Lahat ng Kabanata ng วิวาห์กะเทาะรัก: Kabanata 11 - Kabanata 20

“สวัสดีครับ” ทันทีที่พบหน้านักปรึกษาทางกฎหมายสาวจากบริษัทกฎหมายอันดับหนึ่งของประเทศ หัวใจที่เคยตายด้านกลับเต้นแรงจนกลัวว่ามันจะทะลุออกมานอกเบ้า เธอดูเยาว์วัยและสวยสะพรั่งจนชายวัยสามสิบกลางเช่นเขาไม่อาจละสายตาได้“สวัสดีค่ะ ดิฉันพรพระพาย”ดวงหน้าสวยหวานบาดตา แต่รอยยิ้มละมุนนั้นบาดใจ คราแรกที่ทางบริษัทส่งโปรไฟล์ของผู้หญิงตรงหน้ามาให้ เขาแอบคิดว่าเจ้าหล่อนจะเป็นผู้หญิงใส่แว่นหนาเตอะ หน้าตาขึงขังจริงจังตามประสานักกฎหมายที่จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอันดับต้นๆ ของประเทศด้วยเกียรตินิยมเหรียญทองอันดับหนึ่ง แถมยังมีความสามารถสื่อสารทางด้านภาษาได้ถึงห้าภาษา ไม่ใช่การสื่อสารระดับธรรมดา แต่เป็นศัพท์เฉพาะทางธุรกิจ เรียกได้ว่าพรพระพายเข้าร่วมประชุมระดับอินเตอร์ได้โดยไม่ต้องใช้ล่าม และแน่นอนว่าค่าจ้างย่อมแปรผันตามความสามารถนี่น่ะหรือ.. นักปรึกษาทางกฎหมายที่เขาว่าเก่งนักหนา สนนราคาค่าตัวอยู่ที่ชั่วโมงละหกหมื่นทั้งที่พึ่งก้าวพ้นจากรั้วมหาวิทยาลัยเข้าสู่สังคมการทำงาน รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น ภายนอกดูสวยหวาน แต่แววตามุ่งมั่นและกล้าแกร่ง มันดึงดูดให้เขาอยากเข้าไปค้นหาว่าจริงๆ แล้วผู้หญิงตรงหน้าเป็นคนเช่นไร“สว

กว่าครึ่งชั่วโมงที่เลยเวลานัด รัชชานนท์ก็ยังไม่เสด็จมาเสนอหน้าให้เห็นเสียที แต่เธอก็เข้าใจแหละว่าการจราจรบนถนนสายหลักใจกลางกรุงเทพฯ ยามนี้มันติดขัดแค่ไหน หญิงสาวหันซ้ายหันขวาเพื่อหาที่นั่งรอสามี ราวกับว่าสวรรค์โปรดเมตตาและเห็นใจ ม้านั่งข้างร้านกาแฟโบราณเจ้าประจำของเธอ ยังไม่มีใครจับจองเป็นเจ้าของ“เสร็จโก๋!”สะโพกกลมกลึงหย่อนลงบนเก้าอี้ตัวที่หญิงสาวจ้องเอาไว้ตั้งแต่ระยะหนึ่งร้อยเมตร พรพระพายหันไปส่งยิ้มแฉ่งให้ป้าเล็กคนใจดีที่เธอมาอุดหนุนกาแฟเป็นประจำ “ป้าจ๋า เอาชาเขียวนมหวานน้อยให้หนูหนึ่งถุง”“วันนี้ไม่กินกาแฟเหรออีหนู”ปกติเวลานี้เธอออกมาสั่งกาแฟดื่มประจำ แต่วันนี้ไม่ดีกว่า เพราะไม่ได้ถ่างตาทำงานจนดึกดื่นเหมือนเช่นทุกวัน หลังจากรับประทานอาหารมื้อค่ำกับขวัญเกล้าเสร็จ เธอจะกลับไปนอนตีพุงแล้วหลับยาวถึงเช้าเลยคอยดู“ขอเป็นชาเขียวดีกว่าค่ะ เปลี่ยนรสชาติบ้าง”“ได้ๆ เดี๋ยวป้าทำให้”มือขยับชงชา ทว่าสายตาของป้าเล็กกลับมองมายังเธอแปลกๆ “มีอะไรรึเปล่าจ้ะป้า”“เปล่าหรอก ป้าแค่มองว่าคุณแต่งตัวแบบนี้น่ารักดี ถ้าไม่รู้ว่าทำงานที่นี่ ป้าคงคิดว่าเด็กมัธยม”นั่นไง! เอาอีกแล้ว ลอกคราบจากชุดสูททำงานทีไ

“บีบแตรเสียงดังลั่น พวกคนรวยสะกดคำว่ามารยาทพื้นฐานไม่เป็น ไม่รู้จักเกรงอกเกรงใจคนอื่น มันน่าเอากระป๋องไปปารถแพงๆ สีแดงนั่นเสียจริง” ลูกค้าที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของร้านหันมามองนางแล้วยิ้มให้ คนรู้ตัวว่าเผลอพูดความในใจมากไปจึงรีบแก้ตัว “ป้าพูดล้อเล่นน่ะ” นางส่งยิ้มแห้งให้พ่อหนุ่มรูปงามเฉินหมิงไม่รู้ว่าใครมารับพรพระพาย เขาพยายามดูว่าคนขับเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ทว่าฟิล์มติดรถยนต์เข้มเสียจนไม่อาจมองทะลุผ่าน ชายหนุ่มไม่มั่นใจนักว่าผู้หญิงสวยและเก่งเฉกเช่นนักปรึกษาทางกฎหมายสาวคนนี้ยังโสดหรือเปล่า แต่เดาได้ว่าคงยังไม่แต่งงาน เพราะพึ่งก้าวผ่านการเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยได้เพียงไม่กี่เดือน และอีกอย่าง สาวๆ สมัยนี้มักครองตัวเป็นโสดมากกว่าตัดสินใจสมรสเป็นฝั่งเป็นฝา ฉะนั้นเขายังมีสิทธิ์จีบเจ้าหล่อนหลังจากคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย พรพระพายจึงหันไปส่งยิ้มแฉ่งให้สามีผีดิบซึ่งตอนนี้กำลังมองเธอตาขวาง“รถติดเนอะ” เจ้าหล่อนพยายามชวนเขาคุย ชายหนุ่มหันมองเธอด้วยสายตาแบบว่า เอิ่ม.. “ดื่มชาเขียวหวานๆ มั้ยคะสามี”รัชชานนท์แอบเบะปากเมื่อนึกถึงภาพเจ้าหล่อนกับผู้ชายคนนั้น ขนาดมองจากระยะไกลยังรู้เลยว่าไอ้หน้าหล

พรพระพายมองชิ้นส่วนของตัวเองอย่างแสนเสียดาย เสื้อที่ถอยมาใหม่ราคาตัวละร้อยเก้าสิบเก้าบาทถูกผู้ชายหื่นกามฉีกจนขาดออกเป็นสองชิ้นอย่างไม่ปรานี บราเซียลูกไม้สีโอลด์โรสของแบรนด์ชุดชั้นในขึ้นห้างยี่ห้อดังที่คนงกเช่นเธอรอซื้อช่วงลดราคาก็ไม่รอด มันขาดวิ่นคามือเขาเป็นชิ้นที่สอง“เป็นอะไร”คนนิสัยไม่ดียืนช้อนหลัง รัชชานนท์กระตุกผ้าเช็ดตัวผืนน้อยที่เธอใช้ห่อร่างออก มือใหญ่หนายกขึ้นกอบกุมทรวงอกหยุ่นนุ่ม ส่วนอีกข้างลูบคลำส่วนล่างตรงกลางหว่างขาอย่างจาบจ้วง ริมฝีปากอุ่นร้อนขบกัดลาดไหล่ขาวนวล“พี่แบงค์! คุณแม่รออยู่นะคะ” รัชชานนท์ไม่รู้สึกรู้สากับสิ่งที่เธอพูดเลยสักนิดเขาหัวเราะคิกคักราวกับมันเป็นเรื่องตลก“ทำไมไม่แต่งตัวล่ะ ยืนแก้ผ้าอยู่ทำไม”ดวงตาคมดำขลับฉายแววเจ้าเล่ห์กรุ้มกริ่ม หลายคนบอกว่ารัชชานนท์เป็นเหมือนเจ้าชาย เขาแสนดี สุภาพ อบอุ่นราวกับแสงแดดยามเช้าแต่! พรพระพายคนนี้ขอเถียงขาดใจ เขาร้อนแรงยิ่งกว่าแดดยามบ่ายซึ่งสามารถเผาไหม้ผิวกายให้ดำเกรียม ผู้ชายคนนี้สำหรับเธอไม่ใช่คนสุภาพ เขาห่าม ดิบ และดุดันเสียจนบางครั้งเธอแทบนึกภาพนายแพทย์ผู้แสนดีที่คนอื่นพูดถึงไม่ออก“ก็พี่แบงค์นั่นแหละที่จับหนูแก้ผ

“ไม่หรอกค่ะ” เธอส่งยิ้มบางเบาให้ผู้ชายตรงหน้าที่ได้ชื่อว่าสามี รัชชานนท์แตกต่างจากผู้ชายคนอื่น สิ่งที่เธอกำลังทำมันเป็นหน้าที่ ครบหนึ่งปีเมื่อไหร่ทุกอย่างก็จะกลายเป็นเพียงฝันที่ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งมันคงเลือนหายไปไกลแสนไกลแล้ว“เป็นอะไรหรือเปล่า” น้ำเสียงทุ้มทอดอ่อน เขาเดินไปนั่งข้างหญิงสาวแล้วหันมองเสี้ยวหน้าอย่างนึกเป็นห่วงระคนสงสัย ไม่ชินเอาเสียเลยที่เห็นพรพระพายเป็นเช่นนี้ “ฉันพูดอะไรผิดเหรอ”“เปล่าหรอก หนูแค่นึกถึงเรื่องแย่ๆ ในอดีต ช่างมันเหอะ เราไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วรีบไปหาคุณแม่กันดีกว่า”พลันใบหน้าจิ้มลิ้มก็กลับมามีรอยยิ้มสดใสประดับอีกครั้ง ทว่าดวงตากลมโตยังหม่นหมองจนคนมองจับสังเกตได้“ทำงานแรก อาจจะเหนื่อยหน่อย แต่พอรู้ระบบงานและเริ่มปรับตัวได้ เธอจะรู้สึกโอเคและสนุกไปกับมัน” คนเข้าใจผิดว่าเมียตัวเองกำลังเครียดเรื่องงานรีบแนะนำตามประสบการณ์ที่เคยผ่านพบมาก่อน“พี่แบงค์คิดว่าหนูเครียดเรื่องงานเหรอ” รัชชานนท์หันหน้ามาหาเธอ มือใหญ่วางแมะลงกลางศีรษะแล้วลูบช้าๆ ราวกับว่ากำลังปลอบประโลมให้เธอรู้สึกดีขึ้น แต่เพียงครู่ความโรแมนติกก็มลายหายไปเมื่อผัวแก่คนเก่าเจ้าเดิมเพิ่มเติมคือกวนตีนก