ทันทีที่พูดจบร่างบางก็ลอยหวือไปนั่งบนตักคนขับ รัชชานนท์ประกบริมฝีปากแล้วดูดกลืนทุกคำพูดของหญิงสาว เรียวลิ้นร้อนชอนไชเข้ามาสำรวจโถน้ำผึ้งหอมหวาน เนิ่นนานหลายนาทีกว่าชายหนุ่มจะยอมถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง“พี่แบงค์อะ ทำไมเดี๋ยวนี้ชอบรุกรุนแรงอยู่เรื่อย” รัชชานนท์ปัดปอยผมที่หล่นเคลียคลอกรอบหน้าเธอขึ้นทัดหู“หน้าเธอกวนตีนดี เห็นทีไรอยากจับฟัด”“แหมๆ หน้ากวนตีนหรือหุ่นหนูมันยั่วตัณหาพี่กันแน่คะ”ด้วยความมันเขี้ยวคำพูดคำจาของภรรยา รัชชานนท์จึงขบกัดปลายจมูกเล็กของเธอพอให้เจ้าของร่างบางสะดุ้ง“แก่แดดใหญ่แล้วนะเรา” พรพระพายหัวเราะคิกคักราวกับพออกพอใจในคำพูดเขา หาได้โกรธเคืองที่โดนต่อว่าไม่“แก่แดดกับพี่แบงค์คนเดียวแหละ คนอื่นไม่มีทาง” ราวกับจะบอกเขาอยู่ในทีว่าระหว่างเธอและเฉินหมิงไม่มีอะไรในกอไผ่แน่นอน รัชชานนท์เผลอยิ้มเมื่อคิดได้ดังนั้น“ลองมีดูสิ ฉันจะลงโทษเธออย่างสาสม”เรียวปากอิ่มโค้งขึ้นอย่างพองาม ดวงตาหวานไม่ได้ทอประกายระยับสดใสเหมือนอย่างเคย ทว่ามันกลับฉายแววร้ายกาจราวแมวสาวยั่วสวาทยั่วกิเลสตัณหาชายหนุ่ม “หนูแต่งงานกับพี่แบงค์แล้ว หนูไม่มีคนอื่นหรือคิดคบชู้อย่างแน่นอน ร่างกายของหนูจะเป็นขอ
Read more