All Chapters of นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

ช่วงสายของวันต่อมาสายลมเย็นพัดเอื่อย ระลอกคลื่นน้ำทะเลเคลื่อนกระทบชายฝั่งสาดกระเซ็น ท้องฟ้าไร้เมฆฝนนับว่าอากาศดีเหมาะกับการหาปลาเป็นอย่างยิ่ง “นั่นอะไรน่ะ” เสียงของชายชราที่มาตกปลาแถวนั้นเอ่ยถามคนที่มาด้วยกันพลางหยีตามองสิ่งที่สายน้ำพัดเกยฝั่ง ก่อนเดินไปดูใกล้ ๆ ด้วยความอยากรู้จึงพบว่าเป็นร่างของเด็กชายผู้หนึ่งนอนหงาย ใบหน้าซีดเซียวราวกับไร้ชีวิต“ตายแล้วรึ” ชายชราอีกคนขมวดคิ้ว ค่อย ๆ เข้าใกล้ร่างที่นอนนิ่งแล้วอังจมูกตรวจลมหายใจ “ยังไม่ตาย! เขายังไม่ตาย”“มา ๆ ช่วยกันพาขึ้นฝั่งก่อน” เขาบอกคนตรงหน้าแล้วหามหัวท้ายพลันตะโกนบอกกลุ่มชายหนุ่มที่กำลังเดินมาทางนี้ให้ช่วยแบกไปหาหมอยาในหมู่บ้านแม้ร่างกายของเด็กชายไม่มีรอยบาดแผลมากมายแต่เขากลับหลับลึกเกือบห้าวันราวกับไม่อยากตื่นขึ้นมาจนใครต่อใครคิดว่าอีกไม่นานคงจากไปอย่างสงบกระนั้น พวกคนที่ช่วยเหลือก็ยังหวังว่าเขาจะมีโอกาสได้ใช้ชีวิตให้มากกว่านี้ เจ้าตัวตกอยู่ในภวังค์ไม่รู้ตัวเลยว่าหมู่บ้านแห่งนี้กำลังเกิดหายนะครั้งใหญ่ ผู้คนตะโกนเอะอะโวยวาย ร้องไห้ระงมและคมอาวุธกระทบกันดังลั่นไปถึงท้ายหมู่บ้านที่เด็กชายพักรักษาตัวอยู่เสียงเหล่านั้นทำให้เข

ตำหนักอวี้เหยา วังหลวงแคว้นคุนหลันองค์ชายทอดสายตามองดูดอกไม้ผลิบานกลางสวน รอยยิ้มบางปรากฏยามนึกถึงวันแรกที่ได้เจอคนผู้นั้น บทสนาเรียบง่ายแต่กลับสัมผัสได้ถึงความจริงใจของคนตรงหน้า“ท่านเป็นผู้ใดหรือ” น้ำเสียงสดใสเอ่ยถามด้วยความอยากรู้เพราะไม่เคยเห็นหน้าเถียนซีเย่มาก่อน “ข้าน่ะหรือ…” เขาเอียงคอเล็กน้อย สบตากับเจ้าของดวงตาสีอำพันที่เปล่งประกายเหมือนดวงจันทร์ยามค่ำคืนแล้วตอบนางว่า “หากเจ้าคือองค์หญิงเถียนเหม่ยหลิน เช่นนั้นข้าก็คงเป็นเสด็จอาของเจ้า”เวลานั้น พระธิดาของฮ่องเต้อายุเพียงสี่ชันษา เพิ่งเคยออกมาเที่ยวเล่นนอกตำหนักพระมารดาไกลถึงเพียงนี้เพราะวิ่งตามผีเสื้อฝูงหนึ่งจนหลงทางดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองหลานสาวแท้ ๆ ของตัวเองด้วยความงุนงงเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าวังหลวงแห่งนี้มีใครสักคนหนึ่งปฏิบัติกับเขาเหมือนคนทั่วไปเพราะแม้แต่ผู้เป็นมารดายังคิดว่าเขาคือปีศาจ“เสด็จอา ดูนั่นสิ ผีเสื้อสวยหรือไม่” เด็กน้อยยังคงมองฝูงผีเสื้อหลากสีไม่อาจละสายตา ตื่นเต้นกับวสันตฤดูในปีนี้เป็นอย่างมาก “เสด็จอา… ชอบผีเสื้อหรือไม่เพคะ”“ชอบสิ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลันได้ยินนางกำนัลพี่เลี้ยงเรียกหาองค์หญิงแสนซนกั

ลู่ฟางเซียน หลินอันเล่อหรือตอนนี้คือเถียนเหม่ยหลินวัยสิบเอ็ดกำลังนอนคิดไม่ตกว่าควรทำอย่างไรกับชีวิตใหม่ครั้งนี้ “คิดถึงท่านแม่ยิ่งนัก หากกลับมาอยู่ในร่างนี้เร็วขึ้นเพียงนิด ข้าคงมีโอกาสได้เจอท่านแม่อีกครั้ง” นางหวนนึกถึงชีวิตเก่าของตัวเองในตอนที่เป็นบุตรสาวเจ้าเมืองเหอผิง คนผู้เดียวที่รักนางก็คือมารดา หากแต่น่าเสียดายนักที่จู่ ๆ ล้มป่วย ไร้ทางรักษาและจากไปตั้งแต่นางยังเด็กคราแรกนึกเสียใจที่กลับเข้าร่างเถียนเหม่ยหลิน แต่พอนึกได้ว่าการย้อนเวลากลับมาเช่นนี้จะทำให้ได้เจอมารดาที่คิดถึงก็อดดีใจไม่ได้ทว่า ตื่นเต้นได้ไม่นานจึงได้รู้ว่าปีนี้อยู่ในรัชศกอะไรก็กลับมาเศร้าใจอีกรอบหนึ่ง “เฮ้อ…” นางถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ดูจากที่ใช้ชื่อปลอมเช่นนี้ พวกเขาคงไม่อยากให้ใครรู้กระมังว่าเด็กคนนี้คือองค์หญิงสูงศักดิ์ บางที… สวีอันอวี่ก็คงไม่รู้เช่นเดียวกัน”เสียงฝีเท้าจากข้างนอกใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ พลันประตูบานเล็กเปิดกว้างพร้อมเสียงแหลมแสบแก้วหูอย่างเคย“หลินอันเล่อ เจ้าจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน ไม่รู้หรือว่าต้องรีบไปทำความสะอาดหอพิธี” เผิงลู่ซินที่อายุมากกว่านางสองปีตะโกนเสียงดัง สายตากราดเกรี้ยวไม่พอใจท

จวนสกุลซ่ง ตำบลเซียวเหอซ่งจินเหลียง ชายวัยกลางคนผู้มั่งคั่งพลิกชีวิตตัวเองจากยาจกกลายเป็นเศรษฐีเพราะมีเส้นสายค้าขายเทียนหอมคลายกังวลกับราชสำนักผ่านเถียนซีเย่ในช่วงที่เขาร่ำเรียนจริยธรรมอยู่ที่อารามอันจิ้งสองสามวันก่อน เขาได้รับจดหมายแจ้งว่าเถียนซีเย่จะเข้ามาพบเพื่อพูดคุยเรื่องบางอย่าง พาลเข้าใจไปว่าอีกฝ่ายมีช่องทางฝากฝังให้ญาติของตนได้รับคัดเลือกทำงานใกล้ชิดเชื้อพระวงศ์ในวังหลวงหรือกระทั่งได้เป็นสนมคนสำคัญหากแต่องค์ชายเก้าเข้ามาพบเพียงเพื่อพูดคุยเรื่องเทียนหอมที่จะใช้ในงานพระราชพิธีฤดูร้อนช่วงสองเดือนข้างหน้าจึงอยากให้ใต้เท้าซ่งจัดเตรียมข้าวของให้พร้อมแม้ยอดขายในครั้งนี้อู้ฟู่แต่เจ้าตัวไม่พอใจอยู่แค่นั้นเพราะต้องการอำนาจที่มากกว่าเดิมเพื่อขยายกิจการและเกี่ยวดองกับสายเลือดผู้ปกครองแคว้นคุนหลัน“ฟางเหม่ยหลินเป็นหลานสาวของนางกำนัลที่เคยเลี้ยงดูข้าเมื่อเยาว์วัย ก่อนจากไปด้วยโรคภัยจึงฝากฝังให้ข้าดูแล” เถียนซีเย่แนะนำให้ทุกคนในจวนสกุลซ่งรู้จักเถียนเหม่ยหลิน สีหน้าของนางไม่ค่อยดีเท่าไหร่เพราะเพิ่งฟื้น

สองเดือนต่อมาชีวิตของฟางเหม่ยหลินยังคงเป็นเช่นเดิม ไม่ดีกว่าแต่ก็ไม่เลวร้ายมากกว่านี้อีกแล้ว หลังจากครุ่นคิดมาหลายวันก็นึกถึงสิ่งที่เถียนซีเย่พูดขึ้นมาว่านางจำเป็นต้องหลบซ่อนอยู่ที่แห่งนี้ไม่อย่างนั้น เมื่อใดที่ทหารของฮ่องเต้หรือเจิ้งอ๋องมาพบเข้า นางจะต้องโดนบังคับให้อภิเษกอย่างแน่นอน หากเป็นอย่างนั้นแล้ว แม้แต่เถียนซีเย่เองก็คงไม่อาจช่วยหนีออกมาได้ ทั้งยังย้ำเตือนอีกว่าเจิ้งอ๋องเป็นพวกยึดติดขั้นรุนแรง สิ่งใดที่เป็นของตนไม่มีทางปล่อยให้หลุดไปความคิดที่ว่าจะทำงานเก็บเงินเพื่อหนีไปใช้ชีวิตเป็นลู่ฟางเซียนจึงต้องล้มเลิกไปโดยปริยายเพราะนอกจากต้องระวังคนเหล่านั้น ใต้เท้าซ่งยังหมกเม็ดไม่ให้เงินค่าจ้างโดยอ้างว่าเงินเดือนนั้นถือว่าเป็นค่าใช้จ่ายที่นางกินอยู่ในจวนสกุลซ่ง “ทำอย่างไรดีนะ” เด็กหญิงครุ่นคิดว่าจะหลีกเลี่ยงซ่งไป๋อวี้อย่างไรพลางแบกตะกร้าไม้สานใบใหญ่เดินไปในป่ากว้างใหญ่ด้านหลังจวนดวงตาสีอำพันมองเห็นป่าไม้ในหุบเขาเลี่ยงเกอผลัดใบจากสีเขียวเป็นส้มแดงไกลสุดลูกหูลูกตา ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเริ่มทำงานที่ได้รับมอบหมายกิจการเทียนหอมของสกุลซ่งเป็นที่เลืองลือ ยิ่งได้รับเลือกให้เป็นผ