Lahat ng Kabanata ng วิวาห์กะเทาะรัก: Kabanata 21 - Kabanata 30

“เหอะ! ฉันน่ะเหรอหึงเธอ อยากทำอะไรเชิญตามสบาย ขอแค่อย่าให้วงศ์ตระกูลฉันเสื่อมเสียก็พอ”คนฟังเบะปากพร้อมกลอกตามองบนร้อยรอบได้ “ชิชะ อย่ามาร้องไห้เพราะเค้าหนีไปมีผัวใหม่แล้วกัน”“ฮึ! ตายแล้วเกิดใหม่สิบชาติเรื่องแบบนั้นก็ไม่มีทางเกิดขึ้น ไปอาบน้ำได้แล้ว มัวแต่นั่งขี้โม้อยู่ได้”ชีวิตชะนีน้อยช่างอาภัพนัก เดินเข้าร้านอาหารบนดาดฟ้าโรงแรมหรูด้วยชุดบาสเกตบอลสกรีนโลโก้ Dr. Bank ไว้ด้านหลังเด่นหรา กางเกงกีฬาขาบานสีเดียวกันกับเสื้อนั้นก็หลวมจนกลัวว่ามันจะหลุดกลางร้านให้อุจาดตาขายหน้าประชาชี“เธอรู้สึกมั้ยว่าคนมองเราสองคนแปลกๆ” ดวงตากลมโตตวัดมองมาตาเขียวปั๊ด เจ้าของคำถามยิ้มแก้มแทบปริ ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้า สามีวัยสามสิบหกได้โทรหาภรรยาของเพื่อนสนิทแล้วไหว้วานให้ไปซื้อชุดชั้นในพร้อมเกาะอกกันโป๊มาให้ที่ม่านรูด“ทำไมพี่ไม่ฝากพี่บิ๋มเมียหมอก้านให้ซื้อเสื้อมาให้หนู พี่จับหนูใส่ชุดอะไรก็ไม่รู้”มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าชุดที่ใส่ไม่ใช่ของเธอ ทั้งไซซ์เสื้อเอย ชื่อที่สกรีนอยู่ด้านหลังเอย มันบ่งบอกชัดเจนว่าชุดบาสเกตบอลสีดำแถบแดงชุดนี้เป็นของผู้ชาย“จะรบกวนเขาทำไม เสื้อผัวเธอก็ใส่ได้ไม่ใส่เหร

มารยาพันเล่มเกวียนไม่มีหญิงใดในโลกเทียบเทียม! เห็นใบหน้าเศร้าเคล้าน้ำตาแล้วอยากจับมาฟาดก้นนัก คนอื่นอาจจะคิดว่าพรพระพายแสนดี แต่ผู้ชายคนนี้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีรู้ดีว่าเจ้าหล่อนร้ายกาจขนาดไหน“อย่าไปว่าพี่แบงค์เขาเลยค่ะคุณแม่”เรียบร้อยเหมือนผ้าใช้เท้าเตะเข้าตู้ รัชชานนท์แอบเบะปากเมื่อได้ยินพรพระพายออกโรงปกป้องตนเอง ทั้งที่หญิงสาวกำลังใช้เท้าสะกิดหน้าแข้งเขายิกๆ และทำปากขมุบขมิบเยาะเย้ย“ยังไงน้องเขาก็เป็นเมีย เราน่ะเป็นสามีต้องให้เกียรติหนูกวางเขารู้มั้ย”รัชชานนท์พยักหน้ารับคำอย่างไม่โต้เถียง มือหนาเอื้อมไปวางบนหน้าขาของภรรยาสาวแล้วแอบหยิกเบาๆ อย่างหาทางเอาคืนโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้! บางทีก็แอบคิดว่าชาติก่อนตัวเองไปทำบาปกรรมอะไรไว้นักหนา ชาตินี้ถึงได้มีภรรยาหน้ามัธยมนมมหาวิทยาลัยที่แสบสันอย่างหาอะไรเปรียบไม่ได้ครอบครัวเล็กๆ นั่งรับประทานอาหารค่ำและร่วมพูดคุยไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบทั้งเรื่องชีวิตทั่วไปและเรื่องหน้าที่การงาน รัชชานนท์เป็นผู้ฟังที่ดี เขาไม่ค่อยร่วมวงสนทนากับพรพระพายและขวัญเกล้า หูทั้งสองข้างทำหน้าเก็บเกี่ยวเรื่องราวที่ทั้งคู่พูดคุยกันเสียมากกว่า“ขวัญ”สองสาวต่างวัยหันไปต

ชะนีน้อยวัยยี่สิบเอ็ดหาได้น้อยเนื้อต่ำใจที่ตัวเองไม่ได้เกิดมาร่ำรวยบนกองเงินกองทอง เพราะทุกวันนี้ก็ไม่ได้ไปขอป้าเพชรศรีรับประทาน เธอทำงานหาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องตัวเองได้สบาย“เชิญเถอะครับ ไปสายเดี๋ยวคุณทองเอกอดได้เมียรวย” รัชชานนท์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ภายในใจรู้สึกรำคาญเพชรศรีเต็มทนผู้สูงวัยกว่ามองชายหนุ่มรุ่นราวคราวลูกด้วยหางตา นายแพทย์คนนี้ปากคอเราะรายไร้มารยาท ไม่มีสมบัติผู้ดีเอาเสียเลย“จ้ะ ฉันเองก็กลัวว่าลูกชายจะเผลอไปคว้าเอาผู้หญิงที่ไหนไม่รู้มาทำเมียเหมือนกัน อย่างตาทองเอกต้องมีคู่ชีวิตที่เหมาะสมสามารถส่งเสริมได้ทั้งฐานะ หน้าตาทางสังคม หน้าที่การงาน” นางพูดพลางปรายตามองหญิงสาวที่นั่งข้างลูกชายของขวัญเกล้าด้วยสายตาดูถูกอย่างตั้งใจให้อีกฝ่ายได้รับรู้แขนหนั่นแน่นด้วยมัดกล้ามวางพาดบนพนักเก้าอี้ที่เมียนั่ง รัชชานนท์มองมนุษย์ป้ากลับด้วยสายตาไม่แตกต่างจากที่นางใช้มองพรพระพาย “แตกต่างจากผมนะครับ ไม่เน้นคุณสมบัติที่มองเห็นได้ด้วยตา แต่เลือกผู้หญิงจากความดีของเขา แล้วอีกอย่างถ้าชีวิตตั้งมั่นยึดถือแต่กับผลประโยชน์และหน้าตาทางสังคมมากเกินไป เราอาจจะเครียดตายก่อนอายุขัยจริงๆ ก็ได้นะครั

อะไรคือแม่กับพี่ชาย?ไม่ใช่พี่ชายโว้ย! นี่น่ะผัวตัวจริงเสียงจริงของยัยลูกกวาง“เธอแนะนำว่าฉันเป็นพี่ชายเหรอ” พรพระพายส่ายหน้ารัวอย่างปฏิเสธ“เปล่าซะหน่อย หนูไม่ได้พูดสักคำ”“แล้วทำไมไอ้พี่ดิสของเธอถึงได้บอกว่าฉันเป็นพี่ชาย”นั่นสิ?“จะไปรู้กับเขาเหรอ ไว้วันหลังหนูถามให้ว่าทำไมถึงได้คิดว่าเราสองคนเป็นพี่น้องกัน”“ได้คำตอบแล้วก็ช่วยบอกพี่ดิสของเธอด้วยว่าฉันไม่ใช่พี่ชาย”ภรรยาวัยยี่สิบเอ็ดมองสามีของตัวเองแล้วแอบขำในใจ คนอะไรหึงไม่เก็บอาการเอาเสียเลย“เรื่องแค่นี้เอง พี่แบงค์จะอะไรนักหนา” รู้หรอกน่าว่าหึง มีเมียสวยก็ต้องทำใจหน่อยนะตาหมอแก่ดวงตาคมตวัดมองพรพระพายอย่างไม่พอใจ “แล้วแต่! แต่ถ้าผู้ชายของเธอล้ำเส้นมากเกินไป ฉันนี่แหละจะเป็นคนเดินเข้าไปบอกเองว่าเราเป็นอะไรกัน”อื้อฮือ! รุนแรงอะ นี่เริ่มคิดแล้วนะเนี่ยว่ารัชชานนท์รู้สึกอะไรกับเธอจริงๆคงไม่หรอก.. เขาแค่กลัวเสียศักดิ์ศรีมากกว่า“พี่ดิสน่ะเขาไม่คิดอะไรเยอะแยะมากมายเหมือนใครบางคนหรอก หนูรู้จักพี่แกตั้งแต่เข้ามหา’ ลัย”“ดูเธอกับเขาจะรู้จักกันดีเหลือเกินนะ”แน่ะ! มีกระแนะกระแหนซะด้วย“ประมาณหนึ่งเลยล่ะ”“อืม แล้วแต่!”กระแทกเสียงซะด้วย

นายแพทย์รัชชานนท์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหรูหราที่ถูกจัดวางไว้หลังคลินิกบริเวณทางเข้าห้องครัวสำหรับให้คนในครอบครัวพักผ่อน เขาเหลือบมอง ‘น้องชาย’ ที่กำลังนอนถ่างขาอ้าซ่าแล้วหัวเราะร่วน“นอนดีๆ สิโบโบ้ แกนอนแบบนี้สาวที่ไหนจะเหลียวมอง”โบโบ้เป็นสุนัขพันธุ์ไทยแท้ที่ถูกเก็บได้จากข้างทางในวันฝนพรำเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นเขาจำได้ดีว่าตัวเองกำลังขับรถกลับจากทำธุระแล้วเจอลูกสุนัขหลบฝนอยู่ข้างถังขยะ ชายหนุ่มหาที่จอดรถที่ปลอดภัยแล้วจึงถือคันร่มลงมาดู เขาเดินสำรวจไปรอบๆ บริเวณนั้นเพื่อหาแม่สุนัข ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่าในตอนนั้นแทบไม่ต้องคิด รัชชานนท์ค่อยๆ ก้มลงอุ้มลูกสุนัขที่ยังมีท่าทีหวาดกลัวแต่เพื่อนร่วมโลก‘ไปอยู่กับฉันนะโบโบ้’แบงค์ เบลล์ ใบบัว โบโบ้..อดีต..ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักโซฟา ยกแขนแน่นหนั่นขึ้นมาก่ายหน้าผาก หลายปีกับอดีตคนรักใช่ว่าจะลืมกันได้ง่าย จริงอยู่ที่พรพระพายคือปัจจุบัน แต่นีรนารานั้นยังคงติดแน่นในความทรงจำไม่เลือนหายไม่หวนคืนแต่ยอมรับว่ายังลืมไม่ได้“ตอนนี้ไม่มีเบลล์แล้ว เหลือแต่กวางกับโบโบ้แล้วสินะ” เขามองหน้าอดีตลูกสุนัขตัวผอมที่ปัจจุบันเปลี่ยนไปจนไม่เหลือเค้าเดิม พลันใบห