Semua Bab สูตรรักนักการเมือง: Bab 81 - Bab 90

“พรุ่งนี้ย่าของน้องแฝดจะมาน่านก็ให้คำตอบเองนะลูก” กำพลไม่บังคับเพราะเขาอยากให้ลูกสบายใจและมีความสุขไม่ว่าวีรินทร์จะตัดสินใจยังไงทุกคนก็เข้าใจเพราะไม่อยากให้เครียด“ค่ะพ่อแม่ น่านจะคิดดูค่ะ” วีรินทร์ยิ้มให้พ่อแม่“น่านต้องคิดถึงลูกให้มากๆ แม่กับพ่อไปร้านก่อนนะลูก” โสภีพูดกับลูกสาวจบก็ชวนสามีไปทำงานเหมือนทุกวันถึงจะมีพนักงานแต่ก็ต้องไปดูแลด้วยตัวเองพิมลภัสกับเมทิราขับรถเข้ามาในบ้านสวนทางกับตายายของหลานแฝดกลางทางเข้าบ้านจึงจอดรถทักทายแล้วขับรถเข้าบ้านเพื่อไปหาหลานแฝดเพราะเมทิราจะกลับกรุงเทพพร้อมกับพิมลภัสที่ไปดูงานด้วย“สวัสดีค่ะพี่บูลพี่มิ้งค์”“สวัสดีจ้ะคุณแม่”“หวัดดีครับน้ำน่าน หลานพี่หลับเหรอครับ”“ค่ะพี่มิ้งค์ พักนี้กินอิ่มแล้วหลับง่ายค่ะ”“ว้า,เสียดายจังพี่ตั้งใจแวะมาฟัดแก้มน้องแฝดก่อนกลับกรุงเทพนะครับ อุตส่าห์จะเอาไปคุยอวดพ่อน้องแฝดสักหน่อยอดเลย” เมทิราเดินไปดูหลานสาวทั้งสองที่นอนบนเตียงไฟฟ้าที่ไหวโยกไปมาเบาๆอย่างมีความสุข“พี่บูลก็ไปด้วยเหรอคะ”“จ้ะน้ำน่าน พอดีพี่มีจะไปดิวงานกับโรงแรมสองสามแห่งที่กรุงเทพน่ะ” พิมลภัสแฮปปี้มากเมื่อคบกับเมทิราซึ่งเข้าอกเข้าใจกันดีคุยกันรู้เรื่องแล

เมื่อวีรินทร์ตัดสินใจแล้วก็คุยกับพี่เลี้ยงทั้งสองของน้องแฝดเพราะจะต้องเดินทางไปด้วยซึ่งคุณพยาบาลไม่สะดวกเดินทางไปด้วยจึงมีแต่หนิงที่ตามไปช่วยหลานสาวเลี้ยงลูกที่กรุงเทพซึ่งจะอยู่ประมาณหนึ่งเดือนหรือจะนานกว่านั้นก็ค่อยว่ากันอีกทีที่บ้านภัทรกิจโภคินปู่มิตรประมุขของบ้านก็เกณฑ์สาวใช้ทำความสะอาดห้องนั่งเล่นของเหลนน้อยที่ท่านตกแต่งไว้ชั้นล่างรอเหลนน้อยซึ่งไม่รู้ว่าจะมาอยู่ด้วยหรือไม่แต่พอรู้ว่าจะมาพร้อมลูกสะใภ้ก็ทำความสะอาดกันยกใหญ่และถือวิสาสะจัดห้องนอนของหลานชายที่มัวแต่ยุ่งเรื่องงานที่ภาคใต้อีกสามวันถึงจะกลับไม่ว่าจะเป็นเตียงนอนของหลานแฝดและเตียงใหญ่สำหรับครอบครัวผ้าม่านสีฟ้าสดใสติดวอลเปปอร์เพดานสีฟ้าอ่อนผนังห้องเป็นสีขาวลายดอกไม้กระจุ๋มกระจิ๋มน่ารักจนห้องที่สีทึบอึมครึมสว่างสดใสหากเจ้าของห้องกลับมาคงตกใจที่เห็นห้องของตัวเองและแกคิดว่าหลานชายจะต้องชอบมาก“คุณปู่ทำอะไรคะ” นวพรเลิกงานกลับมาถึงบ้านก่อนก็เห็นปู่กับคนสนิทยืนชี้โบ้ชี้เบ้หน้าห้องรับแขกส่วนตัวของท่านที่ตกแต่เป็นห้องพักผ่อนส่วนตัวของหลานสาว“จุ๊บมาก็ดีแล้วลูก มาช่วยปู่ดูหน่อยว่ายังขาดอะไรบ้าง” ปู่มิตรกวักมือเรียกหลานสาวที่เพิ่งเ

“ก็จริงค่ะคุณลุง”ทุกคนต่างก็ชื่นชมหลานสาวตัวน้อยอวบอิ่มจ้ำม่ำแย่งกันอุ้มจนสองแฝดเริ่มไม่พอใจก็แบะปากร้องพอคนน้องร้องคนพี่ก็ร้องตามกลายเป็นประสานเสียงกัน หนิงจึงมาอุ้มหลานน้อยแฝดคนพี่เพราะคุ้นมือและย่าเดียร์อุ้มแฝดน้อง“ปู่ว่าไปกินอาหารเย็นกันก่อนนะ เดี๋ยวค่อยมาเล่นกับเจ้าน้ำฟ้า เจ้าน้ำปิง” ปู่มิตรบอกลูกหลานทุกคนแล้วลุกขึ้นเดินนำไปที่ห้องอาหารซึ่งวันนี้คึกครื้นกว่าทุกวันจะขาดแต่นวพรรษคนเดียวที่ยังติดภารกิจที่ภาคใต้เมื่อรับประทานอาหารกันอิ่มแล้วก็มาเล่นกับหลานสาวแต่สองแฝดหลับไปก่อนจึงมีแต่ผู้ใหญ่คุยกันก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านเพราะยังไงก็ได้เจอหลานแฝดทุกวันวีรินทร์นั่งมองนอกหน้าต่างซึ่งคืนนี้ปิยมาศมานอนเป็นเพื่อนลูกสะใภ้เพื่อช่วยดูหลานในตอนกลางคืนและเป็นคืนแรกที่วีรินทร์มาอยู่ที่บ้านซึ่งยังไม่คุ้นชิน“คิดอะไรอยู่เหรอลูก” ปิยมาศถามลูกสะใภ้เบาๆหลังจากไปดูหลานแฝดทั้งสองที่หลับสนิทบนเตียงใหญ่“คิดถึงบ้านค่ะ ป่านนี้ตายายและคุณทวดคงคิดถึงน้องแฝดค่ะ” วีรินทร์พูดแล้วน้ำตาคลอเพราะเธอก็คิดถึงพ่อแม่ปู่ย่าตายายที่อยู่ด้วยกันมาตลอด“ตอนน้ำน่านกับหลานแฝดอยู่อุตรดิตถ์ทุกคนที่นี่ก็คิดถึงเหมือนกันจ้ะ ห

“เอ่อ,ปล่อยค่ะ” วีรินทร์ชักมือออกแต่มือหนาไม่ปล่อย“ผมจะจับมือน่านไว้ไม่ปล่อยครับ น่านยังไม่ตอบผมเลยนะครับ” ชายหนุ่มพูดยิ้มกรุ้มกริ่มมองแม่ของลูกตาวาว“ทำไมน่านต้องอยากอยู่ใกล้คุณด้วยล่ะคะ”“ก็เราเป็นสามีภรรยากันนี่ครับ ก็ต้องอยู่ใกล้ชิดกันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอครับ” คนอยากมีเมียเหมือนคนอื่นพูดเสียงนุ่ม“แต่เรื่องของเรามันไม่ปกติเพียงแต่มีลูกด้วยกัน เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นใครนิสัยใจคอเป็นอย่างไรชอบไม่ชอบอะไรเราแค่โฟกัสเรื่องลูกเท่านั้น หากวันหนึ่งเราไม่สามารถรักกันได้หรือเป็นสามีภรรยากันได้เราอาจจะต้องคิดเรื่องนี้กันใหม่แต่น่านจะพยายามทำหน้าที่แม่ของลูกให้ดีที่สุดค่ะ” เธอจะทำหน้าที่แม่ของลูกให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่หน้าที่ภรรยานั้นเธอไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า“ผมเคยบอกน่านไปแล้วว่าชีวิตนี้ผมจะแต่งงานครั้งเดียว ตอนนี้น่านยังไม่รักผมไม่เป็นไรแต่ผมชอบน่านและเปิดใจให้น่านตั้งแต่รู้ว่ามีลูกแล้วน่านล่ะเปิดใจให้ผมหรือยังครับ” นวพรรษถามแม่ของลูกเพราะเขาได้บอกความในใจไปแล้วว่าชอบเธอมากแต่รักหรือเปล่าเขารู้อยู่แก่ใจตัวเองดี“เอ่อ..” วีรินทร์ชะงักไปเมื่อเขาบอกว่าชอบเธอ“ไม่เป็นไรครับ งั้นน่

“ก็แบบของหนูยูกิสวยเก๋นี่จ้ะ ป้าก็อดใจไว้ไม่ได้สักที” ปิยะมาศพูดกับลูกสาวของเพื่อนแล้วยิ้มแม้จะรู้ว่าไม่ใช่ฝีมือของรุ้งลาวัลย์แต่เป็นฝีมือของนักออกแบบฝีมือดีของร้าน“ขอบคุณมากนะเดียร์ที่อุดหนุนร้านของฉันทุกครั้งที่ออกคลอเลคชั่นใหม่” เวลาที่ร้านของเธอมีแบบใหม่ๆก็จะนำมาให้ปิยะมาศได้เลือกก่อนและเพื่อนก็ประเดิมชิ้นแรกให้เธอทุกครั้งส่วนเรื่องราคาก็แล้วแต่เพื่อนชอบแบบไหนมีตั้งแต่หลักแสนถึงหลักล้านและวันนี้เพื่อนซื้อถึงสิบสองชิ้นแม้จะเป็นแหวนกำไลต่างหูใส่เล่นราคาเกือบสามล้านซึ่งไม่กระเทือนเงินให้กระเป๋าสะใภ้ภัทรกิจโภคินเลย“นี่ตาจุลยังไม่กลับมาอีกเหรอเดียร์” นวพรรณถามถึงหลานชายที่ไปทำงานภาคใต้ตามที่เธออ่านในข่าว“กลับมาเมื่อวานน่ะ นี่ก็ไปทำงานต่ออีก” ปิยมาศตอบเพื่อนที่อยากได้ลูกชายเธอเป็นเขยแต่ตอนนี้นวพรรษมีครอบครัวแล้ว“งั้นยูกิขออยู่กินอาหารเย็นด้วยนะคะคุณป้าเดียร์”“ได้สิจ้ะ เย็นนี้เพื่อนๆของพี่จุลเขาก็จะมากินข้าวเย็นด้วยจ้ะ” ปิยะมาศตอบหลานสาวและเธอก็อยากให้รุ้งลาวัลย์รู้ว่าลูกชายมีลูกเมียแล้วจะได้ทำใจเพื่อจะได้คบกับผู้ชายคนอื่นจะได้ไม่หวังลมๆแล้งๆ“นี่คุณลุงมิตรไม่อยู่เหรอเดียร์”“คุณพ่อ