All Chapters of สูตรรักนักการเมือง: Chapter 101 - Chapter 110

“คุณจุลแน่ใจนะคะว่าไม่ใช่พ่อ..”“ไม่ใช่ล้านเปอร์เซ็นครับ น่านรู้มั้ยว่าตั้งแต่คืนนั้นผมไม่เคยมีใครมาทับรอยน่านเลยนะครับ” นวพรรษพูดเบาๆมองหน้าแม่ของลูกยิ้มเมื่อใบหน้าหวานแดงเรื่อ“มะ ไม่เกี่ยวกับน่านสักหน่อยค่ะ”“เกี่ยวเต็มๆเลยครับ เพราะน่านทำให้ผมคิดถึงอยู่ตลอดเวลาเมื่อน่านปฏิเสธไม่ให้ผมรับผิดชอบทำเอาผมไปไม่เป็นเลยทั้งที่มีผู้หญิงมากมายอยากได้ตำแหน่งที่ผมเสนอให้น่านและผมคาดหวังไว้มากว่าน่านจะท้องพอเห็นหลักฐานจากโรงพยาบาลที่น่านเอามาให้ผมก็ผิดหวังมากที่น่านไม่ท้อง” เขาผิดหวังจริงที่วีรินทร์ไม่ท้องในตอนนั้นเขาคิดว่าจะต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เขาทำกับหญิงสาวพอวีรินทร์ไม่ท้องเขาก็ยอมทำตามข้อตกลงที่ให้ไว้แล้วเขาก็ตั้งทำงานที่ได้รับมอบหมายและไม่สนใจผู้หญิงคนไหนอีกทั้งที่มีสาวๆสนใจมากมายแม้กระทั่งลูกสาวท่านนายก“แล้วคุณจุลจะทำยังไงต่อไปคะ” วีรินทร์ถามถึงเรื่องของสิริยากรเพราะยิ่งพูดก็เข้าตัวเธอ“ช่างเรื่องของเขาเถอะผมอยากพูดเรื่องของเรามากกว่าครับ” นวพรรษเอนตัวพิงร่างเล็กที่ขยับหนีไม่ได้เมื่อเขาวางศีรษะบนไหล่ของเธอ“กะ ก็นั่งดีๆสิคะ” วีรินทร์ผลักศีรษะของเขาออกแต่นวพรรษขืนตัวไว้“น่านครับ เราจะเป

“เอายังไงดีครับคุณจุล” ทวีปถามเจ้านายเมื่อเห็นนักข่าวยืนออกันตรงบันไดทางเข้ารัฐสภา“จอดที่เดิมครับพี่ที” ทำไมเขาจะต้องหนีด้วยล่ะในเมื่อเขาต้องการจะพูดความจริง“ครับคุณจุล” ทวีปก็ขับรถไปจอดตรงหน้าบันไดตามปกตินักข่าวเห็นรถของนวพรรษแล่นเข้ามาจอดก็กรูกันไปล้อมรถเอาไว้เพราะกลัวรัฐมนตรีหนุ่มจะซิ่งหนีนักข่าว“สวัสดีครับพี่ๆสื่อมวลชลทุกท่าน ผมว่าเชิญที่ห้องรับรองดีกว่าผมได้ให้เจ้าหน้าที่จัดห้องแถลงข่าวแล้วหากสัมภาษณ์ผมตรงนี้คงได้ไม่กี่คำถามและขวางทางท่านรัฐมนตรีท่านอื่นและเจ้าหน้าที่ทุกท่านที่มาทำงานด้วยครับ ผมไม่หนีไปไหนแน่นอนจะให้พี่ๆสัมภาษณ์เต็มที่ครับ” นวพรรษเปิดกระจกพูดกับนักข่าวที่ล้อมรถของเขาไว้“ก็ได้ครับ ไปทุกคนไปรอสัมภาษณ์ท่านรัฐมานตรีที่ห้องรับรองกันเถอะ” นักข่าวรุ่นใหญ่ที่เป็นพันธมิตรกับนวพรรษบอกนักข่าวทุกคนและเปิดทางให้รัฐมนตรีหนุ่มหล่อลงจากรถและเดินตามไปที่ห้องรับรองส่วนนวพรรษขอไปเตรียมตัวที่ห้องก่อนจะตามไป“มิน่าล่ะถึงได้ตำแหน่งรัฐมนตรีเพราะอย่างนี้นี่เอง” วันชนะเดินมาดักนวพรรษถึงหน้าห้องทำงาน“นายไม่รู้อะไรอย่ามาพูดให้คนอื่นเสียหายจะดีกว่านะวันชนะ ฉันขอตัวพี่ๆนักข่าวรออยู่ถ้า

“คุณแม่..” สิริยากรหน้าหันเมื่อถูกแม่ตบหน้าอย่างคาดไม่ถึงตั้งแต่เด็กจนโตแม่ไม่เคยตีเธอเลยสักครั้ง“แม่ตบแกเพื่อให้มีสติ คุณจุลเขามีครอบครัวมีเมียมีลูกแล้วแกจะให้เขามารับผิดชอบได้ยังไงฮ้ะหวาย คิดบ้างสิเรียนมาก็สูงทำไมถึงได้คิดทำเรื่องโง่ๆได้ ตอนนี้แกอาจจะเครียดแกพักก่อนเถอะ” คุณหญิงจิตตรีพูดแล้วเดินร้องไห้ออกไปจากห้องพักของลูกสาวไปนั่งที่ห้องรับแขกมีคนสนิทนั่งอยู่เงียบๆ“ก๊อกๆๆ..”“สวัสดีคะคุณหญิงป้า” ทีน่า โมเม จีจ้ายกมือไหว้แม่ของคนป่วยที่นอนอยู่ในห้อง“สวัสดีจ้ะ ป้าฝากดูลูกหวายแป๊บหนึ่งนะจ้ะ” คุณหญิงจิตตรีพูดกับเพื่อนลูกสาว“ค่ะคุณหญิงป้า”เมื่อแม่ของเพื่อนเดินออกไปจากห้องสามสาวก็เดินเข้าไปในห้องคนป่วยที่นอนนิ่งบนเตียงและพวกเธอเพิ่งรู้จากข่าวว่าสิริยากรท้องแต่ว่าท้องกับใครยังไม่รู้“หวายเป็นยังไงบ้าง” โมเมถามเพื่อนที่นอนหน้าซีดเซียวบนเตียงหมดมาดลูกสาวท่านานยกที่สวยเริ่ดตลอดเวลาและตรงแก้มมีรอยแดง“พวกเธอเห็นข่าวแล้วเหรอ”“แล้วมันจริงเหมือนที่เป็นข่าวหรือเปล่าหวาย ทำไมเธอไม่บอกพวกเราหากฉันรู้ไม่พาเธอมาโรงพยาบาลแน่” จีน่าถามเพื่อนและดูว่าสิริยากรจะท้องจริง“หวายพลาดไปแล้วโมเม ทีน่า จีจ

“คุณจุลครับ คือ คุณป้อโทรมาบอกว่าท่านนายกโทรมาขอเชิญให้คุณจุลไปที่บ้านท่านด่วนครับ” ชรินเดินมาบอกเจ้านายหลังจากรับสายของปริญ“มีเรื่องอะไรด่วนหรือเปล่าครับพี่ซอ” นี่มันสองทุ่มกว่าแล้วท่านนายกให้เขาไปบ้านทำไม“คุณป้อไม่ได้บอกอะไรอีกครับ”“เดี๋ยวพ่อโทรหาท.ส.ของท่านนายกก่อนนะลูก” เตชทัชพูดจบก็โทรหาท.ส.คนสนิทของท่านนายกจึงรู้ว่าสิริยากรขู่จะฆ่าตัวตายหากนวพรรษไม่ยอมรับเป็นพ่อของลูกทำให้ท่านนายกต้องขอให้นวพรรษไปช่วยพูดกับลูกสาว“น่านไปด้วยกันนะครับ คุณแม่ครับผมฝากลูกด้วยนะครับ” นวพรรษพูดกับแม่ของลูกและแม่ของเขา“ไปเถอะลูกเดี๋ยวแม่ดูสองสาวให้เอง” ปิยะมาศบอกลูกชายกับลูกสะใภ้“งั้นไปกันเถอะตาจุล หนูน้ำน่าน” เตชทัชบอกลูกชายกับลูกสะใภ้และคิดว่าต้องจัดการเรื่องนี้ให้จบไม่งั้นสิริยากรต้องมาก่อกวนครอบครัวของลูกชายเขาไม่หยุดแน่“ผู้หญิงสมัยนี้มันร้ายจริงๆ แกต้องจัดการให้จบนะตาจุล” ปู่มิตรบอกหลานชายที่ต้องมาปวดหัวกับเรื่องไม่เป็นเรื่องและไม่ได้เป็นคนทำ“ครับคุณปู่ ไปครับน่าน” นวพรรษบอกแม่ของลูกแล้วลุกขึ้นโดยไม่ต้องเปลี่ยนชุดเพราะเป็นชุดอยู่บ้านปกติเรียบร้อยดีเตชทัชเรียกคนสนิทของลูกชายให้เตรียมรถแล้ว

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ แต่มันเป็นเรื่องของเธอที่จะต้องคุยกับพ่อของเด็กเองครับ” เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสิริยากรจะทำอย่างที่พูดจริงหรือเปล่าถ้าจริงก็คงเป็นเวรกรรมของเด็กซึ่งเขาไม่สามารถช่วยได้แต่ในใจก็ภาวนาของให้ผู้ชายคนนั้นรับผิดชอบ“น่านขอขอบพระคุณคุณพ่อมากนะคะที่ปกป้องน่าน” วีรินทร์ยกมือไหว้พ่อสามีที่ปกป้องเกียรติให้เธออย่างไม่กลัวว่าจะผิดใจกับท่านนายกหากท่านไม่พูดก่อนเธอก็คงสวนกลับและไม่ยอมให้ใครมาดูถูกตัวเอง“พ่อพูดไปตามความจริง หนูน้ำน่านก็ได้ยินหนูหวายเธอพูดแล้วนี่พ่อว่าผู้หญิงทุกคนมีความเป็นแม่อยู่ในตัวที่จะรักและปกป้องลูกของตัวเองไม่ว่าจะเป็นแค่ก้อนเลือดหรือคลอดออกมาและก็เลี้ยงดูเป็นอย่างดีและหนูหวายเกิดมาในครอบครัวที่ดีมีการศึกษาสูงอยู่ในสังคมชั้นสูงมีชีวิตที่ดีกลับพูดออกมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ หนูน้ำน่านอย่าไปสนใจคำพูดของเธอเลยนะลูกเพราะเธอไม่ได้เกี่ยวข้องกับพวกเรา” เตชทัชพูดกับลูกสะใภ้อย่างอ่อนโยนและดีใจที่ลูกชายฉลาดเลือกแม่ของลูกถึงแม้ตอนแรกจะเริ่มต้นกันไม่ค่อยดีเท่าไหร่แต่ตอนนี้ทั้งสองก็ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันช่วยกันเลี้ยงลูกและเขาคิดว่าทั้งสองมีใจให้กันเพียงแต่ไม่รู้ตัวเท่านั