Lahat ng Kabanata ng วิวาห์กะเทาะรัก: Kabanata 41 - Kabanata 50

“ไหนบอกไม่อยากแต่งกับคนนี้”“นั่นสิๆ น้องพงษ์ไม่เข้าใจเลยค่ะพี่แบงค์ คำพูดดูย้อนแย้งกับการกระทำนะคะ เอ๊ะ! หรือว่ามีอะไรในกอไผ่ที่ทำให้พี่แบงค์เกิดเปลี่ยนใจหรือเปล่าน้า”“พวกมึงก็อย่าว่าเพื่อนสิ เพื่อนอาจจะแค่ทำตามหน้าที่ ที่จริงเพื่อนก็ไม่อยากแต่งนั่นแหละ” ปากว่าตาขยิบ“อย่าถามมากน่า รีบเข้าประชุมกันเหอะ”คนที่ตกเป็นจำเลยรีบเอ่ยปากชวนทั้งสามไปที่ห้องประชุมงานด้วยว่าไม่อยากตอบคำถาม“รีบเปลี่ยนเรื่องเชียวนะมึง”“ไม่รู้มาก่อนเลยนะครับว่าคุณกวางแต่งงานแล้ว” ที่ปรึกษาด้านกฎหมายเงยหน้ามองลูกความของตนแล้วส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม ยอมรับเลยว่าเฉินหมิงเป็นผู้ชายที่น่าพาตัวเองวางใส่พานและถวายเป็นที่สุด หล่อล่ำกล้ามโต เพียบพร้อมทุกอย่าง ฐานะ หน้าตา การศึกษา ส่วนนิสัยเป็นเช่นไรเธอยังบอกไม่ได้เพราะไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวขนาดนั้น“เรียนจบก็แต่งเลยค่ะ”แต่เธอได้ชื่อว่าเป็นผู้หญิงสถานะภาพสมรส ไม่โสด ไม่สด ถึงจะเพียบพร้อมและหล่อล่ำน่าลิ้มลองมากแค่ไหน แต่ถ้าสามีที่บ้านรู้ไม่อยากจะนึกชะตากรรมตัวเองเลยว่าจะโดนลงโทษแบบไหน“ขออนุญาตนะครับ คบกับแฟนมานานแล้วเหรอ”กระอักกระอ่วนใจที่จะตอบคำถามนี้เหลือเกิน “ไม่

“คุณย่า”เพียงสองคำสั้นๆ ทว่ามันกลับสามารถทำให้หัวใจของคนเป็นย่าสั่นไหวไปทั้งดวง“คุณย่ามาหาใบบัวเหรอคะ” เด็กหญิงจำได้ว่าคนนี้คือคุณย่าขวัญเกล้า เป็นแม่ของลุงแบงค์เหมือนที่แม่เบลล์เป็นแม่ของใบบัว“ย่า ย่ามาหาใบบัว”เพียงแค่เห็นแววตาไร้เดียงสา ความรู้สึกหลากหลายพลันประเดประดังเข้ามาจนแทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ หดหู่ เป็นสุข ทุกข์หนักหนา มันผสมปนกันไปหมดแม้มีรัวกั้นระหว่างย่าหลาน แต่มือน้อยยังอุตส่าห์สอดลอดช่องว่างออกมาแล้วเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลอาบสองแก้มให้ขวัญเกล้า“คุณย่าร้องไห้ทำไมคะ”“ย่ามีความสุข”“ใบบัวเช็ดน้ำตาให้”หัวใจไร้เดียงสา คิดเช่นไรพูดออกไปอย่างนั้น การกระทำไร้ซึ่งการเติมแต่ง“ขอบใจมากลูก ขอบใจ” ถ้าคว้าร่างอวบป้อมมากอดได้ ขวัญเกล้าคงทำไปแล้วคุณครูผู้ดูแลเด็กนักเรียนของโรงเรียนอนุบาลหมีน้อยรีบเดินตรงไปยังเด็กหญิงณาราซึ่งเป็นหนึ่งในนักเขียนภายใต้การดูแลของตน“หนูใบบัวจ๋า มายืนทำอะไรตรงนี้คะ” คุณครูสาวมองสำรวจหญิงวัยกลางคนท่าทางผู้ดี สมัยนี้ใช่ว่าแต่งตัวดูดีแล้วจะไว้ใจได้“ใบบัวมาหาคุณย่าค่ะ”ขวัญเกล้ารู้ว่าคุณครูสาวกำลังคิดอะไรอยู่ นางไม่โกรธเลยสักนิด กลับดีใจเสียมากกว่าที

“มันจีบเธอเหรอ”“ไม่นะ แค่อ่อยเล็กๆ น้อยๆ พอประมาณ” พรพระพายบอกไปตามความจริง“เธอชอบมันมั้ย”“ไม่นะ จะชอบได้ยังไงในเมื่อหนูมีสามีเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว”คำตอบของเจ้าหล่อนทำให้รู้สึกชื่นหัวใจจนบอกไม่ถูก “รู้ก็ดี”“ถึงสามีหนูจะตึงแค่หู แต่เมียคนนี้ไม่คิดมีชู้แน่นอน” มือเรียวหยิกแก้มสามีอย่างมันเขี้ยวในความขี้เก๊กของเขา“มานี่!” รัชชานนท์ดึงแขนคนตัวเล็กให้นั่งลงบนตักของเขา “งานหนักเหรอ”“นิดหน่อยค่ะ พอดีมีเคสใหม่ที่ลอว์เฟิร์มเราไม่เคยเจอ แล้วพี่แบงค์รู้มั้ย คนที่ได้รับผิดชอบเคสนี้คือหนูเอง”“เธอจะทำให้สำนักงานกฎหมายเขาเจ๊งมั้ยเนี่ย”ในสายตาอีตาแก่เธอยังคงดูโง่ไม่เปลี่ยนแปลง พรพระพายเพลียค่ะ!“พี่แบงค์อะ” เจ้าของใบหน้าสวยหวานทำท่ากระเง้ากระงอด น้อยครั้งนักที่จะเห็นเจ้าหล่อนเป็นเช่นนี้ ดูอีกทีก็น่ารักเหมือนกัน“ล้อเล่นน่า รู้หรอกว่าคุณกวางเป็นที่ปรึกษาด้านกฎหมายที่เก่งที่สุดในประเทศไทย”“ประชดหรือเปล่า” เธอชำเลืองมองสามีอย่างจับผิด“เปล๊า”“เสียงสูง” รัชชานนท์หัวเราะ“ตอนแรกก็นึกว่าจะเป็นพวกสวยใสไร้สมอง แต่ที่จริงเมียฉันก็เก่งเหมือนกันนะเนี่ย”‘เมียฉัน’ งั้นเหรอ คำนี้ช่างธรรมดา แต่ทำไมเวลาน

“ทำไม?” คิ้วหนาย่นเข้าหากันเล็กน้อย“ปกติพี่ไม่เคยพูดเพราะกับหนู เมื่อกี้มีครับลงท้ายด้วย”“ฉันก็พูดเพราะเป็นธรรมดาอยู่แล้วมั้ย”เหรอ! กับคนอื่นอาจจะใช่ แต่กับเธอไม่เคย“จ้ะ พูดเพราะมากกก” พรพระพายลากเสียงยาวประชด“รีบทำเข้า ฉันหิว” ด้วยว่าเมื่อคืนสูญเสียพลังงานไปเยอะ กว่ากิจกรรมสร้างเสริมชีวิตคู่จะจบลงก็เกือบตีห้า นายแพทย์รัชชานนท์จึงท้องร้องโครกครากตั้งแต่ตื่นนอน“เสร็จแล้วค่า” พรพระพายตักข้าวต้มหมูใส่ถ้วยก่อนจะยกมานั่งรับประทานตรงข้ามสามี “วันนี้หนูกลับดึกหน่อยนะ”“ปกติเธอก็กลับดึกทุกวัน”น้ำเสียงธรรมดาแต่แววตาไม่ใช่อย่างนั้น“เหงาเหรอ ถ้าเหงาไปกินข้าวเย็นด้วยกันก็ได้นะ” พรพระพายแค่พูดเล่น“ได้สิ ห้าโมงฉันไปรับออกมากินข้าวนะ” แต่ใครจะคิดว่ารัชชานนท์จะเอาจริง“ที่ทำงานหนูอยู่ห่างจากคลินิกพี่แบงค์ตั้งไกล เอาจริงเหรอ”“อื้อ”นักปรึกษาด้านกฎหมายไม่เข้าใจว่าสามีของเธอจะถ่อมาทำไมตั้งไกล หรือว่าใกล้คลินิกไม่มีร้านขายอาหารหรือว่า.. ไม่มีสาวสวยกินข้าวด้วยแล้วพานทำให้อาหารไม่อร่อย“ยิ้มอะไรของเธอ” พรพระพายยิ้มกว้างทว่ากลับส่ายหัวไม่ยอมตอบคำถามเขา“เปล่าจ้าเปล่า”แม่บ้านของนายแพทย์รัชชานนท์ส

คนนอกมองว่าเขาเกิดมาในตระกูลร่ำรวย มีพร้อมทุกอย่าง ใครบ้างเล่าจะรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วผู้ชายคนนี้โดดเดี่ยวเพียงใด ตั้งแต่จำความได้เขาถูกเลี้ยงมาโดยแม่นมที่ชื่อป้าแสง กิน นอน นั่ง ไม่สบาย พาไปเที่ยว ล้วนมีแต่ป้าแสงและคนขับรถ“พ่อแม่ฉันต้องทำงาน เธอรู้มั้ย ตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้ฉันยังไม่เคยไปเที่ยวสวนสนุกหรือเที่ยวกับครอบครัวที่มีพ่อแม่และลูกสักครั้ง เราสามคนจะอยู่พร้อมหน้ากันเฉพาะตอนออกงานสังคมหรือกินข้าวมื้อเล็กๆ ”หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความอ้างว้างในใจผู้ชายคนนี้ พรพระพายเข้าใจทุกอย่างดีเพราะชีวิตเธอเองไม่ได้แตกต่างจากรัชชานนท์“ป้าแกไปสบายแล้วค่ะ เราไปส่งป้าแสงเป็นครั้งสุดท้ายด้วยกันนะ หนูจะไปเป็นเพื่อนพี่แบงค์เอง”บ้านเกิดของป้าแสงอยู่ในตำบลเล็กๆ ทางภาคอีสาน พิธีงานศพจัดแบบเรียบง่าย มีชาวบ้านในหมู่บ้านมาช่วยกัน ลูกหลานนัดรวมพลเพื่อส่งคนสำคัญของพวกตนเป็นครั้งสุดท้าย“มีอะไรให้หนูช่วยมั้ยคะ”แกงหม้อใหญ่ถูกตักเสิร์ฟแขกที่มาร่วมงานจนหมด พรพระพายมั่นใจว่าดูแลแขกครบทุกคนไม่มีตกหล่น วันนี้เป็นวันที่สามที่เธอและ รัชชานนท์เดินทางมาช่วยงานศพป้าแสง“ไม่มีแล้วจ้ะหนู รอเก็บถ้วยจานหลังแขกกินเสร็จนู่น