Semua Bab นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: Bab 111 - Bab 120

“เฮอะ…” มือหนึ่งของหงเฟิ่งแสยะยิ้มถีบพี่ชายกระเด็นไปข้างหลังจนกระอักเลือดออกมาอีกรอบ พลางจับข้อมือข้างขวาของลู่ฟางเซียนเอาไว้ “อยากฆ่าข้านักก็ใช้มีดสิ” น้ำเสียงเลือดเย็นและแววตาของเขายังคงน่ากลัวเหมือนอย่างเคย “แต่ข้าไม่ยอมตายไปคนเดียวหรอก เถียนเหม่ยหลิน... ข้าต้องลากเจ้าไปตายด้วยกันให้ได้ เจ้า…”“ข้าไม่ได้อยากฆ่าเจ้า” หญิงสาวโพล่งออกมา ชำเลืองมองเสิ่นเว่ยหมิงที่บาดเจ็บหนัก ไม่คิดเลยว่าฝีมือคนทั้งคู่ต่างชั้นกันมากขนาดนี้ “ฟางเซียน หนีไป”“เจ้านั่นแหละหนีไป” นางจับแขนสวีอันอวี่เอาไว้ด้วยแรงทั้งหมดที่มีเพื่อยื้อเวลาให้คนเจ็บ “รักกันมากขนาดนั้นเลยรึ” จู่ ๆ สวีอันอวี่ก็พูดอะไรแปลก ๆ ออกมา แต่ใครเล่าจะคิดตามได้ทันเพราะอารมณ์ของเขาเปลี่ยนเร็วยิ่งกว่าอะไรเสียอีก “เถียนเหม่ยหลิน คราก่อนก็ขอร้องให้ข้าสังหารเจ้าเพื่อได้อยู่กับไอ้วิปริตนั่น มาครานี้อยากตายไปพร้อมกับมันรึ ใจของเจ้ามีแต่คนอื่น!!!”“สวีอันอวี่ อย่าทำร้ายเขาเลย” ลู่ฟางเซียนขอร้องแล้วยื่นมืออีกข้าง “เจ้าโกรธที่ข้าหนีมาใช่หรือไม่ ลงโทษข้าสิแต่ว่าปล่อยเขาไปเถอะนะ เว่ยหมิงไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น เขาไม่ได้ช่วยข้าหนีด้วย”“ทั้ง ๆ ที่เค

ดวงตาสีอำพันมองไปยังกระท่อมที่อยู่ด้านหลัง นึกอยากตรวจอาการของเสิ่นเว่ยหมิงก่อนออกเดินทางแต่ถูกขัดเอาไว้ “ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าแผลแค่นั้นไม่ตาย” ไม่ว่าจะแผลหรือยานอนหลับ สวีอันอวี่รู้ดีว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่กลับไม่พูดเพื่อให้ลู่ฟางเซียนคลายกังวล “เจ้าเป็นคนรักษาเองย่อมรู้อยู่แก่ใจ เหตุใดต้องชักช้า คิดถ่วงเวลารอมันฟื้นมาช่วยเจ้าหรืออย่างไร”แผลบนร่างกายก็แค่หยุดไม่ให้อีกฝ่ายมีแรงขวางทาง ยานอนหลับที่จับกรอกปากไปก็ทำเพื่อให้หลับลึก กว่าจะตื่นขึ้นมาพวกเขาก็คงหนีไปได้ไกลแล้ว นั่นเพราะสวีอันอวี่ไม่ต้องการให้ใครมายุ่งเรื่องของเขากับนาง“…”“เป็นห่วงมันนัก ข้าจะฆ่ามันให้ตาย เจ้าจะได้ไม่มีเรื่องกังวลดีหรือไม่”ลู่ฟางเซียนส่ายหน้าจำใจยอมทำตามสวีอันอวี่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจแล้วกลับไปแทงคนเจ็บอย่างที่พูดจริง ๆ พลางหวังว่ายาที่ใช้รักษาจะช่วยทำให้คนที่นอนหลับใหลฟื้นตัวเร็วขึ้นก่อนออกเดินทาง เขาเข้ามาหานางแล้วตรวจดูสัมภาระที่เจ้าตัวเตรียมเอาไว้จึงได้เห็นว่ามีสมุนไพรที่เอาไว้ใช้พรางสีผิวอยู่ข้างในด้วยสวีอันอวี่ยิ้มมุมปากได้เห็นกับตาแล้วว่านางใช้วิธีที่เขาสอนหลบหนีจากพวกห

สวีอันอวี่ได้ยินอย่างนั้นแสยะยิ้ม ใครจะว่าเขาโหดร้ายอำมหิตเพียงใดย่อมไม่แยแส แต่ไม่ใช่กับคนตรงหน้าพลางสับสนในใจ ไม่ชอบยิ่งนักที่นางคิดกับเขาเช่นนั้น “เจ้าจึงคิดว่าข้าชั่วช้ากว่าเขาอย่างนั้นหรือ เถียนเหม่ยหลิน… คนอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์ดูถูกข้าเช่นนั้น เจ้ามันก็ต่ำช้า… สารเลวยิ่งกว่าข้าเสียอีก… ก็เหมาะกันกับข้าแล้วไม่ใช่รึ ผีเน่ากับโลงผุ”ลู่ฟางเซียนไม่รู้หรอกว่าคำพูดช่วงไหนทำให้เขาโมโหขึ้นมากกว่าเดิม อารมณ์อีกฝ่ายคุกรุ่นจนไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด กลัวว่าจะทำให้เรื่องบานปลาย“ข้าไม่แก้ตัว…”“ยอมง่ายไปกระมัง” ชายหนุ่มหันหลังไปหยิบของบางอย่างจากย่ามที่ผูกไว้กับม้า “ในเมื่อเชื่อคำพูดไม่ได้ หากข้าทำเช่นนี้ก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายเพราะเจ้าทำตัวเองทั้งนั้น”สวีอันอวี่นำเชือกเส้นยาวผูกรอบเอวลู่ฟางเซียนเหมือนอย่างที่เคยทำในชาติอดีต พันสองทบ มัดแน่นสองสามปมแล้วจ้องตาอย่างมีเลศนัย“อย่าอยู่ห่างจากข้าเกินห้าก้าว” เขาสั่งเสียงเข้มแล้วข่มขู่ให้กลัวจนไม่กล้าคิดทำอันใด “ครานี้หนีข้าไปอีก ข้าจะเริ่มตัดนิ้วเจ้าทีละนิ้วแล้วบังคับให้เจ้ากินมัน”“หากเจ้าคิดทำร้ายข้าก่อนเล่า ไม่มีบทลงโทษของตัวเองบ้างเลยหรือ”

เสียงโหวกเหวกของชายหนุ่มทำให้ลู่ฟางเซียนสะดุ้งตื่น ดวงตาสีอำพันมองคนตรงหน้าที่กำลังจ้องเขม็ง พลางสงสัยว่านางยังไม่ได้ทำอันใดให้เขาเสียหน่อย เหตุใดจึงต้องโมโห เกรี้ยวกราดตั้งแต่เช้าตรู่ด้วย“หายดีแล้วหรือ” เสียงหวานเอ่ยถามแม้รู้อยู่แล้วว่าที่โวยวายได้ขนาดนี้แสดงว่าหายดีเป็นปลิดทิ้ง“ข้าไม่ตายง่าย ๆ หรอก” แทนที่เขาจะใจเย็นลงกลับฉุนเฉียวมากขึ้น “อยากให้ข้าตายนักรึ”“ข้าแค่เป็นห่วงเจ้า” ลู่ฟางเซียนพูดจากใจจริงเพราะถึงจะกลัวเขามากแค่ไหน แต่พอเห็นสีหน้ายามถูกพิษก็อดสงสารไม่ได้จริง ๆ ทว่า คำพูดที่ออกมาจากเถียนเหม่ยหลินจะเชื่อได้อย่างไร สวีอันอวี่ตบหน้าตัวเองดังเพียะเพื่อเรียกสติกลับมาแล้วจ้องดวงตาเป็นประกายของลู่ฟางเซียน“คิดว่าข้าจะลืมเรื่องที่เจ้าทำหรือ แอบเก็บยานอนหลับไว้ที่ใดอีก” เจ้าตัวไม่พูดเปล่าแต่ค้นตัวนางโดยไม่ได้รับความยินยอม“หยุดนะ!” หญิงสาวตะโกนลั่นแต่เขาไม่ฟัง “ข้าไม่ได้เก็บ ข้าใช้ไปหมดแล้ว หยุดนะ!!!”มือหนาหยุดอยู่ตรงเอวบาง เลิกคิ้วราวกับเอ่ยถามว่าสิ่งที่ดูเหมือนขวดยาตรงนี้คืออะไร“ไม่ใช่นะ ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด” ลู่ฟางเซียนปฏิเสธออกไปแต่แท้จริงแล้วมันคือยานอนหลับที่แอบเอามาซ

ครั้นพาคนที่ตัวใหญ่กว่ายืนขึ้นมาได้แล้วก็เอามือของเขาพาดไหล่เพื่อให้เดินไปข้างหน้าได้ง่ายขึ้น กว่าจะเข้ามาในห้องนอนที่อยู่อีกฝั่งก็ทุลักทุเลพอสมควร ไม่นึกเลยว่าปิดประตู เดินมาส่งที่เตียงก็โดนแรงของชายหนุ่มเหนี่ยวล้มบนที่นอนไปด้วยกัน“หลับไปแล้วหรือ” นางเอ่ยถามเพราะเห็นเขาไม่ขยับตัว“…”“อืม… ข้าไปดีกว่า… ฝันดีนะซือหยาง”“ยังไม่หลับเสียหน่อย ฟางเซียน… ข้าเจ็บตา… เมื่อครู่มีอะไรไม่รู้เข้าตา” เพราะอยากอยู่กับนางให้นานกว่านี้จึงหาข้ออ้าง “เจ้าตรวจดูให้ข้าได้หรือไม่ เจ็บยิ่งนัก”“ปล่อยข้าก่อนสิ” เสียงถอนหายใจดังขึ้นมาเพราะต้องรับมือกับคนเมา แต่เพราะนางแสดงท่าทางห่วงใยเหมือนอย่างเคยจึงทำให้คนเจ้าเล่ห์หน้าแดงก่ำมากกว่าเดิมเพราะรู้สึกดีหากแต่สุราทำให้สติและการยับยั้งชั่งใจถดถอย ยามที่ลู่ฟางเซียนจดจ่อกับการตรวจดูดวงตา ซือหยางก็แอบจุมพิตประกบริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบาดวงตาหญิงสาวเบิกโต มือหนึ่งผลักหน้าอกเขาด้วยความตกใจแต่ถึงอย่างไรก็คงไม่ทันคนตรงหน้าอยู่ดี มือข้างนั้นจะดันเขาออกไปก็ตามใจ แต่มืออีกข้างถูกจับตรึงไว้ห้ามขยับตัวพลันริมฝีปากซือหยางค่อย ๆ ลิ้มรสบดขยี้อีกฝ่ายทีละเสี้ยว พลางแทรกลิ้นเรีย