Lahat ng Kabanata ng รักใส ๆ ของนายรุ่นน้อง: Kabanata 41 - Kabanata 50

เวลาผ่านไปหลายเดือน มินตราเริ่มเป็นที่รู้จักในวงการนางแบบมากขึ้น ด้วยรูปร่างที่สูงเพรียวเซ็กซี่บวกกับใบหน้าที่สวยไร้ซึ่งการทำศัลยกรรมมันจึงทำให้เธอดูโดดเด่น ในเวลาอยู่บนเวทีเดินอยู่บนแคตวอล์ก หรือว่าอยู่หน้ากล้องความสวยของเธอนั้นต่างเป็นที่หมายตาของเหล่าบรรดาผลิตภัณฑ์ต่างๆ ที่ต้องการตัวเธอไปเป็นนางแบบเพื่อโปรโมทสินค้า อย่างเช่นวันนี้เธอก็มาเป็นนางแบบให้กับบริษัทจิวเวลรี่ดัง ระดับประเทศ มีทั้งเพชรและพลอย สวยงามระยับตาไปหมด และเมื่อมันอยู่บนเรือนกายของมินตราแล้วยิ่งดูโดดเด่น ทั้งเครื่องประดับและตัวนางแบบเอง มองยังไงก็ไม่เบื่อราวกับนางพญาที่เฉิดฉายแชะ!แชะ!แชะ!"โอเคครับคุณมินตราสวยมากครับ" ช่างภาพเอ่ยชมเมื่อมินตรา เมื่อเธอโพสต์ท่าได้อย่างสวยงามลงตัว แทบจะไม่เสียเวลาในการบอกกล่าว ซึ่งเธอทำออกมาได้อย่างชำนาญและรู้งานราวกับมืออาชีพ ที่มีประสบการณ์มาหลายปีเลยทีเดียว"โอเคครับเปลี่ยนฉากครับ คุณมินตราพักก่อนเลยครับ"พอพักเบรกมินตราก็ไปนั่งลงข้างๆ โจเซฟผู้จัดการส่วนตัวที่เขาคอยดูแลเทคแคร์เธอเป็นอย่างดี จนบางทีมินตราก็รู้สึกเกรงใจ เพราะไม่รู้ว่าเขาทำเกินหน้าที่ไปหรือเปล่า"น้ำครับคุณมินตรา" โจเ

เช้าของวันใหม่ ท้องฟ้าเปิดกว้าง แต่ทว่ากลับเต็มไปด้วยมลพิษทางอากาศ หลายคนต่างตื่นเช้าเพื่อดิ้นรนทำมาหากินเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง บางคนก็ตื่นตั้งแต่ไก่โห่ ซึ่งทุกคนมีอาชีพที่แตกต่าง มีงานที่รับผิดชอบไม่เหมือนกัน แต่สิ่งที่ทุกคนต้องทำคือการหาเงินมาจุนเจือครอบครัวมินตราบิดซ้ายบิดขวามองไปยังน้าหลานที่นอนกอดกันกลมราวกับพ่อลูกกัน เธออดที่จะฉีกยิ้มออกมาไม่ได้กับภาพที่เห็น หากผู้ชายคนนั้นเป็นเข็มทิศก็คงจะดีไม่น้อยมินตราไปหยิบผ้าเช็ดตัว เตรียมตัวอาบน้ำเพราะต้องเข้าไปที่บริษัทนั่น ก่อนแปดโมงเช้ารู้สึกว่าสถานที่ถ่ายแบบเขาจัดกัน ที่บริษัทเรียบร้อยแล้ว เธอจึงไม่ต้องเดินทางไปหลายที่ให้มันยุ่งยาก เมื่ออาบน้ำเสร็จมินตราก็ลงมาด้านล่าง โดยมีโจเซฟนั่งอยู่ที่ล็อบบี้ของโรงแรม เมื่อเหลือบไปเห็นมินตราผู้จัดการหนุ่มรีบเดินตรงมาหาเธอ พร้อมกับยื่นโทรศัพท์มาให้ดูอะไรบางอย่าง"มีอะไรหรือเปล่าคะคุณโจเซฟ แล้วส่งโทรศัพท์ให้มินทำไม" หญิงสาวถามออกไปด้วยความแปลกใจ พร้อมกับจ้องมองลงไปที่หน้าจอมือถือ"ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหม เรื่องลูกขอให้เป็นความลับแต่นี่อะไรกัน ทำไมคุณถึงปล่อยให้ภาพพวกนี้หลุดออกมาได้" มินตราหยิบโทรศัพท์ของ

เมื่อทุกคนมาถึงโรงพยาบาล มินตราไม่รอช้าวิ่งตรงไปที่ห้องฉุกเฉินทันที ใจของเธอในเวลานี้มันเหมือนมีใครมากระชากออกจากอก ความเจ็บปวดมันถาโถมเข้ามาซ้ำๆ ราวกับว่ากำลังถูกเชือดคอก็ไม่ปาน เมื่อความรู้สึกที่มีทำให้เธอเริ่มจะเสียสติ"ผมขอโทษครับพี่ที่ดูแลกาลเวลาไม่ดี...ฮึกฮื้อ" ยงยศพูดพร้อมกับเข้ามาสวมกอดมินตราแล้วร้องไห้ออกมา ราวกับว่าจะขาดใจ เมื่อเขารักกาลเวลาไม่ต่างจากมินตรา เพราะเด็กน้อยนั้นเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของคนในครอบครัว"ฮึกฮื้อ...กาลเวลาลูกแม่..." มินตรายิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นหนักขึ้น เมื่อยงยศร้องออกมาไม่หยุดความเจ็บปวดที่มีในเวลานี้ คงไม่มีใครสามารถแบ่งเบามันออกไปจากใจของเธอได้ มีเพียงเธอเท่านั้นที่เข้าใจถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น กับเหตุการณ์ที่กำลังเจอ ใครเล่าจะรู้ว่าลูกรักในอุทธรณ์ของเธอ อยู่ๆ จะต้องมาเจอกับเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ หากเจ็บแทนลูกได้เธอขอเอาชีวิตนี้เป็นเดิมพัน แลกกับลูกขอให้กาลเวลาฟื้นขึ้นมา เธอจะเป็นคนนอนที่เตียงในห้องนั้นแทนลูกน้อยเองเข็มทิศไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็สงสารมินตราจับใจ เธอคงรักลูกมาก ถ้าหากเป็นเขาก็คงมีสภาพไม่ต่างไปจากเธอเช่นกัน ในระหว่างที่มินตรา

กาลเวลาปลอดภัยแล้ว ตอนนี้ถูกย้ายมาพักฟื้นที่ห้องพิเศษ โดยมีเข็มทิศและมินตราบิดามารดาของเธอ คอยเฝ้าอยู่ไม่ห่างกาย มินตรานั้นคอยจับจ้องมองไปที่ลูกน้อยอย่างไม่วางตา และน้ำตาของเธอยังคงไหลออกมาไม่หยุด"มานี่ มามานั่งตรงนี้ ไหนดูซิ ตาบวมหมดแล้วหยุดร้องได้แล้วนะครับคนดี ลูกสาวเราปลอดภัยแล้วน๊าา..."เข็มทิศพูดพร้อมกับโอบมินตรา เข้ามานั่งที่ตักของเขา ตอนนี้กาลเวลานอนแน่นิ่งเพราะฤทธิ์ยาสลบ การผ่าตัดเป็นไปด้วยดี ซี่โครงทิ่มไปที่ปอดของเด็กน้อย แต่หมอก็ใช้เหล็กดามไว้เรียบร้อยแล้ว โชคดีที่หนูน้อยปลอดภัย อีกไม่นานก็คงจะฟื้นขึ้นมาพูดจาเจี๊ยวจ๊าวร้องหาคนนี้คนโน้นได้เหมือนเดิม"หิวหรือยังทานอะไรไหม เดี๋ยวกาลเวลาตื่นมาแล้วแม่เป็นลมไปกาลเวลาจะเสียใจเอานะ" เข็มทิศพูดพร้อมกับเช็ดน้ำตาออกจากแก้มมินตราอย่างเบามือ"นายก็ชอบเอาลูกมาอ้าง" หญิงสาวพูดออกมาด้วยใบหน้าที่ง้อ"แล้วมันก็ได้ผล" เข็มทิศพูดพร้อมกับโน้มใบหน้าของมินตราซบเข้ากับอกกว้าง แล้วเอามือลูบลงที่ผมของเธอเบาๆ ครั้งแรกที่มินตราพูดกับเขา เข็มทิศรู้สึกเหมือนฝนที่ไหลลงมาหล่อเลี้ยงชโลมใจ ที่แห้งแล้งมาหลายปีให้ชุ่มฉ่ำมีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง"กาลเวลาเลี้ยง

~เช้าวันใหม่~สองพ่อลูกคุยกันอย่างถูกคอ ไม่รู้ว่าคนทั้งคู่มีอะไรคุยกัน ถึงได้คุยไม่หยุด ซึ่งดูเหมือนว่ากาลเวลาก็ชอบใจ เด็กน้อยรู้สึกอบอุ่นที่มีครอบครัว สมบูรณ์แบบกับเขาสักที"เข็มทิศ มินจะดูแลลูกเอง นายที่ไปทำงานเถอะ""ผมลาไม่มีกำหนด และตอนนี้พ่อของผมก็ไปทำงานแทนผมเรียบร้อยไม่ต้องห่วงผมจะใช้เวลาทั้งหมดอยู่กับลูกสาวของผม จนกว่ากาลเวลาจะหายดีผมถึงจะไปทำงาน" เข็มทิศหันมาพูดกับมินตรา ก่อนจะหันกลับไปฉีกยิ้มให้กับกาลเวลา เมื่อเขาไม่ต้องการห่างจากลูก ซึ่งมินตราเองก็น่าจะเข้าใจดี หัวอกของคนเป็นพ่อเป็นแม่ เมื่อเห็นลูกไม่สบายแบบนี้ใครจะมีกะจิตกะใจไปทำงานได้"เข็มทิศ! ทำไมนายถึงละเลยหน้าที่แบบนั้นล่ะ""ใครว่าผมละเลย ผมกำลังทำหน้าที่อยู่ต่างหากหน้าที่ของสามีและพ่อที่ดีของน้องกาลเวลา" พอพูดกับมินตราจบ เข็มทิศก็หันไปสนใจลูกสาวต่อ สองพ่อลูกคุยกันกะหนุงกะหนิงจนกาลเวลานั้นลืมเจ็บแผลไปเลย คงเห่อที่มีบิดา พลอยทำให้มินตราสุดที่จะปลื้มใจ ในความน่ารักของเข็มทิศที่มีให้กับลูกสาว เขาอ่อนโยนกับเธอและลูกเสมอ ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่เข็มทิศก็ยังเป็นผู้ชายคนเดิมคนเดียวที่รักเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลงหลาย