جميع فصول : الفصل -الفصل 110

“หากข้าทำให้นายหญิงกังวล ข้า… นอนตรงนั้นก็ได้ขอรับ” เจ้าตัวรีบพุ่งตัวไปที่อีกฟากหนึ่งของกระท่อม “ข้าจะอยู่แค่ตรงนี้ ไม่ขยับไปใกล้นายหญิงขอรับ แต่หากยังไม่ไว้ใจ… ให้ข้าตัดแขนตัดขาตัวเองทิ้งดีหรือไม่”“เหตุุใดจึงต้องทำหน้าจริงจังตอนพูดอย่างนั้น หวังอี้ชิง!!! วางมีดลงก่อน นี่เจ้าไปหยิบมีดมาตั้งแต่เมื่อใด” ลู่ฟางเซียนร้องลั่น ตะโกนห้ามไม่ให้เขาตัดแขนตัดขาอย่างที่พูดจริง ๆ “ขอบคุณขอรับ” เจ้าตัวพูดแล้วเอนตัวลงนอน ไม่พูดสิ่งใดอีกราวกับว่าใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ไปกับการสนทนา คราวนี้จึงหลับเป็นตายจนกระทั่งเช้าคนที่ไม่ได้นอนเพราะกังวลจึงหนีไม่พ้นลู่ฟางเซียน ทั้งกลัวทั้งไม่รู้จะทำอย่างไรกลายเป็นได้เฝ้าคนเจ็บตลอดทั้งคืน ครั้นตรวจบาดแผลและอาการชายหนุ่มตรงหน้าเรียบร้อยแล้วจึงโล่งใจว่าอาการพ้นวิกฤต หลังจากนี้ให้พักอยู่ในกระท่อมคนเดียวย่อมไม่มีอะไรต้องกังวล“หมู่บ้านชิวหรงหรือ” หากเป็นหย่งชางคนอื่น ๆ คงไม่คิดสงสัยในสิ่งที่นางพูด ถ้าบอกว่าจะกลับไปอยู่กับคนรู้จักในหมู่บ้านย่อมพยักหน้าเข้าใจและไม่ถามอะไรต่อ “ลู่ฟางเซียนหรือ เหตุใดจึงใช้นามแฝงเช่นนั้นเล่า”กระนั้น หวังอี้ชิงกลับนั่งนิ่งฟังนายหญ

“เจ้าทำดีที่สุดแล้ว” นางลูบหลังบุตรชายคนเล็ก ความปีติท่วมท้นที่ได้เห็นว่าบุตรชายของนางเติบโตถึงเพียงนี้แล้ว สวีอันอวี่จึงได้รู้ว่าครั้งนี้หงเฟิ่งที่อยู่นอกฐานลับในคืนนั้นรอดชีวิตมาได้หลายคนราวกับปาฏิหาริย์ สวีต้าจิ้งผู้เป็นลุง มารดาและพี่ชายของเขากลายเป็นผู้นำหงเฟิ่งคนใหม่ คอยตามหาคนที่กระจัดกระจายไปกลับมารวมตัวกันอีกครั้งโดยมีเป้าหมายเดียวคือตามล่าคนที่อยู่เบื้องหลังแม้คนที่เหลืออยู่จะมีแค่สามในสิบส่วนแต่นั่นก็นับว่ามากกว่าเหลือเพียงสวีอันอวี่เหมือนในอดีต ระหว่างที่สวีต้าจิ้งคอยฟื้นฟูกำลังของหงเฟิ่งให้กลับมาแข็งแกร่งดังเดิม สวีซือหมิงก็ตามหาร่องรอยที่มือสังหารทิ้งเอาไว้ในคืนนั้นเขาและมารดาคือผู้ประสบเหตุถูกหย่งชางใช้พิษร้ายแรงตัวหนึ่งสังหาร แต่กลับรอดมาได้เพราะหมอเทวดาที่ผ่านมาช่วยพอดีครั้นจะตามหาเบาะแสว่าเป็นมือสังหารกลุ่มใดกลับไม่ง่ายอย่างที่คิดเพราะเป็นพิษที่ปรุงขึ้นมาใหม่และนับจากเหตุการณ์นั้นไม่มีผู้ใดใช้มันอีกเลยทว่า หย่งชางลืมบางอย่างไปและไม่คิดว่าคนถูกพิษตัวนี้จะรอดมาได้นานจึงหยิบมาใช้อย่างเปิดเผย เข้าทางสวีซือหมิงที่กำลังตามหาร่องรอยอยู่พอดี ยังไม่นับรวมกับที่สวีต้าจิ้

“เดิมที่หงเฟิ่งเป็นแค่เงาที่ทำตามคำสั่ง เวลานี้ไม่รับใช้เชื้อพระวงศ์คุนหลันแล้วย่อมไม่คิดเกี่ยวข้อง บ้านเมืองน่ะเป็นเรื่องของหลิวกวางต่างหาก แต่ข้าจะบอกเอาไว้เพราะเห็นแก่เจ้าที่เป็นพวกไร้เดียงสา”สีหน้าของอีกฝ่ายทำเอาเหลียงซิ่วหรานขนลุกไม่น้อยราวกับกำลังจะต้องเผชิญกับเรื่องยากเย็น“เหรินไทเฮาไม่อาจคุมวังหลวงได้ จากนี้เจ้าจะต้องคอยระวังตัวเอาไว้ให้ดี อย่าไว้ใจผู้ใดง่าย ๆ เพราะคนที่กระหายในอำนาจยังมีอีกมากมายจนนับไม่ถ้วน บางทีหลิวกวางอาจจะต้องรับมือกับคนพวกนั้นตลอดชีวิต”“พูดมากขนาดนี้เจ้ารู้อะไรมาอีก แล้วเหตุใดจึงยังนิ่งเฉยอยู่ได้” เขาบ่นกระปอดกระแปดเพราะหน้าที่นั้นไม่อาจละเลยได้ “ใช่สิ… เจ้าต้องตามหาองค์หญิงไม่ใช่หรือ เพื่ออะไร ทำไมกันเล่า”“จับนางมาเป็นตัวประกันแล้วล่อเถียนซีเย่ออกมาจากรู” สวีอันอวี่พูดสั้น ๆ แล้วส่ายหน้าเล็กน้อยเพราะเหลียงซิ่วหรานทำเหมือนเชื่อว่าเขาทำอย่างนั้นจริง “ข้าเพิ่งบอกไม่ใช่หรือว่าอย่าเชื่อใจใครง่าย ๆ”“ข้าล่ะเกลียดเจ้าจริง ๆ” เขานิ่วหน้าไม่สบอารมณ์นึกว่าคนข้างกายจะไว้ใจเล่าเรื่องตัวเองให้ฟังเพราะอย่างน้อยก็รู้สึกว่าถูกชะตา จนป่านนี้ยังไม่รู้เลยว่าทำไมสวีอั

“กล้าพูดนะ” หญิงสาวส่ายหน้าแล้วบอกอีกว่า “ตอนที่ปิดบังตัวตนเจ้ายังเรียกข้าเหม่ยหลินห้วน ๆ อยู่เลย ครานี้จะเรียกข้าว่าฟางเซียนย่อมไม่แปลกอันใดหรอกเพราะว่าเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรือ”“เพื่อนหรือขอรับ” “อือ…” ลู่ฟางเซียนกำลังรอว่าเขาจะทำอย่างไร “เว่ยหมิง… เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว เจ้าบอกว่าอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ไม่ใช่หรือ เช่นนั้นข้าก็ไม่ใช่นายหญิงของเจ้า”“หือ… ไม่ได้นะขอรับ” แม้ปฏิเสธทันควันแต่พอครุ่นคิดดูอีกครั้งก็รีบพยักหน้าราวกับเห็นว่าเป็นอย่างนี้ก็ดีเช่นกันจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยใช้กับผู้ใดนอกจากคนตรงหน้า“ฟางเซียน”“อือ” หญิงสาวยิ้มกว้างพอใจเป็นอย่างยิ่ง คนตรงหน้าเอื้อมมือลูบศีรษะของนางโดยไม่รู้ตัวแต่ชะงักไปก่อน พูดแก้เก้อว่า “แมลงเต่าทองเกาะผมเจ้าน่ะ เดี๋ยวข้าเอาออกให้นะ”“เต่าทองหรือ… ข้าอยากเห็น… ขอข้าดูด้วยสิ” ดวงตาสีอำพันจ้องมือข้างขวาที่กำแน่น “บีบขนาดนั้นเดี๋ยวมันก็ตายหรอก”“ฟางเซียน ดูก้อนเมฆตรงนั้นสิ รูปร่างมันเหมือนผลผิงกั่วเลย” เจ้าตัวรีบเปลี่ยนเรื่องเพราะในมือไม่มีแมลงเต่าทองสักตัว แต่หญิงสาวหันกลับมาทำหน้ามุ่ย “ตาเจ้าฟ้าฟางแล้วหรือ บนท้องฟ้าไม่มีเมฆสักก้

จางซิงซวี่จึงชวนนางหนีไปอยู่ที่อื่นแต่เพราะไม่มีญาติ ไม่รู้จักผู้ใดเลยเพราะเป็นเพียงคนธรรมดาที่ทะเยอทะยานพาตัวเองขึ้นสู่จุดสูงสุดเท่านั้นจึงไม่รู้จะอพยพไปที่ใดหญิงสาวปรึกษากับท่านหมอจึงถือโอกาสพาเขามารักษาตัวต่อที่เมืองลี่เฉินทางตอนเหนือของเหอผิงเพราะเจียงจื่อซวนมีสวนสมุนไพรฤดูร้อนที่นั่นและขาดคนดูแลอยู่พอดีในขณะที่ท่านหมอนึกกังวลใจอยู่บ้างที่จะปล่อยให้นางอยู่กับจางซิงซวี่เพียงลำพัง แต่พอเห็นรอยยิ้มสดใสของคนที่รักเหมือนบุตรสาวจึงโล่งใจที่อย่างน้อย ชายหนุ่มผู้นั้นก็ทำให้นางลืมอดีตอันทุกข์ทนไปได้บ้างเจียงจื่อซวนจึงแยกตัวกลับไปอยู่กับภรรยาและลูกชายที่เมืองหลันซีทางใต้เพราะมีสัญญาผูกพันต้องคอยดูแลรักษาบุตรสาวเจ้าเมืองที่ป่วยเป็นโรคหายาก แลกกับเงินสนับสนุนค้นคว้าเรื่องสมุนไพรของตนเองระหว่างนั้นคอยส่งจดหมายหากันบ้างหรือหากสงสัยว่านางเป็นอย่างไรอยากเห็นกับตา เขาจะพาภรรยากับลูกชายไปเยี่ยมเยียนบ้างสามสี่เดือนครั้ง“ท่านพี่… ยังกังวลอยู่อีกหรือเจ้าคะ” หลิวอิงลู่เอ่ยถามผู้เป็นสามีเพราะสายตาของเขาห่วงบุตรสาวบุตรธรรมไม่น้อย“แล้วเจ้าไม่ห่วงนางหรือฮูหยิน” เขาโอบกอดร่างบางไว้ข้างกาย กระซิบว่า “ข