรีบยันตัวลุกขึ้นแล้วยิงธนูสวนกลับไปหาฝ่ายศัตรูอย่างแม่นยำในพริบตา“เร็วเข้า!” ชายคนนั้นตะโกนบอกพวกที่เหลือ หวังว่าทางข้างหน้าจะมีที่ซ่อนหรือตั้งหลักเพื่อรับมือ ก่อนหันไปหาหัวหน้าหงเฟิ่งแล้วยิ้มมุมปากเพร

ค่ำคืนนั้น โจรป่าถูกกลุ่มคนในสกุลหวังวางแผนอย่างแยบยลล่อลวงเข้ามาติดกับเกือบทั้งยวง บางคนถูกกำราบจนสิ้นชื่อ ขณะที่บางคนอาการร่อแร่ปางตาย สายตามองมายังเด็กชายที่เพิ่งจะรู้ว่าตัวเองชื่อหวังอี้หลุน“ไอ้เด็กเวร!” เขาสบถลั่นรู้ตัวว่าพลาดพลั้งเพราะไม่คิดว่าเด็กน้อยที่ถูกทุบตี กระทืบซ้ำทุกวี่วันจะกล้าขัดคำสั่งแล้วตลบหลังพวกเขา “น่าจะฆ่าตั้งแต่ตอนนั้น อ๊าก!!!”ไม่ทันที่เขาได้พูดสิ่งใดไปมากกว่านั้น ชีวิตที่เหลืออยู่ก็ดับสูญไปต่อหน้าต่อตาหวังอี้หลุน“ตกใจถึงเพียงนั้นเลยหรือ” ชายหน้าบากที่แนะนำตัวว่าชื่ออู๋เซี่ยเหวินถามไถ่ผู้เป็นหลานชาย “สิ่งที่มันทำกับบิดามารดาเจ้า ยังเทียบไม่ได้ด้วยซ้ำ”“…”“เฮ้อ…” เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วโอบกอดเด็กน้อยตรงหน้าเอาไว้ ลอบยิ้มมุมปากเพราะรู้สึกถูกชะตา ข้าจะแจ้งทหารให้ไปช่วยคนที่เหลือ ส่วนเจ้า… จะกลับไปพร้อมข้าหรือไม่”“…”“เจ้ายังมีพี่ชายอีกคนนะ”เมื่อได้สร้างเรื่องโกหกหนึ่งเรื่องแล้ว อู๋เซี่ยเหวินก็แสดงละครต่อเพื่อโน้มน้าวใจให้เด็กน้อยยอมกลับไปที่ฐานลับของหย่งชางด้วยความเต็มใจเพราะอยากสร้างมือสังหารใต้อำนาจของตัวเองจึงหยิบเรื่องครอบครัวมาล่อ ปั้นแต่งเรื่องราว

คืนเดียวกันจู่ ๆ พายุลูกใหญ่พัดถล่มเมืองเป่ยหลิงอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เม็ดฝนโปรยปรายลงมาเบื้องล่างราวกับฟ้ารั่ว สายลมหนาวพัดประตูหน้าต่างกระทบขอบเสียงดังปึงปังหากแต่เด็กหญิงที่นอนหลับใหลยังคงไม่รู้ตัวว่าเกิดอันใดขึ้น แม้ว่าฟ้าร้องเปรี้ยงปร้างดังลั่นหรือน้ำฝนหยดผ่านรูหลังคาร่วงหล่นโดนใบหน้าจนเปียกปอนก็ตามพลันใบหน้านิ่งเฉยเริ่มขยับเขยื้อนเพราะน้ำไหลเข้ารูจมูกน้อย ๆ จนเกือบสำลักน้ำ สะดุ้งตื่นจากภวังค์ด้วยความงุนงง ยิ่งเห็นว่าที่นอนและพื้นรอบตัวมีน้ำเจิ่งนอง ยิ่งสับสนจนไม่รู้จะทำอย่างไรไม่ใช่ไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับน้ำฝนที่ท่วมห้องอย่างไร แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ต่างหากทั้งที่ภาพสุดท้ายในความทรงจำกำลังนอนอยู่บนทุ่งหญ้าพลิ้วไหว ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเหม่อมองท้องฟ้าสดใส ฟังเสียงนกร้องยามเช้าและนับใบไม้สีแดงที่กำลังร่วงหล่นอย่างช้า ๆ นางคิดในใจว่า ถึงแม้ว่าข้าไม่เคยเดินทางไปยังดินแดนหลังความตายแต่ข้าว่าแปลกยิ่งนัก...ร่างกายของเด็กหญิงวัยสิบเอ็ดขวบขยับเล็กน้อยเพราะรู้สึกว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่เฉอะแฉะไปหมด คิดรีบลงจากเตียงนอนแต่ลืมไปว่าพื้นข้างล่างเละเทะไม่แพ้กันทันทีที่ปลายเท้าเปลื

หลินอันเล่อแบกสาลี่ม่านโหรวเต็มตะกร้ามาจนถึงอารามได้อย่างปลอดภัย หอบหายใจเหนื่อยอยู่พักหนึ่งก่อนจะได้ยินเสียงของศิษย์ไป๋เหลียน“เจ้า… หลินอันเล่อ...”“เจ้าคะ”“เจ้าคือองค์หญิงเถียนเหม่ยหลินจริงหรือ” เผิงลู่ซินถามด้วยความสงสัย ตัวสั่นระริกเล็กน้อยเพราะเมื่อครู่เพิ่งเห็นสีหน้าของเถียนซีเย่และพวกหย่งชางที่เหี้ยมโหดจนเกือบลืมหายใจ“หลินอันเล่อเจ้าค่ะ” นางไม่รู้หรอกว่าเกิดเรื่องใดขึ้นแต่นางไม่อยากเป็นเถียนเหม่ยหลินจริง ๆ “เจ้าจะบอกว่าพวกเขาโกหกอย่างนั้นรึ” ฉิงเอ๋อร์ไม่แน่ใจสักเท่าใดแล้วรีบบอกว่า “เฮ้อ… ลู่ซินพานางไปอาบน้ำ ใส่เสื้อผ้าตัวใหม่แล้วไปพบอาจารย์ที่ห้องโถงหลัก”“เจ้าค่ะ” ศิษย์น้องพยักหน้าแล้วรีบพาตัวหลินอันเล่อไปขัดสีฉวีวรรณไม่ให้เหลือคราบหญ้าสีอร่ามมอมแมมแม้แต่น้อย ทั้งยังพรมน้ำหอมและนำเสื้อผ้าสีขาวที่ถักทออย่างดีที่สุดมาให้นางสวมอีกด้วย“ศิษย์พี่ เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ” หลินอันเล่อเอ่ยถาม

ซ่งไป๋อวี้ บุตรสาวคนเดียวของใต้เท้าซ่งได้รับการเลี้ยงดูต่างจากคุณหนูสกุลอื่น ๆ ในเซียวเหอ บิดามารดาและบ่าวรับใช้ต่างคอยเอาใจ ต้องการสิ่งใดหาให้ไม่เคยขาดและไม่ว่าจะทำอันใดผิดพลาดไปก็คอยให้ท้ายจนนางมักทำอะไรตามใจตัวเองเสมอ ดังนั้นการกระทำที่นางแสดงออกล้วนมีเหตุที่มา ประการแรก ไม่มีใครคาดคิดว่าฮูหยินสามารถให้กำเนิดบุตรได้เพราะปัญหาสุขภาพที่เรื้อรังมานาน อีกทั้งช่วงเวลานั้นการค้าขายของใต้เท้าซ่งยังเกิดวิกฤตร้ายแรงทว่า หลังจากที่ฮูหยินคลอดซ่งไป๋อวี้ออกมา เรื่องราวเลวร้ายต่าง ๆ ของสกุลซ่งเริ่มคลี่คลาย เงินทองที่ขาดมือไหลมาเทมา อาการป่วยของฮูหยินหายดี นับว่าบุตรสาวผู้นี้คือของขวัญจากสวรรค์โดยแท้ประการที่สอง เดิมทีใต้เท้าซ่งเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่จับผลัดจับผลูได้ทำงานในตระกูลพ่อค้าจึงพอมีความรู้เรื่องหลอมเทียนอยู่บ้าง เมื่อถูกใครหลายคนดูถูกว่าชีวิตต่ำต้อยจึงกัดฟันสร้างกิจการของตัวเองด้วยน้ำพักน้ำแรงและตั้งมั่นว่าจะไม่กลับไปอยู่ในจุดเดิมอีกแล้ว หากแต่เป้าหมายของเขายิ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ เพื่ออยู่เหนือกว่าคนที่เคยดูถูกจึงไขว่คว้า