“ตอนนั้นผมชอบมาเล่นกับเพื่อนๆตรงนี้ทุกเย็นเลยนะ แล้วก็ริมแม่น้ำแถบนั้นด้วย กลับบ้านไปโดนแม่บ่นทุกวันเลยว่าสกปรกมาก”เสียงของเจเลนยังคงดังอยู่ต่อเนื่องตลอดเส้นทางที่เดินกันมา ไม่ว่าจะเป็นตรอกไหน ซอยไหน เจ้าตัวก็หาเรื่องในอดีตมาเล่าให้แพรไหมฟังได้ไม่หยุดหย่อน น้ำเสียงที่ตื่นเต้นกับรอยยิ้มที่มีความสุข ทำให้แพรไหมรับรู้ได้ว่าเจ้าตัวก็คงคิดถึงบ้านเกิดกับเพื่อนสมัยเรียนมากเหมือนกัน“อือ ก็น่าจะโดนบ่นอยู่หรอก แต่ละที่น่าเล่นตรงไหนก่อน”“เอ้า ก็เด็กไงครับ เล่นตรงไหนสนุกหมดแหละ พี่ไม่เคยเป็นเด็กเหรอ”“พูดแบบนี้ไม่ต้องกินแล้วมั้งขนมอะไรนั่นน่ะ”แพรไหมเงยหน้าขึ้นมองค้อนเจ้าเด็กตัวโตที่เดินโอบเอวเธออยู่ เรียกว่ากอดแน่นจนเดินแทบไม่ได้เลยดีกว่า แต่บอกให้ปล่อยทีไรก็อ้างว่าเดี๋ยวเธอหนาวทุกทีแล้วไอ้ที่ออกมาเดินท่ามกลางหิมะขาวโพลนแบบนี้ก็เพราะเจ้าตัวอยากพาแพรไหมไปกินขนมร้านโปรดที่อวดว่าอร่อยนักหนานั่นแหละ“หยอกๆครับ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ”“พูดทั้งวันเหนื่อยบ้างมั้ยถามจริง”“พี่ว่าผมพูดมากเหรอ”“ไม่ได้พูดมาก แต่พูดไปเรื่อยต่างหากล่ะ”“ใจร้ายมาก ว่าผมทำไม”เจเลนโอดครวญทำหน้ามุ่ยไม่จริงจังนัก จนแพรไหมต้องบ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-03
เข้าสู่ระบบ
