All Chapters of ขอเป็นของคุณ.. อีกครั้ง: Chapter 61 - Chapter 70

"แล้วพอผมอยู่กับผู้หญิงคนอื่น คุณคิดยังไง คุณพร้อมจะปล่อยผมไปไหม คุณทนมองผมมีความสุขกับผู้หญิงอีกคนได้หรือเปล่า" ดาวประดับส่ายหน้า ทั้งที่ครั้งหนึ่งเธอตอบเขาออกมาโดยไม่ลังเลเลยว่าสามารถทำได้"ไม่ค่ะ ดาวทำไม่ได้ ดาวไม่อยากเห็นคุณมีความสุขกับใครทั้งนั้น"นี่แหละความชัดเจนที่จิณณ์ตามหา"ถ้าอย่างนั้นคบกับผมนะดาว ผมสัญญาว่าจะไม่เร่งรัดคุณเรื่องแต่งงาน คุณจะยังมีอิสระในการใช้ชีวิตเต็มที่ ผมจะคอยซัพพอร์ตคุณเอง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหน ขอแค่คุณอยู่กับผม เป็นของผมตลอดไป""คุณจองดาวไว้แล้วนะคะ ห้ามไปกับผู้หญิงคนไหนอีก เข้าใจไหม" หากเป็นแต่ก่อนเธอคงลังเลที่จะตอบตกลง แต่ตอนนี้ไม่แล้วล่ะ เธอทำใจไม่ได้จริงๆ ที่จะเห็นจิณณ์ไปกับผู้หญิงคนอื่น เธอรักเขา รักอย่างเห็นแก่ตัว ไม่อยากเห็นเขาไปมีความสุขกับใคร นอกจากเธอคนเดียว " ดาวแค่กลัวว่าจะพรากโอกาสดีๆ ในชีวิตคุณไป แต่ถ้าคุณมั่นใจว่ารอดาวได้ งั้นตอนนี้เราคบกันเป็นแฟนไปก่อนนะคะ ส่วนเรื่องแต่งงานสร้างครอบครัวดาวขอเวลาอีกหน่อย""ผมให้เวลาคุณได้ทั้งชีวิตแหละดาว"บริษัททรัพย์ศิริถูกฟ้องล้มละลาย โครงการก่อสร้างที่ประมูลมาได้ก็เลยกำหนดระยะเวลาส่งมอบ ทั้งยังมีพนักงา

ในกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่จิณณ์นำไปทิ้งไว้ที่ถังขยะ ไม่มีเงินห้าร้อยล้านอย่างที่ชยางกูรวาดฝันไว้ มีเพียงเศษกระดาษที่ยัดไว้เต็มกระเป๋า"ไอ้จิณณ์! มึงหลอกกู" ชยางกูรโกรธจนดวงตาแดงก่ำ เขาขึ้นลำปืนตั้งใจจะไปยิงดาวประดับให้ตายตกไปตามกัน ด้วยรู้ว่ายังไงตนก็ไม่มีทางรอด ทว่าพอไปถึงห้องที่หญิงสาวอยู่ กลับพบเพียงเชือกที่เคยมัดตัวเจ้าหล่อนไหว "อีดาว!"ตึกร้างย่านชานเมืองสูงยี่สิบสี่ชั้น ดาวประดับพยายามวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ชยางกูรเตรียมการมาอย่างดี มีคนของชายหนุ่มเต็มไปหมด เธอต้องคอยหลบไม่ให้ใครเห็น"ตามหาอีดาว อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้" ชยางกูรสั่งลูกน้องที่ตนจ้างมา งานนี้เขาไม่ยอมตายคนเดียวแน่ และจะไม่ยอมตายจนกว่าจะลากดาวประดับลงนรกไปด้วยอีกคน "ดาว กูรู้นะว่ามึงอยู่แถวนี้ ถ้าอยากตายดีๆ ก็ออกมา อย่าทำให้กูต้องโมโหมากไปกว่านี้"ดาวประดับน้ำตาไหลพราก เธอกลัวจับขั้วหัวใจ ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่ต้องดิ้นรนหาทางเอาตัวรอดอย่างน่าสงสาร ตั้งแต่เด็กจนโต เธอต้องถูกชัยยะและชยางกูรกระทำมาโดยตลอด ทั้งทางร่างกายและจิตใจ บอบช้ำไม่แตกต่าง กระนั้นก็ไม่เคยคิดหยุดหวังว่าสักวันชีวิตจะหลุดพ้นจากสองพ่อลูก และสุดท้ายความ

"จนวินาทีสุดท้าย พี่ก็ยังคิดโทษจากคนอื่น พี่นั่นแหละที่ทำให้ชีวิตพี่เป็นแบบนี้เอง พี่เกิดมามีทุกอย่าง แต่กลับไม่เคยทำชีวิตตัวเองให้ดี ใช้ชีวิตเหลวแหลก สุดท้ายพอชีวิตพัง พี่ก็โทษคนอื่น โดยไม่คิดพิจารณาว่าพี่นั่นแหละที่ทำตัวเอง""มึงจะไปรู้อะไรล่ะดาว กูเป็นลูกแท้ๆ ของพ่อ ส่วนมึงมันลูกนอกสายเลือด แต่คนอื่นกลับคิดว่ามึงเป็นลูกพ่อ ใครๆ ก็ชมว่ามึงสวยมึงเก่ง ส่วนกูก็แค่ลูกบุญธรรมที่ไม่มีใครเห็นหัว"จริงอยู่ที่ในบ้านดาวประดับถูกปฏิบัติไม่ต่างจากคนใช้ แต่หากอยู่ต่อหน้าคนอื่น เสี่ยชัยยะก็ทำเหมือนเจ้าหล่อนเป็นลูกสาว เป็นลูกสาวที่เพียบพร้อมทุกอย่าง เรียนก็เก่ง หน้าตาสะสวย มีแต่คนสนใจ ไปที่ไหนก็มีแต่คนรักคนเอ็นดู ส่วนเขาก็เหมือนหมาหัวเน่า ทั้งที่เป็นลูกแท้ๆ ของพ่อ เป็นสายเลือดทรัพย์ศิริโดยตรง แต่กลับไม่มีใครสนใจพอได้บริหารบริษัท พวกลูกน้องพนักงานก็หาว่าเขาทำงานไม่เป็น เปรียบเทียบเขากับลูกสาวคนเล็ก ที่ใครๆ ก็มองว่าเก่ง แต่จะมีใครบ้างเล่าที่รู้ว่าดาวประดับเป็นลูกชู้"ตั้งแต่เด็กจนโต กูต้องทนฟังทุกคนชมมึงว่ามึงเก่งอย่างนั้น สวยอย่างนี้ ทุกคนต่างก็เอ็นดูมึง ลุงป้าน้าอา ไม่มีใครสนใจกู เพราะคิดว่ากูเป็

"ดาวไม่สามารถให้อภัยคนที่ทำร้ายเรามาตลอดได้หรอกค่ะแม่ แต่ดาวจะอโหสิให้สองพ่อลูก เพื่อตัวดาวเอง ดาวไม่อยากจองกรรมจองเวรกับใครอีกแล้ว ตั้งแต่เด็กจนโต ดาวตะเกียกตะกายเพื่อให้หลุดพ้น ถ้าดาวยังถือเอาความโกรธความแค้นไว้กับตัว สิ่งที่ดาวพยายามทั้งหมดก็จะสูญเปล่า และมันคงทำให้ดาวไม่มีความสุข ดาวอยากมีความสุขค่ะแม่"สองแม่ลูกยืนมองกลุ่มควันสีเทาที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ไม่มีใครรู้หรอกว่าโลกหลังความตายเป็นเช่นไร และคนชั่วอย่างชัยยะกับชยางกูรจะไปที่ไหนแต่ที่ดาวประดับและวาดเดือนรู้คือทั้งคู่หลุดพ้นแล้ว ไม่ต้องคอยใช้ชีวิตแบบระแวงว่าจะถูกทำร้ายวันไหน ไม่ต้องมีคนคอยตามคุ้มกัน ไม่ต้องคิดทุกครั้งที่จะไปไหนว่าจะอันตรายหรือไม่ หลังจากนี้เป็นต้นไป ทั้งวาดเดือนและดาวประดับจะได้ใช้ชีวิตกันอย่างเต็มที่เสียที"คุณจิณณ์อนุญาตให้ดาวลาพักร้อนได้เต็มที่ ดาวเลยใช้สิทธิ์ที่มี ดาวจะลาพักร้อนสองอาทิตย์ค่ะแม่ ดาวตั้งใจว่าจะขับรถไปเรื่อยๆ ไปกับแม่ ไปให้ถึงจังหวัดแม่ฮ่องสอน ค่ำไหนนอนนั่น ไม่ต้องรีบ แม่อยากกินอะไร ดาวอยากกินอะไร เราก็แวะกินกัน ดีไหมคะ" ครั้งหนึ่งเธอเคยสัญญากับแม่ไว้ว่าจะพาแม่ไปเที่ยวหลังจากเรียนจบ แต่ก

"แม่จ๋า ดาวมาแล้ว" คนที่เคยเป็นผู้ช่วยเลขานุการ ได้เลื่อนตำแหน่งมาเป็นเลขานุการอีกคนของประธานเหมหิรัญกรุป ดาวประดับสนุกกับงานที่ทำ เธอมีความสุขที่ได้ยืนเคียงข้างจิณณ์ ได้ดูแลเขา ทั้งในฐานะพนักงานและหญิงสาวคนรัก "ดูสิคะวันนี้ดาวพาใครมาด้วย""สวัสดีครับคุณแม่" หากไม่ติดธุระเขาก็มักจะตามดาวประดับมาเยี่ยมวาดเดือน ทุกครั้งที่มาก็ได้เห็นว่าแววตาของสองแม่ลูกถูกเคลือบอาบไว้ด้วยความสุขที่เพิ่มมากขึ้น ซึ่งมันก็ทำให้เขาพลอยมีความสุขไปด้วย"มาก็ดีแล้วคุณจิณณ์ แม่มีเรื่องอยากคุยด้วยพอดี"เรื่องที่วาดเดือนต้องการคุยกับจิณณ์ก็คือเรื่องเงินที่เขาซื้อบ้านหลังนี้ให้นาง ด้วยว่าธุรกิจขายขนมไทยไปได้ด้วยดี นางจึงพอเก็บเงินได้ก้อนหนึ่ง แม้จะไม่ครบคลุมมูลค่าบ้านที่จิณณ์จ่ายไป ทว่าก็ดีกว่าไม่ได้ชดใช้ให้จิณณ์เลย"ส่วนที่เหลือแม่จะทยอยใช้ให้คุณจิณณ์นะ""ไม่เป็นไรเลยครับคุณแม่ ผมตั้งใจจะยกบ้านหลังนี้ให้คุณแม่ ไม่ได้คิดว่าเป็นการกู้ยืม"ในอนาคตหากความรักของดาวประดับกับจิณณ์เป็นไปอย่างราบรื่น แน่นอนว่าลูกสาวของนางก็ต้องแต่งงานกับผู้ชายตรงหน้า จริงอยู่ที่ว่าจิณณ์เป็นคนดี แต่นางก็ไม่อยากทำให้ดาวประดับลำบากใจ หรืออยู