Todos os capítulos de สูตรรักนักการเมือง: Capítulo 191 - Capítulo 200

ทุกคนอมยิ้มกันมิตรภาพของเด็กๆที่เป็นห่วงเป็นใยกันพ่อๆแม่ๆก็พาลูกๆของตัวเองกลับเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดที่บ้านของนวพรรษที่จัดไว้ต้อนรับเพื่อนๆเพราะคืนนี้มีปาร์ตี้ทุกคนจะนอนค้างที่นี่จึงทำให้บ้านหลังใหญ่คึกครื้นเมื่อเด็กๆอาบน้ำเสร็จก็มากินขนมและนมก่อนจะพากับหลับด้วยความง่วงและเพลียจากการเล่นน้ำจึงนอนรวมกันในห้องนั่งเลนของสองแฝดกับน้องๆแม่ๆก็นั่งคุยกันที่ห้องรับแขกส่วนพ่อก็นั่งคุยกันดื่มกาแฟและนอนเล่นที่ลานหลังบ้านเพราะตอนนี้เพิ่งบ่ายสามโมงจึงพักเอาแรงก่อนจะปาร์ตี้คืนนี้“เป็นไงคุณแม่ลูกดกไม่อยากมีอีกกสักคนเหรอจ้ะ” มาริดาแซวเพื่อนรักลูกดกนำทุกคนในกลุ่ม“นั่นสิน้ำน่าน มีแม่น้ำทั้งสี่สายแล้วจะขาดน้ำเจ้าพระยาแม่น้ำสายหลักได้ยังไงจ้ะ” นวพรล้อพี่สะใภ้ขำๆเพราะพี่ชายหมายมั่นปั้นมือจะเพิ่มแม่น้ำสายหลักของประเทศ“ก็รอดูก่อนค่ะ แค่สี่คนก็วุ่นไปทั้งบ้านแล้วค่ะ” วีรินทร์พูดถึงความวุ่นวายของเธอด้วยรอยยิ้มเพราะลูกๆคือความสุขของเธอกับสามี“ลออว่าสามคนกำลังดีค่ะพี่จุ๊บ เป็นลูกคนเดียวมันเหงามากนะคะ” ลอออรเป็นลูกสาวคนเดียวจึงรู้ดีว่ามันเหงาและจะต้องรับผิดชอบทุกอย่างจากพ่อแม่ไหนจะต้องทำตามความต้องการของพ่อแม

“ไม่เหนื่อยครับ” แค่ได้รับจูบจากภรรยาก็หายเหนื่อยแล้ว“ว้าเสียดายจัง เล็กว่าจะนวดให้สักหน่อยแต่คุณเป๊กไม่เหนื่อยงั้นไปกินข้าวก่อนนะคะ” ดุสิตายิ้มให้สามีที่โอบเอวเธอแล้วหอมแก้มซ้ำๆ“จุ๊บๆๆ.. งั้นไปนวดก่อนกินข้าวดีกว่าครับ”“ไม่ได้ค่ะ พี่เป๊กต้องกินข้าวก่อนเดี๋ยวเล็กนวดให้ก็ได้ค่ะ” ดุสิตาบอกสามีที่มองเธอตาเป็นประกายวาววับ“จริงนะครับฮันนี่”“จริงค่ะ ไปค่ะ”“ลูกๆล่ะครับ”“นอนหลับไปแล้วค่ะ” ดุสิตาบอกสามีเพราะตอนเย็นสองพี่น้องลงสระพอขึ้นจากสระก็อาบน้ำกินข้าวแล้วเล่นพักเดียวก็หลับไปด้วยความเหนื่อยจิรายุสเดินตามภรรยาเข้าไปในบ้านแล้วล้างหน้าล้างตาเดินขึ้นไปดูลูกชายทั้งสองที่นอนหลับอยู่บนเตียงของเขาซึ่งไม่เป็นปัญหาเพราะเขามีห้องพิเศษสำหรับกระชับความสัมพันธ์กับภรรยาซึ่งติดตั้งเบบี๋มอนิเตอร์ไว้เรียบร้อยก่อนจะก้มลงหอมแก้มลูกชายทั้งสองแล้วลงไปกินอาหารเย็นซึ่งภรรยารอกินพร้อมเขา“วันนี้ผู้จัดการโทรมาบอกว่าที่โรงแรมมีแขกกลุ่มหนึ่งมีปัญหาพวกเขาบอกว่าจองห้องกับโรงแรมของเราไว้แล้วแต่พอมาเช็คอินกลับเป็นว่าเขายกเลิกห้องพักผมไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะมาป่วนโรงแรมของเรา” จิรายุสพูดกับภรรยาตั้งแต่แต่งงานกันและเขาเ

“ใครคิดกันเนี่ยไม่ได้ค่ะ เยาว์ต้องตบรางวัลหลานๆหน่อยแล้วค่ะ” เยาวเรศพูดขึ้นเพราะหลานๆน่ารักกันเหลือเกิน“จริงค่ะพี่เยาว์ ตองร่วมด้วยค่ะ”“แล้วจะขาดผมได้ยังไงครับ” เตชทัชพูดขึ้นแล้วทั้งสามพี่น้องภัทรกิจโภคินก็ตรงไปหน้าเวทีหยิบดอกกุหลาบที่ประดับเป็นพุ่มสวยงามคนละสีเพื่อเด็กๆจะได้ไปรับรางวัลถูกเมื่อเพลงจบก็ได้รับเสียงปรบมือดังลั่นทำให้เด็กๆยิ้มชอบใจก่อนจะไปรับดอกไม้จากคุณปู่คุณย่าที่นำมามอบให้เป็นรางวัล“สวัสดีครับทุกท่าน ผมขอพูดอะไรกับหลานๆสักเล็กน้อยก่อนที่เราจะได้รับชมมินิคอนเสิร์ตของคุณโป้ง หลานๆของปู่ฟังทางนี้ลูก ดอกกุหลาบที่พวกหนูได้รับวันนี้เป็นรางวัลที่ปู่ย่าทุกคนมอบให้พรุ่งนี้เอาไปรับรางวัลดอกละหนึ่งหมื่นบาทที่ปู่ๆย่าๆนะลูก สีแดงไปรับที่ปู่กับคุณย่าเดียร์ สีเหลืองไปรับที่คุณย่าเยาว์กับคุณปู่ไก่ สีขาวไปรับรางวัลที่คุณย่าตองกับคุณปู่เซ็นต์เก็บไว้ให้ดีนะลูก” เตชทัชพูดจบเสียงปรมมือดังขึ้นแล้วญาติๆแขกบางคนก็มอบรางวัลเล็กๆน้อยๆให้เด็กๆเป็นที่สนุกสนานเมื่อเตชทัชและเด็กๆลงจากเวทีก็เป็นหน้าที่ของนักร้องหนุ่มกับเพื่อนที่ร้องเพลงให้ทุกคนได้ขยับแข้งขยับขากันอย่าสนุกส่วนเด็ๆก็หอบดอกกุหลาบข

“ขอบใจมานะนายใบ” เตชทัชขอบใจนายใบคนดูแลบ้านที่อยู่มานานตั้งแต่รุ่นพ่อจนมารุ่นลูกก็ยังอยู่ช่วยดูแลบ้านเป็นอย่างดี“พ่อจะไปดูหลังบ้านสักหน่อย” ปู่มิตรบอกลูกหลานแล้วเดินไปพร้อมกับวิเชียรและทุกคนก็เดินตามไปด้วย“เด็กสนุกกันใหญ่เลยนะคะคุณพ่อดูสิ” เยาวเรศพูดกับพ่อแล้วนั่งลงบนพื้นหญ้าข้างพ่อที่นั่งบนม้านั่งอัลลอยด์สีขาว“พวกลูกตอนเด็กๆก็แบบนี้แหละเล่นน้ำกันไม่ยอมขึ้นจนแม่ของพวกลูกต้องขู่ว่าถ้าไม่ฟังจะไม่พามาเที่ยวทะเลอีกนั่นแหละถึงได้ยอมขึ้นจากน้ำ” ปูมิตรพูดถึงความหลังยิ้มๆ“ใช่ค่ะคุณพ่อ ตองจำได้ตนนั้นเราไปปราณฯกันแล้วเล่นน้ำจนตองไม่สบายถูกคุณแม่ทำโทษไม่พามาเที่ยวทะเลกันเป็นปีเลยค่ะ” อภิสรก็จำได้ว่าตอนนั้นเธอน่าจะหกเจ็ดขวบได้“เห็นหลานๆแล้วพวกเราก็แก่กันเยอะเลยเนาะพี่เยาว์” เตชทัชพูดอย่างขำๆในอ้อมแขนมีน้องมดที่ชี้มือชี้ไม้ไปหาพี่ๆ“อายุเป็นเพียงแค่ตัวเลขจะไปสนใจทำไมจริงมั้ยเดียร์ ตอง” เยาวเรศตอบน้องชายแล้วหันไปพูดกับน้องสะใภ้“แน่นอนค่ะพี่เยาว์” ปิยมาศตอบพี่สาวของสามีแล้วยิ้มๆ“งั้นเราไปหาพี่ๆดีกว่านะลูก” เตชทัชบอกน้องมดแล้วพาหลานสาวเดินลงไปดูหลานๆเพราะลูกชายลูกสะใภ้ลูกเขยช่วยกันขนของเข้าบ้า

“พ่อว่าเราค่อยเล่นกันตอนเย็นดีมั้ยครับ เดี๋ยวลูกๆอาบน้ำแต่งตัวเสร็จและกินข้าวเช้ากันแล้วพ่อจะพาไปเที่ยวดูพี่เสือพี่สิงโตที่สวนสัตว์เปิดเขาเขียวดีมั้ยครับ” นวพรรษบอกลูกๆ“โอเคค่า/ ดีคร้าบ/ค้าบ..” เด็กๆต่างก็เห็นด้วยเพราะยังไงก็ได้เล่นน้ำทะเลแต่ไปดูพี่เสือพี่สิงโตก่อนดีกว่าส่วนคนเล็กสุดได้ยินพี่ชายทั้งสองก็คร้าบก็พูดตามเอาพ่อจุลปวดหัวจิ้ดเลยทีเดียว“พี่น้ำยมพี่น้ำวังเป็นผู้ชายต้องพูดครับ น้องน้ำเจ้าพระยาเป็นผู้หญิงต้องพูดว่า ค่ะ” คนเป็นพ่อสอนลูกสาวคนเล็กที่ชอบเลียนแบบพี่สาวพี่ชายพูดและจะพูดแต่คำท้าย“ค่า”“ดีมากลูกรัก งั้นเราไปอาบน้ำกันดีมั้ย” ถึงจะนอนดึกดื่นแค่ไหนหากเป็นเรื่องของลูกๆคุณพ่อลูกดกก็ดูแลลูกๆได้เป็นอย่างดี“ค่ะพ่อจุล/ครับพ่อจุล/ จูง..”“ฮ่าๆๆ/คิกกๆๆ..” นวพรรษกับลูกๆหัวเราะพร้อมกันเมื่อคนเล็กสุดพูดตามพี่ๆและพูดไม่ชัด“บ้านนี้เสียงดังอะไรกัน” เมฆาอุ้มน้องจิ๋วเดินมาหน้าเต็นท์แล้วน้องโจกับน้องจ้าวก็ช่วยกันเปิดเต็นท์มองลุงจุลกับพี่น้องที่หัวเราะกันเสียงดัง“พวกเราขำน้องน้ำเจ้าพระยาค่ะคุณอาเมฆ น้องโจ น้องจ้าวเดี๋ยวพวกเราจะไปเที่ยวสวนสัตว์ค่ะ” น้องน้ำฟ้าบอกน้องๆทั้งสอง“จริงเหรอค่