Lahat ng Kabanata ng นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: Kabanata 71 - Kabanata 80

เมื่อได้พบเจอย่อมมีวันจากลา ลู่ฟางเซียนไม่คิดเลยว่าวันนั้นจะมาถึงเร็วเพียงนี้ ร่างกายของท่านยายทรุดลงเพราะไข้ป่าอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะพยายามรักษาอย่างไรก็ดูเหมือนนางไม่ตอบสนองอีกแล้ว“ท่านยาย” ดวงตาสีอำพันสั่นระริก ความรู้สึกผูกพันตลอดสามปีที่ผ่านมา ทำให้นางไม่อยากเสียคนตรงหน้าไป “ท่านยายดื่มยาอีกสักนิดนะเจ้าคะ”หลายวันก่อนหน้า หญิงชราสติเลือนรางลงทุกขณะ แต่จู่ ๆ กลับมีแรงขึ้นมา รอยยิ้มบางปรากฏยามเห็นคนคุ้นเคย พยายามเอื้อมมือแตะใบหน้าหญิงสาวแต่เรี่ยวแรงที่มีน้อยนิดเกินไป ลู่ฟางเซียนจึงค่อย ๆ จับมือนั้นโอบใบหน้าตัวเองเผิงซิงเยว่ชำเลืองมองคนข้างหลัง แววตาราวกับมีความนัย ซือหยางพลันเข้าใจด้วยสัญชาตญาณว่าอาการเช่นนั้นคือแสงสุดท้ายที่บ่งบอกว่าท่านยายคงอยู่ไม่พ้นคืนนี้จึงนั่งลงข้าง ๆ แล้วกุมมือแสนอ่อนแอและสั่นเทาเอาไว้“หมาน้อย เซียนเอ๋อร์” เสียงกระซิบเอ่ยเรียก ในใจมีหลายสิ่งมากมายอยากเอ่ยแต่ทำได้แค่บอกสั้น ๆ “รักกันให้มากนะ”“ขอรับ” ชายหนุ่มเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน ดวงตาสองสีดูจริงจังกว่าครั้งไหนราวกับให้คำสัญญาหญิงชราที่เปรียบเสมือนคนในครอบครัวตัวเอง “ท่านยาย… ท่านรู้ว่าข้าเป็นเด็กเชื่อฟัง…

ครั้นตามหมอยามาตรวจอาการของซือหยางที่เรือนแล้ว ลู่ฟางเซียนจึงได้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นผลข้างเคียงเหมือนที่เคยเกิดขึ้นกับเขาในชีวิตก่อนนางจำได้ว่าหลังจากปวดหัวจนเลือดกำเดาไหลสลบไป ซือหยางมีไข้สูงอยู่หลายวัน ร่างกายร้อนรุ่มและไม่รู้สึกตัวบางครั้งละเมอเพ้อถึงบางสิ่งบางอย่างเหมือนพยายามสู้กับฝันร้ายที่คอยตามหลอกหลอนจนเผลอขมวดคิ้ว นิ่วหน้าราวเจ็บปวดใจลู่ฟางเซียนพลันคิดว่าครั้งนั้นเขาหายตัวไปหลังจากได้สติ อาจเป็นเพราะมองเห็นแล้วหรือไม่ก็จำอดีตที่หลงลืมได้ พอเกิดอาการอย่างที่เคยเป็นก็อดทำให้คิดไม่ได้ว่าตอนที่ซือหยางฟื้นขึ้นมา อาจจะจำเรื่องในวัยเยาว์ของตนเองได้ก่อนหน้านี้เคยถามเขามาตลอดว่าไม่คิดถึงพี่ชายหรืออู๋เซี่ยเหวินบ้างหรือ ชายหนุ่มกลับส่ายหน้าเหมือนไม่มีเยื่อใยให้คนเหล่านั้นอีกแล้วความรู้สึกในใจของเขาค้านกันอย่างบอกไม่ถูก ทั้งยังมีเรื่องอื่นที่ได้รับรู้ตอนออกไปทำภารกิจข้างนอก มันทำให้เขาสงสัยในความสัมพันธ์ที่มีพี่ชายที่ไม่เคยสนใจและคิดฆ่าเขาด้วยยาพิษเพียงเพราะต้องการเลื่อนขั้นเป็นที่หนึ่งของหย่งชาง ลุงที่สั่งสอนให้เขาทำตามทุกอย่างโดยไม่สงสัย วางแผนทดสอบหลายอย่าง แม้รู้ว่าพลาดไป

ค่ำคืนหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วงบรรยากาศยามนี้สงบเงียบราวกับผู้คนหลับใหลสู่ห้วงนิทรา หากแต่สายลมเย็นยะเยือกพัดกลิ่นคาวเลือดโชยไปทั่วหุบเขาลึกลับแห่งหนึ่งเด็กชายวัยสิบสามนอนคว่ำอย่างไร้เรี่ยวแรง ทั้งร่างชุ่มไปด้วยของเหลวสีแดงฉาน ลมหายใจรวยรินเบาบางลงทุกขณะ ทว่า เขากำลังกัดฟันอดทนเพราะความรู้สึกบางอย่างที่ติดอยู่ในส่วนลึกของใจ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจ้องมองภาพเบื้องหน้าที่ใครหลายคน ไม่ว่าจะเด็กหรือคนแก่ หญิงหรือชายกลายเป็นร่างไร้ลมหายใจเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งใกล้เข้ามาทุกขณะ เด็กน้อยพยายามขยับตัวแต่เคลื่อนไหวได้เพียงนิ้ว พอให้รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ พลันชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งคุกเข่าตรงหน้า“ยังมีคนรอดอยู่ตรงนี้…” น้ำเสียงทุ้มพึมพำพลางจับชีพจรของอีกฝ่ายหนึ่ง ยักยิ้มมุมปากเพราะไม่คิดว่าเขาจะทนได้นานถึงเพียงนี้“ช่วย… ช่วยด้วย” เขาเอ่ยขอร้องแผ่วเบา เจ็บปวดไปทุกส่วนของร่างกาย ทั้งบาดแผลกว้างตรงหน้าท้อง แขนซ้าย ขาขวา แผ่นหลังและศีรษะ “ช่วยด้วยขอรับ”“…” ชายผู้มีรอยบากบนใบหน้าเอียงคอนึกสงสัยมากกว่าเดิมจึงถามไปตามตรงว่า “เกิดอันใดขึ้นกันแน่”“ไม่รู้…” เด็กน้อยหายใจติดขัด งุนงงเหมือนไม่รู้จะบอกอีกฝ่ายอย่

สองชั่วยามต่อมาสิบเจ็ดยังคงเดินตามหลังฟางเหม่ยหลินไปไม่ห่าง ความรู้สึกสงสัยและอยากรู้ยังคงมีเต็มสิบส่วน ยิ่งเห็นว่านางไม่ยอมแพ้ต่อสิ่งที่เกิดขึ้นก็คิดว่าเหมือนตัวเองยิ่งนัก แต่ส่วนหนึ่งในใจกลับบอกโดยสัญชาตญาณว่าเด็กสาวเหมือนพวกหย่งชางไม่มีผิดเขาไม่ทันได้คาดคิดเลยว่าในอีกสองชั่วยามต่อมาจะได้พบกับนางในฐานะนายหญิง นั่นเพราะเถียนซีเย่เดินทางมาที่ฐานลับแห่งนี้เพื่อเยี่ยมเยียมหลานสาวของเขา“เหม่ยหลิน…” สายตาที่มองคนตรงหน้าดูอ่อนโยนและห่วงใย “ใครทำเจ้าเป็นเช่นนี้”แน่นอนว่าเด็กสาวไม่ปิดบังแม้แต่เรื่องเดียว นางเคยบอกเรื่องทุกอย่างให้ผู้เป็นอารู้ทางจดหมาย แต่กลับไม่คาดคิดเลยว่าใต้เท้าซ่งสั่งกำจัดจดหมายทุกฉบับ ทำให้นางคิดว่าคนข้างกายทอดทิ้งตัวเองไปอีกคนเถียนซีเย่รีบโอบกอดปลอบประโลมใจให้หลานสาวได้รู้ว่าเขาไม่เคยคิดเลยว่าคนพวกนี้กล้าทำร้ายนาง วันนี้กลับเพิ่งมีโอกาสได้มาหาก็เพราะถูกพี่ชายผู้เป็นฮ่องเต้ส่งไปกักขังในอารามอันจิ้งโดยไม่อาจหลบหนีได้เขายังเอ่ยอีกว่าเป็นห่วงนางทุกลมหายใจและพยายามทำทุกอย่างให้บิดาของนางยอมปล่อยตัว หากแต่ยามได้ยินข่าวว่าพี่ชายคิดในหลานสาวแต่งงานกับอ๋องมากตัณหา เจ้าตัวจ

หนึ่งเดือนต่อมารุ่ยชางกลายเป็นเงาที่คอยอยู่เคียงข้างเถียนเหม่ยหลิน ไม่ว่านางจะสั่งให้ทำสิ่งใด หันซ้าย หันขวา ย่อมไม่เคยคิดขัดใจ ยอมทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้รับสิ่งหนึ่งที่เรียกว่าความรักเต็มเปี่ยมจากผู้เป็นนายหญิงไม่ว่าผู้คนหรือโชคชะตาจะโหดร้ายกับเขามากเพียงใด ขอแค่มีนางคอยโอบกอดเขาด้วยความอ่อนโยน มอบไออุ่นยามโหยหา ย่อมไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้วทว่า เถียนเหม่ยหลินต้องการหลักประกันว่าเขานับนางเป็นนายหญิงเพียงคนเดียว คิดทดสอบความไว้ใจจึงชวนชายหนุ่มไปเดินเล่นที่ตลาดในตัวหมู่บ้านด้วยกันใบหน้างดงามราวเทพธิดาทำให้บุรุษหลงใหลอยากใกล้ชิดจึงพากันเข้ามาทำความรู้จัก พาลได้เห็นสีหน้าหลากหลายอารมณ์ของรุ่ยชางในเวลาเดียวกันจู่ ๆ นางสั่งให้เขาเว้นระยะห่างเพราะมีเรื่องต้องปรึกษากับคุณชายสกุลสย่งผู้เป็นบุตรชายขุนนางท้องถิ่น มือหนาของชายหนุ่มโอบกอดร่างบางตามประสาคนเจ้าชู้ แม้นายหญิงทำทีไม่พอใจแต่กลับไม่โต้ตอบเหมือนทุกครา นับว่าผิดวิสัยยิ่งนักจึงทำให้รุ่ยชางไม่เข้าใจว่าเหตุใดนายหญิงถึงยอมทนดวงตาสีอำพันเหลือบมองอยู่แวบหนึ่งราวกับขอความช่วยเหลือ หากแต่นางแค่เพียงพูดว่า “เจ้ากลับไปก่อน… ข้าจะให้คุณชายไปส่ง