All Chapters of สูตรรักนักการเมือง: Chapter 91 - Chapter 100

“มาหาหลานแฝดหรือมาหาลุงของหลานแฝดจ้ะมายด์ คิกกๆๆ” อนิมาแซวว่าที่พี่สะใภ้คนโตที่ดูแล้วว่าไม่น่าจะรอดมือพี่ชายของเธอ“มาหาหลานแฝดสิคะพี่ตาล” มาริดาตอบเขินๆเพราะอนิมาพูดเสียงดัง“มาหาลุงของน้องน้ำฟ้าน้องน้ำปิงก็ได้ครับน้องมายด์” พรรษชลพูดขึ้นทำห็น้องๆโห่ใส่“เกรงใจพี่ชายน้องมายด์ด้วยครับพี่เจ็ท นั่งหูกระดิกแล้วครับ” ภาสกรพูดขำๆเพราะสนิทกันจึงกล้าพูดแซว“เฮ้ย,หูกระดิกฟังมันทะแม่งๆว่ะภาส แต่พี่ไม่หวงน้องสาวหรอกถ้าใครมาชอบก็ขอให้ช่วยทำกำไรให้ปีละพันล้านก็พอแล้ว หึๆๆ..” มานิตพูดขำๆ“เข้าทางพี่เจ็ทเลยครับคุณเบส เขาคนนี้ทำได้แน่รับรองว่าไม่พลาดตำแหน่งเขยเล็กของเจ้าสัวแน่นอนครับ” เมฆาชงต่อให้พี่ชายเพื่อน“พูดดีมากน้องชาย เดี๋ยวจะยกตำแหน่งน้องเขยให้” พรรษชลพูดจบทำเอาทุกคนโห่ร้องชอบใจ“เขยใหญ่เขยกลางหรือเขยเล็กคะพี่เจ็ท” อนิมาถามยิ้มๆมองพี่สาวคนรอง“นี่ไม่ต้องมามองพี่เลย” นวพรเขินเมื่อทุกคนมองเธอ“ก็ แล้วแต่นายเมฆมันรักใครก็คนนั้นแหละ” พี่ชายคนโตของตระกูลพูดเปิดทางให้เพื่อนน้องชายเพราะไม่เห็นกล้าสักทีจะเขารำคาญแล้วผู้ชายดีๆอย่างเมฆาถ้าใครได้เป็นสามีถือว่าโชคดีและเขาก็อยากให้เป็นน้องสาวจะคนไหนก็ได

เวลาผ่านไปสองอาทิตย์ที่วีรินทร์กับลูกสาวทั้งสองมาอยู่กรุงเทพก็ทำให้หญิงสาวรู้ว่าการที่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูกมันดีกว่าที่เธอดูแลลูกคนเดียวและเธอก็สามารถพูดคุยกับนวพรรษเรื่องลูกๆสนิทกันมากขึ้นดูแลเขาในฐานะภรรยาแม้คนนอกจะมีใครรู้แต่เธอก็ไม่เดือดร้อนและไม่มีความจำเป็นต้องออกไปนอกบ้าน ส่วนเพื่อนๆน้องชายลุงป้าน้องน้ำฟ้ากับน้องน้ำปิงก็มาเยี่ยมบ่อยๆแล้วแต่ว่าใครว่างจึงทำให้เธอไม่เหงาและวันนี้ทุกคนก็ไปทำงานกันตามปกติีเธอกับน้าสาวและปู่มิตรอู่บ้าน“แอ้ะๆๆ แอ้ๆๆ แง้ๆๆ..” น้องน้ำปิงร้องไห้เสียงดังเพราะไม่สบายตัวร้อนจึงทำให้คนเป็นแม่ใจไม่ดี “ทำยังไงดีคะน้าหนิงน้องน้ำปิงตัวร้อนมากน่านเช็ดตัวให้แล้วก็ยังไม่เย็นเลยต้องพาไปหาหอมแล้วค่ะ” วีรินทร์บอกน้าสาวที่อุ้มน้องน้ำฟ้าไว้ไม่งั้นจะร้องตามน้องสาว“เหลนปู่ร้องไห้เสียงดังเชียวไม่พอใจอะไรหรือเปล่าลูก” ปู่มิตรเดินเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงเหลนน้อยร้องดังลั่น“คุณปู่คะ น่านจะงพาน้องน้ำปิงไปหาหมอค่ะ ตอนนี้ตัวร้อนมากน่านเช็ดตัวและเอายาดไข้ให้กินแล้วไม่ดีขึ้นเลยค่ะ” วีรินทร์บอกคุณทวดของลูกน้อยเสียงสั่นเพราะสองแฝดยังไม่เคยตัวร้อนแบบนี้มาก่อน“ได้ลูก วิเชีย

“น่านกำลังจะอาบน้ำและกินข้าวค่ะ”“งั้น่านไปอาบน้ำก่อนนะครับ เดียวพี่เทนกับพี่ซอก็คงมาพอดีครับ” นวพรรษพูกับแม่ของลูกอย่างอ่อนโยน“ค่ะ” วีรินทร์ก็หิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าเข้าไปในห้องน้ำแล้วอาบน้ำเมื่อทุกคนรับประทานอาหารกันอิ่มแล้วเตชทัชก็เดินไปดูหลานสาวอีกครั้งก่อนจะกลับบ้านส่วนนวพรรษก็ไปอาบน้ำเพราะแม่บ้านจัดชุดมาให้เรียบร้อบจึงเดินเข้าไปในห้องก้มลงจูบหน้าผากเล็กของลูกสาวทั้งสองเบาๆ“พวกเราไปดูทีวีกันดีกว่าจ้ะ” นวพรชวนลอออร วรายุ หนิงออกไปดูทีวีเพื่อให้พ่อแม่ลูกอยู่ด้วยกันเมื่อทั้งหมดเดินออกไปจากห้องนพรรษก็นั่งลงอีกฝั่งหนึ่งมองดูลูกสาวจับมือเล็กขึ้นมาจูบเบาๆจึงรู้ว่าอุณหภูมิร่างกายลดลงเหลือแค่อุ่นๆ"พ่อจุลขอโทษนะคะลูก" ชายหนุ่มพูดไม่ออกมองลูกสาวที่หลับๆตื่นๆแล้วร้องงอแงจนกระทั่งสี่ทุ่มสองสาวน้อยก็ตื่น"แอ้ะๆๆ แอ้ๆๆ..""โอ๋ๆ ลูกสาวแม่น่านหิวนมเหรอคะ"วีรินทร์พูดกับลูกสาวเบาๆก่อนจะอุ้มลูกสาวคนเล็กขึ้นมาให้นม"น้องน้ำฟ้าก็หิวใช่มั้ยคะลูก" นวพรรษก็อุ้มลูกสาวคนโตวางในอ้อมแขนแม่ของลูกแล้วลูกสาวทั้งสองก็กินนมไปครางอือๆอาๆเพราะไม่สบายตัวเดี๋ยวกินเดี๋ยวหลับเดี๋ยวร้องเวลาห้าทุ่มคุณพยาบาลก็เอายาลดไข้

“ดูแต่งตัวเข้าสิจะไปเยี่ยมหลานชุดนี้หรือไง” คุณนายวันนีย์มาตามหลานสาวที่ห้องแต่พอเห็นภาสิริแต่งตัวใส่ชุดราตรีสีม่วงพาสเทลผ่าอกผ่าข้างเกือบถึงโคนขาก็ไม่ชอบใจ “พอดีทรายจะไปงานเลี้ยงกับเพื่อนค่ะคุณย่า คงไปเยี่ยมน้องแฝดกับคุณย่าไม่ได้ค่ะ” ภาสิริตอบย่าเพราะเธอไม่ได้ตั้งใจจะมาเยี่ยมน้องแฝดแต่ใช้เป็นข้ออ้างเพื่อจะได้เข้ามาในบ้านของพรรษชล“นี่ทรายไม่ได้ตั้งใจมาเยี่ยมหลานแฝดหรอกรึ” คุณนายวันนีย์มองหลานสาวอย่างผิดหวังเธอคิดว่าหลานสาวคนโตจะเอ็นดูน้องแฝดจริงถึงได้มาด้วย“โธ่คุณย่าขา ทรายก็ตั้งใจมาเยี่ยมหลานจริงนะคะ แต่ว่าเพื่อนโทรมาพอดีทรายก็คิดว่าจะไปแป๊บเดียวเองค่ะพอดีทรายเป็นลูกค้าของห้างนี้ด้วย” ภาสิริอ้อนย่าที่มักจะใจอ่อนกับเธอเสมอ“ที่จริงทรายรู้ว่าจะไปงานเลี้ยงกับเพื่อนก็น่าจะพักที่คอนโดนนะลูก จะได้ไม่รบกวนบ้านคนอื่นเขาเรามาพักบ้านเขาแล้วอย่ากลับดึกล่ะเกรงใจเจ้าของบ้านเขาบ้าง”“ค่ะคุณย่า” ภาสิริรับปากย่าอย่างขอไปทียังไงเธอก็คิดว่าจะกลับบ้านพร้อมพรรษชลหรือไม่ก็ไปคอนโดของเขา“แล้วจะไปยังไงล่ะ”เดี๋ยวเพื่อนของทรายมารับค่ะ” เธอบอกเพื่อนว่ามาพักที่บ้านของพรรษชลทำให้เพื่อนไม่เชื่อจึงจะมารับเธอ

“ไม่เป็นไรครับ หากคนอื่นเห็นเขาก็ต้องช่วยเหมือนที่ผมกับเพื่อนช่วยครับ” ถ้ามีคนมาล้มตรงหน้าทุกคนก็ต้องช่วยไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นคนไม่รู้จักก็ตามจากนั้นทุกคนก็นั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินประมาณครึ่งชั่วโมงคุณหมอก็เดินออกมาจากห้องหลังจากตรวจร่างกายคนป่วยที่เป็นลมเพราะมีอาการวิงเวียนศีรษะหน้ามืดเกิดจากร่างกายอ่อนเพลียและเป็นภาวะของคนตั้งครรภ์“คุณหญิงป้าคะคุณหมอออกมาแล้วค่ะ” ทีน่าบอกแม่ของเพื่อนเมื่อเห็นคุณหมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน“ใครเป็นญาติคนป่วยครับ”“เดี้ยนค่ะ เดี้ยนเป็นแม่ของลูกหวายค่ะคุณหมอ” คุณหญิงจิตตรีรีบเดินหาคุณหมอ“ตอนนี้คนป่วยรู้สึกตัวแล้วครับ”“แล้วลูกสาวของเดี้ยนเป็นอะไรร้ายแรงมั้ยคะคุณหมอ” คุณหญิงจิตตรีถามคุณหมอด้วยความร้อนใจเป็นห่วงลูกสาว“คือว่า..” คุณหมอมองหน้าคุณหญิงจิตตรีภรรยาท่านนายกแล้วพูดไม่ออกเพราะว่ามันไม่ใช่เรื่องที่จะมาพูดต่อหน้าสาธารณะชนและเขาก็รู้มาว่าลูกสาวของท่านนายกยังเป็นโสดและมีข่าวกับท่านรัฐมนตรีหนุ่มหล่อที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ “เชิญคุณหญิงจิตตรีกับท่านรัฐมนตรีนวพรรษที่ห้องทำงานของผมครับ ส่วนคนป่วยผมให้น้ำเกลือและให้แอดมิทหนึ่งคืนนะครับ” คุณหมอบอกแม่และนว