All Chapters of นักร้องชื่อดังที่จ้องจะจับพี่สาวข้างห้องมาเป็นแฟน: Chapter 1 - Chapter 10

นี่มันเรื่องบ้าอะไร….ประโยคแรกที่เด้งขึ้นมาในหัวหลังจากลืมตาตื่นมาแล้วเห็นทุกอย่างรอบตัว แพรไหมไม่รู้จะตกใจอะไรก่อนดีระหว่างตัวเธอที่นอนเปลือยอยู่ใต้ผ้าห่มนี่ กับคนที่นอนกอดเธออยู่ตอนนี้ที่ไม่ใช่แฟน แต่ดันเป็นคนที่แพรไหมเกลียดขี้หน้าสุดๆเลยก็ว่าได้ไอ้เด็กลูกครึ่งมารยาททรามห้องข้างๆเนี่ยนะ…“กรี๊ดดดด ปล่อยนะ”แพรไหมกรีดร้องด้วยความแตกตื่นเมื่อประมวลผลได้ เธอดันอีกคนสุดแรงก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมถึงคอ เป็นผลให้คนตัวโตไร้สิ่งปกปิดร่างกายจนเธอต้องเบือนหน้าไปอีกทาง“โอ๊ย แสบแก้วหูชะมัด อะไรวะเนี่ย”คนที่เพิ่งตื่นงัวเงียบ่นออกมา ขยี้หัวก่อนจะลืมตามองไปรอบๆและหันมามองแพรไหมที่ห่อตัวเป็นดักแด้อยู่ข้างๆ เจเลนก้มมองสภาพตัวเองก็ตกใจจนต้องรีบหยิบเอาเสื้อที่อยู่ตรงพื้นข้างเตียงมาปิดไว้“นี่ป้า…ขืนใจผมเหรอ”ไอ้เด็กนรก….คำนี้ผุดขึ้นมาในหัวแพรไหมทันทีที่เจเลนพูดจบ ก่อนจะพุ่งตัวไปฟาดเข้าที่ไหล่หนาแรงๆหลายทีจนเจเลนเอี้ยวตัวหนีแทบไม่ทัน“ไอ้เด็กบ้า พูดอะไรออกมาน่ะ”“โอ๊ยๆ เจ็บๆ หยุดตีก่อน”เจเลนโวยวายใช้แขนบังตัวไว้ แต่แพรไหมไม่หยุดเลยตองจับข้อมือเธอไว้ทั้งสองข้างทันที“บอกให้หยุด เดี๋ยวก็จับกดอีกรอบซะเล

แพรไหมสะบัดหัวแรงๆไล่ภาพความทรงจำแสนลามกนั่นออกจากหัว ก่อนจะได้สติแตกมากไปกว่านี้เสียงเรียกเข้ามือถือก็ดังขึ้นซะก่อน‘ไอ้แพร!’แพรไหมสะดุ้งกับเสียงเรียกที่ดังออกมาจากปลายสายจนต้องเอามือถือออกห่างๆ ก่อนจะตอบกลับลลิลด้วยน้ำเสียงที่ซังกะตาย“อือ ว่าไง”‘ว่าไงอะไรล่ะ เมื่อคืนมึงเป็นอะไรโทรมาพูดไม่รู้เรื่องแล้วก็หายไปเลย แอบไปเมาที่ไหนมาวะ’“ก็ร้านแถวๆคอนโดนี่แหละ”‘แล้วเป็นอะไร ทำไมมึงต้องไปกินเหล้าคนเดียววะ’“กูว่า กูกำลังจะเป็นบ้าว่ะลิล”แพรไหมพูดออกมาอย่างไม่รู้จะเริ่มเล่าที่ตรงไหน เพราะตอนนี้ตัวเองก็ยังมึนไปหมดกับเรื่องราวที่มันกะทันหันจนยากจะจัดการ แต่ก็อัดอั้นเกินกว่าจะเก็บไว้คนเดียวจริงๆ‘อะไรของมึงวะ’“กูโดนนอกใจว่ะ”‘รุตเนี่ยนะ นอกใจมึง!’“อือ กูเห็นมากับตาเลย”แพรไหมยืนยันเมื่อเพื่อนเหมือนจะไม่เชื่อ เธอคบกับศรุตมาตั้งแต่ขึ้นมอปลายจนเรียนจบมหาลัยทางบ้านก็ให้หมั้นกันไว้แล้วด้วยซ้ำ กะว่าทำงานกันไปอีกสักสองปีค่อยแต่งงาน ไม่คิดว่าจะล่มตั้งแต่ทำงานปีแรกแบบนี้‘มึงเข้าใจผิดรึเปล่า คุยกันรึยัง’“ไม่จำเป็นหรอกมึง มันอยู่บนเตียงด้วยกันขนาดนั้นเป็นมึงจะไปถามให้ได้อะไรวะ”‘กูไม่อยากจะเชื่อ

“โห เด็กนรกเลยเหรอป้า กระเป๋าอยู่ไหนเอาคีย์การ์ดมาเปิดเร็ว ตัวหนักเป็นบ้าเลยเนี่ย”เจเลนทั้งโมโหทั้งหงุดหงิดจนบ่นออกมายืดยาว เพิ่งรู้ว่ายัยป้าข้างบ้านตั้งฉายาให้ตัวเองแบบนี้ ไว้ถ้าสร่างเมื่อไหร่ได้เห็นดีกันแน่บอกเลย“อ่ะ หาเอง”“โว๊ะ ไม่น่าหาเรื่องเลยกู”เจเลนบ่นกับตัวเองก่อนจะคันกระเป๋าและพยุงคนเมาไปด้วยอย่างทุลักทุเล กว่าจะเปิดประตูเข้ามาในห้องได้ก็ทำเอาหอบอีกรอบจนอยากจับอีกคนเหวี่ยงทิ้งซะเหลือเกิน“อ่ะ นั่งดีๆนะเดี๋ยวหาน้ำให้”“ไม่เอาน้ำ เอาเหล้ามาอีกเร็วๆ”แพรไหมโวยวายเมื่อได้ยินคำว่าน้ำ ร่างบางยื้อตัวเองจะลุกขึ้นจากโซฟาตัวยาวแต่ถูกเจเลนกดให้นั่งลงตามเดิมทันที“อย่าดื้อมาก เดี๋ยวก็จับมัดซะเลยดีมั้ย”“ไอ้คนใจร้าย ฮึก”อยู่ๆแพรไหมก็ร้องไห้ออกมาจนเจเลนกรอกตามองเพดานอย่างท้อใจสุดๆ คนตัวสูงรีบเข้าไปหาน้ำมาให้อีกคนดื่มก่อนจะถามเชิงบ่นออกมาตอนที่ช่วยเช็ดน้ำตาให้คนเมา“ขี้เหล้าเมายาจังวะป้า ปกติกินเหล้าเยอะขนาดนี้เลยเหรอ”“เอาเหล้ามา อยากเมา”แพรไหมไม่ตอบแต่กลับเรียกหาเหล้าต่อ เมื่อความทรงจำที่เจ็บปวดแวบเข้ามาในหัวจนอยากลืม สติที่ขาดๆหายๆสั่งให้เธอต้องเมาต่อเท่านั้น ไม่งั้นมันก็เอาแต่อยาก

สองมือเล็กทั้งจิกทั้งข่วนแผ่นหลังกว้างของเจเลนอย่างหาที่ระบาย เมื่อถูกตอกอัดมากขึ้นจนทนความเสียดเสียวไม่ไหว สองขาที่ใช้ยันตัวคร่อมตักคนตัวโตอยู่นั้น สั่นมากขึ้นเรื่อยๆจนแทบทรุดลงไปตลอดเวลาแต่เพราะเจเลนเด้งเอวสวนขึ้นมาไม่หยุด แพรไหมเลยได้แต่กอดคอหนาครวญคราง รับแรงกระแทกกระทั้นที่หนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆราวจะขาดใจสองร่างกายแนบชิดอยู่บนโซฟาตัวยาว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไปทั่วห้องกว้าง แต่ก็ไม่ดังไปกว่าเสียงครางปนสะอื้นของแพรไหมที่ถูกเจเลนตอกอัดเข้าหาถี่รัวจนน้ำตาคลอ“อ๊ะ เจ อ่า เจเลน เบาๆ อ๊า”แพรไหมซบหน้าลงที่บ่าแกร่งอีกครั้ง กอดคอหนาเอาไว้แน่นหวีดครางส่ายหน้าอย่างทรมานกับความเสียวที่เจเลนมอบให้มากขึ้นทุกที แต่แปลกที่ร่างกายกลับสุขสมจนอยากจะถึงฝั่งเร็วๆเจเลนจับคนตัวเล็กให้ยืดตัวขึ้นจนสองเต้าเต่งตึงกระดอนไปมาอยู่ตรงหน้า สองมือหนาจับเอวบางไว้มั่นยามที่สวนกายขึ้นถี่รัว ก่อนจะอ้าปากครอบครองยอดอกชูชันและดูดดื่มราวคนกระหาย“อื้อ อย่ากัด อ๊ะ อ๊ะ”แพรไหมร้องไม่เป็นภาษาเมื่อถูกรุกรานทั้งส่วนบนและส่วนล่าง ความเสียดเสียวแล่นปราดไปทั่วจนชาดิกไปถึงปลายเท้า เธอแหงนเงยหน้าส่ายไปมาน้ำตาไหลอย่างเกินจะต้า

เจเลนอธิบายเพิ่ม ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะบอกรายละเอียดขนาดนี้ไปทำไม อาจจะเพราะไม่รู้จะคุยอะไรระหว่างกินข้าว หรือไม่ก็คงเพราะไม่อยากเห็นหน้าเศร้าๆของแพรไหมเหมือนเมื่อกี้นั่นแหละ“แล้วนายไม่ค่อยมีงานรึไงถึงต้องไปทำข้างนอกน่ะ ดังมากไม่ใช่เหรอ”“งานเยอะจนต้องขอพักเลยแหละ แต่ผมก็อยากไปร้องเพลงแบบที่ไม่มีใครรู้จักบ้างไง พอเห็นคนอื่นชอบเสียงผมมากกว่าหน้าตาแล้วมันโคตรใจฟูเลยนะ”“อ้อ หล่อมากอ่ะเนอะ ทำไงได้”แพรไหมเบ้ปากใส่อย่างหมั่นไส้ ก็ไม่เถียงหรอกว่าหล่อจัดเลยแต่ช่วยมั่นหน้าน้อยกว่านี้หน่อยเถอะ เกินไปมาก“ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไงฮะป้า จะบอกว่าผมไม่หล่อเหรอ”“นายเข้าใจภาษาไทยจริงๆใช่มั้ยเนี่ย”“แล้วผมพูดไม่ชัดหรือแปลไม่ถูกตอนไหนล่ะ เป็นลูกครึ่งไม่ได้เป็นคนโง่นะครับ”“เอ้า งั้นก็จะสงสัยอะไรคนก็ชมอยู่ว่าหล่อเนี่ย”“ทำหน้าแบบนั้นแถวบ้านผมเรียกประชดเหอะ”เจเลนว่าพลางมุ่ยหน้าอย่างงอนๆ ถูกชมมาทั้งชีวิตพอเจอคนที่ไม่สนใจหน้าตาตัวเองแล้วก็ไม่มั่นใจแปลกๆ“แล้วแต่เถอะ กินเสร็จแล้วก็กลับไปได้แล้ว”“นี่ก็ไล่เก่ง มาถึงขนาดนี้แล้วทำไมเราไม่สนิทกันไว้ล่ะครับ”“ไม่จำเป็น แล้วก็จากนี้เรียกพี่ว่าพี่โอเคมั้ย อย่าให้