บททั้งหมดของ นักร้องชื่อดังที่จ้องจะจับพี่สาวข้างห้องมาเป็นแฟน: บทที่ 11 - บทที่ 20

ยังไม่ทันได้นึกอะไรต่อเสียงเพลงจากห้องเจเลนก็ดังขึ้นมารบกวนเหมือนรู้เวลาจนแทบอยากกรี๊ดออกมาให้หายอัดอั้นใจซะที แค่เวลาไม่นานที่อีกคนมาอยู่ใกล้ๆก็ทำแพรไหมถึงจุดระเบิดไปหลายหนอย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้ด้วยซ้ำถ้าถามถึงต้นเหตุของความไม่ชอบหน้าก็ต้องย้อนกลับไปวันแรกที่เจ้าตัวขนของย้ายเข้ามาอยู่ห้องข้างๆนี่แหละ วันที่แพรไหมเพิ่งเลิกงานกลับมาเหนื่อยๆและกำลังจะกดลิฟท์ขึ้นห้อง แต่เสียงเรียกจากข้างหลังก็ทำเอาต้องชะงักด้วยความตกใจ ไม่ใช่เพราะถูกเรียกแต่เป็นเพราะสรรพนามที่ไม่เคยมีใครเรียกนั่นต่างหาก“คุณป้าครับ ช่วยกดลิฟท์ให้ผมหน่อย”“นี่นาย”แพรไหมกำลังจะหันไปต่อว่าประตูลิฟท์ก็เปิดขึ้นซะก่อน และเพราะข้างในมีคนกำลังจะออกมาเธอเลยต้องหยุดและถอยให้คนออกมาก่อน พอเข้าไปข้างในอีกคนที่อุ้มกล่องลังสูงเลยหัวไว้ก็เดินตามเข้ามาและไปยืนตรงมุมคนละฝั่งกับเธอ“ช่วยกดชั้น19ให้ด้วย ขอบคุณครับ”เจ้าตัวร้องขอออกมาโดยไม่หันมามองแพรไหมที่ยืนจ้องเขม็งด้วยความโกรธสักนิด เธอกัดฟันแล้วหายใจเข้าออกลึกๆเพื่อระงับอารมณ์ พยายามคิดว่าเจอคนบ้าคนนึงแล้วเดี๋ยวก็ไม่ต้องเจอกันอีก ถึงจะขึ้นไปชั้นเดียวกับเธอก็เถอะยังไงก็ไม่ได้เจอคนที

แพรไหมที่เพิ่งเลิกจากการสอนกำลังจะเดินไปลานจอดรถของโรงเรียนก็ต้องชะงักเท้าเมื่อเห็นว่าใครมายืนรออยู่ตรงหน้า เป็นคนที่แพรไหมหลบเลี่ยงมาตลอดและยังไม่พร้อมเจอหน้าในตอนนี้“แพร เราขอคุยด้วยก่อนนะ”ศรุตรีบเดินเข้ามาดักหน้าร่างบางเพราะกลัวว่าแพรไหมจะเดินหนีไป ความพยายามตลอดเดือนที่ผ่านมานั้นสูญเปล่า เพราะแพรไหมไม่ยอมคุยไม่ยอมให้เจอ คอยหลบเลี่ยงกันตลอดจนศรุตทนไม่ไหวอีกต่อไป“เราไม่มีอะไรจะคุยอีกต้องให้บอกกี่ครั้งอ่ะรุต แล้วนี่มันที่ทำงานนะจะมาคุยที่นี่ได้ยังไง”แพรไหมบอกอย่างเบื่อหน่ายปนรำคาญใจ น่าแปลกที่ผ่านมาแค่เดือนกว่าๆกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดตอนที่เจอศรุตเหมือนอย่างที่เคยกลัว เธอผ่านช่วงเวลาแย่ๆมาด้วยการก่อกวนของเจเลนจนแต่ละวันแทบไม่มีเวลาได้เศร้าสักนิด จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าได้ร้องไห้จริงจังไปวันไหน“ก็ถ้าไม่มาที่นี่แล้วแพรจะยอมเจอเราเหรอ เราไปหาทั้งเดือนแพรก็หลบเราตลอด”“ก็เราไม่อยากเจอไงรุต เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วนะ”แพรไหมบอกขณะที่หยุดยืนเว้นระยะห่าง ก่อนจะหันมองไปรอบๆเพราะไม่อยากให้ใครมาเห็น“ทำไมจะไม่มีในเมื่อเรายังไม่ได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ แพรอย่าหนีปัญหาได้มั้ย”“เราเนี่ยนะหนีปัญหา เ

“ไม่เป็นไรลูก ไม่ต้องร้องนะ พ่ออยากให้แพรมีครอบครัวที่ดีก็จริงแต่ต้องมีความสุขด้วยนะลูก ถ้าแพรต้องเสียใจไปตลอดชีวิตพ่อก็ไม่มีความสุขหรอกนะ”“ขอบคุณที่เข้าใจหนูนะคะพ่อ”แพรไหมกอดพ่อตัวเองทั้งน้ำตา มือใหญ่ที่ลูบหัวเธออยู่นั้นอบอุ่นจนใจชื้นขึ้นมา อย่างน้อยแค่มีพ่อที่เข้าใจเธอก็พอแล้ว“แล้วยังไงทีนี้ เราจะต้องบากหน้าไปบอกทางนู้นว่าเราขอถอนหมั้นเหรอ ได้อายชาวบ้านตายเลยทีนี้อุตส่าห์เตรียมงานซะใหญ่โต ครอบครัวเค้าร่ำรวยขนาดนั้นไม่ใช่ว่าจะหาเจอได้บ่อยๆหรอกนะ”“เงินมันสำคัญกับน้าพิมมากเหรอคะ”แพรไหมเช็ดน้ำตาก่อนจะว่าออกมาอย่างเหลืออด จนถึงตอนนี้พิมพิมลก็ยังพูดแต่อะไรโง่ๆออกมาอยู่ดี เธอสงสารพ่อที่ต้องอยู่กับคนแบบนี้เหลือเกิน“ยัยแพร! มันจะมากไปแล้วนะ”“คุณนั่นแหละหยุดที! ยัยแพรไม่ได้ผิดอะไรทำไมต้องอาย เค้าสิต้องมาขอโทษพวกเราที่ลูกเค้าทำผิด ผมอยากให้ลูกแต่งกับคนดีไม่ใช่คนรวย”พิภพต่อว่าออกมาเมื่อทนไม่ไหว ทำเอาพิมพิมลที่ไม่เคยโดนว่าแรงๆถึงกับสติหลุด“โอ๊ย! แตะต้องไม่ได้เลยนะลูกคุณเนี่ย โอ๋กันขนาดนี้ระวังจะไม่มีใครเอาเถอะ”“คุณพิม!”พิภพตวาดออกมาเสียงดังอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ เส

“เป็นไรอ่ะ ซึมจัง”เจเลนชะโงกหน้าถามข้ามรั้วระเบียงห้อง เมื่อออกมาแล้วเห็นว่าแพรไหมกำลังนั่งเหม่ออยู่ ขนาดถูกมองอยู่ตั้งนานยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำแพรไหมหันมามองคนที่ยิ้มร่าด้วยความขัดใจ เธอถอนหายใจออกมาก่อนจะตอบกลับด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์“ไปจัดการเรื่องตัวเองเถอะ”“โห คนเป็นห่วงก็ยังจะตึงใส่อีกเนอะคนเรา”“นายดูว่างเนอะ ไม่เรียนรึไง”“วันหยุดครับพี่ ยังไม่ทันแก่มากเลยหลงวันซะแล้วเนี่ย บอกแล้วอย่าดื่มเยอะ”“มันจะต้องหาเรื่องกวนประสาทให้ได้เลยใช่มั้ยฮะ ไม่เรียนก็ไปทำงานไป รำคาญมาก”แพรไหมกรอกตาพลางบ่นออกมาอย่างหงุดหงิด เหมือนเจเลนจะมีชีวิตอยู่เพื่อกวนเธอไปวันๆเท่านั้นเลย ดูมีความสุขแม้จะโดนเธอด่าทุกวันก็ตาม“โอ้ เจ็บจี๊ด ฮ่าๆ ขอโทษที่ผมต้องเอาหน้าไว้ตรงนี้ ถ้าพี่รำคาญก็จัดการตัวเองเนอะ”“ไอ้เด็กนี่…”“เปิดประตูให้หน่อยสิ”จู่เจเลนก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหันจนแพรไหมที่กำลังจะด่าชะงัก ทุกวันนี้เริ่มไม่แน่ใจว่าเจเลนมันฟังเธอไม่รู้เรื่องหรือแค่ไม่สนใจจะฟังกันแน่ อยากพูดอะไรก็พูด อยากทำอะไรก็ทำเหมือนที่ด่าออกไปไม่มีผลกับเจ้าตัวเลย“อะไรของนายเนี่ย”“เถอะน่า ไม่งั้นผมกดออดไม่หยุดนะครับ”“เฮ้อ…”แพ

“อ่า เดี๋ยวก็หายน่า ซี้ด”เจเลนนิ่วหน้าครางพร่ายามที่ช่องทางค่อยๆกลืนกินแท่งร้อนเข้าไปจนมิด ปวดหนึบไปทั้งลำจนแทบทนรอไม่ไหว แต่เพราะไม่อยากให้อีกคนเจ็บเลยค่อยๆขยับตัวเนิบช้าให้ร่างเล็กได้ปรับตัว“ดีขึ้นยัง หืม”“อ๊ะ แน่น อื้อ”แพรไหมตอบเสียงแผ่วยามที่ถูกคนข้างหลังขยับกายเข้าออกช้าๆ จากที่คับแน่นในตอนแรก ก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความซ่านเสียวช้าๆจนจิกมือกับพนักโซฟาแน่น“ทำหน้าแบบนี้ไม่เจ็บแล้วมั้ง ฮึ”เจเลนหยอกก่อนจะจับเอวบางรับการกระแทกแรงๆจนแพรไหมหวีดร้องออกมา“อ๊า ไอ้เด็กบ้า”“หึ ร้องดังๆเลย ผมชอบนะเวลาที่พี่ครางอ่ะ มันน่าเอาแรงๆแบบนี้”“ไอ้เด็ก อ๊ะ! อ๊า เบาๆ อ๊ะ อ๊ะ”แพรไหมที่จะด่าอีกครั้งกลับครางออกมาไม่เป็นภาษา เมื่อเจเลนเปลี่ยนจังหวะจากเนิบช้ากลายเป็นโจนจ้วงเข้าหาถี่รัวจนเธอสั่นคลอนไปทั้งตัวร่างบางถูกตอกอัดเน้นลึกจากความใหญ่โตที่เกินเหตุของเจเลนจนต้องกัดฟันแน่น ขาเรียวสั่นจนแทบทรงตัวไม่อยู่หากไม่ได้มือหนาจับเอวเอาไว้คงได้ลงไปกองกับพื้นในเวลาไม่นานแน่ๆเจเลนก้มลงสูดความหอมที่ไหล่เนียน ความหลงใหลในตัวคนพี่มันเอ่อล้นออกมาจนความต้องการมีมากขึ้นทุกขณะจนแทบคลั่ง ทั้งที่กำลังครอบครองทั้งร่