جميع فصول : الفصل -الفصل 126

สมแล้วที่เป็นบ้านพักตากอากาศของมหาเศรษฐีหมื่นล้านเมืองไทย สวยหรูดูดีมีระดับสุดๆ พรพระพายวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะข้างสระว่ายน้ำแล้ววิ่งไปที่หาดทรายทันที“โอ๊ยยย! ฟินสุดๆ อากาศดีมาก กวางชอบทะเล”พ่อลูกอ่อนกระเตงลูกชายเดินตามพรพระพายไปที่ชายหาด “วันนี้โชคดีไม่มีแดด”“แต่เหมือนฝนจะตกเลยพี่แบงค์”รัชชานนท์แหงนหน้ามองท้องฟ้าก็เห็นเป็นจริงอย่างที่ภรรยาสาวว่า “เดือนนี้น้ำทะเลไม่น่าเล่น น้ำจะสกปรกและคลื่นแรง แต่ถ้านอนเอาบรรยากาศช่วงฝนตกคือฟินสุดๆ”“แอะ” ปากเล็กเปล่งเสียงออกมาพูดคุยกับพ่อแม่“น้องวินด์อยากเดินเล่นบนหาดทรายมั้ยครับ” คนเป็นพ่อพูดพลางย่อตัวลงเตรียมเอาลูกเดินบนผืนทรายอย่างที่ปากว่าแม่ของเด็กชายเหมันต์เห็นเช่นนั้นจึงรีบพุ่งตัวเข้าไปหาทั้งคู่ “อย่านะพี่แบงค์ เมื่อกี้พี่พึ่งพูดอยู่แหม็บๆ ว่าน้ำทะเลสกปรก”คนเป็นแม่ส่งสายตาดุพ่อของเด็กชายเหมันต์ รัชชานนท์ไม่ระมัดระวังเอาเสียเลย ชายหาดหน้าบ้านพักแม้จะสะอาดมองไม่เห็นเศษเปลือกหอยหรือสิ่งของที่อาจทำอันตรายให้ลูกชายเธอ แต่เรื่องอย่างนี้มันประมาทได้ที่ไหนกัน“พี่ขอโทษครับ พี่ลืมว่าลูกไม่ได้สวมรองเท้า” เขายอมรับผิดและเอ่ยปากขอโทษแม่ของลูกหญิงสาวพย

“ไปไหนมา” รัชชานนท์เดินงัวเงียออกมาจากห้องน้ำเมื่อเห็นภรรยานั่งหน้าแป้นแล้นอยู่ข้างลูกชายที่กำลังนอนกลางวันจึงเอ่ยถาม“พี่แบงค์ขา หนูไปหาพี่เบลล์มา” เจ้าหล่อนลุ้นจนตัวโก่งว่ารัชชานนท์จะว่าอย่างไรความง่วงงุนเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง “เบลล์? หมายถึงเบลล์แฟนเก่าพี่อะนะ”ใบหน้าสวยหวานง้ำงออย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินรัชชานนท์พูดเช่นนั้น “ใช่ค่ะ! แฟนเก่าพี่นั่นแหละ” แม้จะโกรธสามีแต่น้ำเสียงที่เปล่งออกไปก็เบาหวิวราวปุยนุ่นด้วยกลัวว่าจะไปรบกวนการนอนหลับพักผ่อนของลูกชาย พรพระพายลุกขึ้นแล้วเดินออกไปที่ระเบียงหลังห้องนอนรัชชานนท์เช็ดหน้าแล้วเดินตามภรรยาออกไป เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมารอบตัวหญิงสาว แม้ไม่รู้ว่าคืออะไรแต่ที่รู้คือมันน่ากลัวมาก“งอนเหรอ” เขาสวมกอดภรรยาจากด้านหลัง ใช่ว่าเมื่อครู่พลั้งปากพูด แต่เขาตั้งใจต่างหากเพราะอยากให้เจ้าหล่อนหึง “เวลาเมียงอนนี่น่ารักที่สุด”“หนูไม่ได้งอน หนูโกรธ!” พรพระพายบอกเขาไปตามตรง เจ้าหล่อนซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเองเสมอ “พี่ยังไม่ลืมพี่เบลล์ใช่มั้ยคะ”ริมฝีปากบางขยับโค้งขึ้นเล็กน้อย แววตารัชชานนท์ยามทอดมองหญิงสาวในอ้อมกอดมันเต็มไปด้วยคว

“เข้าไปสิคะพี่จี๊ป” นีรนาราดันหลังสามีให้เดินเข้าบ้านสิริโชติวัฒนากุล ใช่ว่าเธอจะบังคับให้เขามา อธิวรรธน์นั่นแหละที่ขอร้องให้เธอพามาไหว้อัยการวิชิตและคุณหญิงขวัญเกล้าในวันขึ้นปีใหม่“ทำใจหน่อยไม่ได้เหรอ”นีรนาราชี้ไปที่เจ้าของร่างอวบป้อมที่วิ่งทำหน้าพ่อและแม่เข้าไปในบ้าน “นู่นค่ะ ดูลูกสาวพี่เป็นตัวอย่าง ใบบัวไม่เห็นต้องทำใจเลย”“ก็พี่..”“ไม่ต้องก็แล้วค่ะ ไปตอนนี้แหละ” นีรนาราลากแขนสามีให้เดินตามเจ้าหล่อนให้เข้าไปในบ้านรัชชานนท์ส่งยิ้มให้แพทย์หญิงนีรนาราก่อนจะเดินเข้าไปคล้องคอน้องชาย “นึกว่าจะไม่มาแล้ว”“เบลล์ชวนมา” อธิวรรธน์ทำตัวไม่ถูก“ไม่จริงค่ะ พี่จี๊ปขอร้องให้เบลล์พามาที่นี่เพราะอยากมาไหว้คุณแม่กับคุณลุงในวันปีใหม่” นีรนาราบอกความจริงกับทุกคนแล้วส่งยิ้มพร้อมยักคิ้วให้สามี“มาๆ หมอ มานั่งตรงนี้ ลุงมีไวน์รสเลิศมาให้ลองชิม แต่ถ้าติดใจจะยกขวดลุงก็ไม่ว่านะ”ทุกคนที่นี่เป็นกันเองเสียจนทำให้อาการเกร็งของเขาในคราวแรกลดลงได้ “งั้นผมขอลองสักแก้วได้มั้ยครับ”“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ นั่งๆ” อัยการวิชิตรินไวน์ใส่แก้วแล้วส่งให้อธิวรรธน์ ทว่ายังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะรับมันจากมือเขา สายตาก็เหลือบเห็นอะไรบา