《Naglalagablab na Secrets and Revenge》全部章節：第 251 章 - 第 260 章

“I was ready to kill anyone standing at the altar with you, Yna. No one marries you... except me.”Hindi ko alam kung paanong hindi ko maialis ang tingin ko sa kan’ya at pakiramdam ko’y uminit bigla ang pisngi ko.Ilang sandali pa bago ako napabalik sa reyalidad nang tumikhim si Hunter. “Ehemmm!” asik nito.Ang kaninang nagbabagang mga mata ni Black ay napalitan ng isang seryoso at malamig na ekspresyon nang tuluyang ibinaling kay Hunter ang mga tingin nito.Bumalik ang normal na pag-ikot ng mundo, pero ang tibok ng puso ko ay nanatiling mabilis at nagwawala.“Let’s get to business, Black. We need to discuss something important.” biglang seryosong saad ni Hunter. Nawala ang mapaglarong ngisi sa labi nito at napalitan ng isang seryosong aura na awra, na para bang nagshift character ito mula sa pagiging pilyo nito kanina.Tumango si Black, ang panga ay nanatiling maigting. Sumulyap siya sa akin, isang tingin na puno ng pagmamay-ari bago bumaling sa kaniyang mga tauhan. “My study room. No

Hindi ko na siya nilingon. Tumakbo ako.Tinakbo ko ang hagdanan paakyat sa ikalawang palapag habang ang puso ko ay parang sasabog na sa sobrang kaba at takot.Pumasok ako sa guest room at ni-lock ang pinto. Napasandal ako roon at napaiyak nang tahimik.Tama si Azher!Gagamitin lang ako ni Black, ipapahamak, at itatapon kapag wala na akong silbi. Kailangan kong makatakas! Kailangan kong makaalis bago pa huli ang lahat!Pinunasan ko ang mga luha ko nang marahas. Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili ko. Huwag kang magpahalata, Yna. Andiyan na sina Ma'am Angel. Makakaalis ka na.Nag-ayos ako ng sarili. Pinunasan ko ang mga mata ko, inayos ang buhok ko, at pinilit na ibalik sa normal ang paghinga ko.Binuhat ko ang natutulog pa ring si Baby Dark, mahigpit na niyakap sa dibdib ko.Ilang minuto pa ang lumipas, narinig ko ang pamilyar na tunog ng sasakyan na pumasok sa driveway ng mansyon.Bumilis ang tibok ng puso ko. Nandito na sila!Mabilis kong binuksan ang pinto at n

Nang huminto ang sasakyan sa tapat ng apartment building ko, mabilis akong nagpasalamat at bumaba. Halos patakbo kong tinahak ang hagdan paakyat sa unit ko. Gusto ko nang magkulong. Gusto ko nang i-lock ang pinto at umiyak.Pero pagdating ko sa tapat ng pinto ng unit ko... halos mapatili ako sa gulat.May nakaupo sa labas. Isang lalaki, nakayuko, yakap ang sariling mga tuhod, at tila kanina pa naghihintay.Nang marinig niya ang mga yabag ko, mabilis siyang nag-angat ng tingin. Umaliwalas agad ang mukha niya, parang isang aso na nakita ang amo niya. Mabilis siyang tumayo at akmang yayakapin ako.“Yna! Nandito ka na!”Napasinghap ako at mabilis na umatras. “Mark?!”Ang lalaking naghabol sa akin ng isang taon para patunayang poprotektahan niya na ako pero tiklop parin sa halinaw na iyon.Nakatitig siya sa akin ngayon. Mukha siyang kaawa-awa. Ang mga mata niya ay nagmamakaawa, ang suot niyang damit ay medyo gusot na tila ba magdamag siyang naghintay dito.Pero sa kabila ng maamo niyang muk

BLACK SAVIANO’S POINT OF VIEWIsang baso ng mamahaling whiskey. Isang madilim at tahimik na silid. At isang babaeng hindi ko maalis-alis sa nagwawalang sistema ko.Nakaupo ako sa paborito kong swivel chair sa loob ng malawak na study room ng mansyon ko. Ang mga daliri ko ay mahigpit na nakakapit sa kristal na baso, sapat na para halos mabasag ito sa tindi ng pwersa.Pilit kong nilulunod sa alak ang lalamunan ko, pero putangina, ang tanging nalalasahan ko pa rin hanggang ngayon ay ang matamis at nakakalasing na lasa ng mga labi niya.Yna. My Little Bird.Sa bawat paglunok ko, bumabalik sa isip ko ang imahe niya. Ang panginginig ng maliit niyang katawan. Ang pamumula ng kaniyang mga pisngi.Ang bawat impit na paghikbi at pag-ungol na pinakawalan niya sa ilalim ko. I own those sounds. I own those tears. I own every single inch of her fragile existence.Hindi ko alam kung anong klaseng sumpa ang ginawa niya sa akin. Isang taon. Isang buong taon akong nagpakalayo-layo.Malinaw pa sa alaala

BLACK SAVIANO’S POINT OF VIEWKINABUKASAN.BLAG!“WHAT THE FUCK! PAANONG NAWALA?!”Isang malakas, nakakabingi, at nagwawalang pagsabog ng galit ang kumawala sa dibdib ko. Buong lakas kong inihampas ang mga kamay ko at ibinagsak ang isang mabigat sa mismong table sa sala ng bahay ko.Nabasag ang mga mamahaling vase, nagkalat ang mga gamit sa sahig, pero hindi sapat iyon para bawasan ang nagngangalit na demonyo sa loob ko.Nakahilera sa harap ko ang anim na matitipunong tauhan, ang mga pinakamagagaling kong bantay na itinalaga ko para siguraduhing hindi makakaalis si Yna sa paningin ko.Ngayon, lahat sila ay nakayuko, namumutla, at nanginginig sa matinding takot habang nakatitig sa sahig.“B-Boss... pasensya na po...” utal-utal at pinagpapawisang sagot ng head security, halos hindi makabuo ng tamang salita dahil sa takot na baka bunutin ko ang baril ko at pasabugin ang ulo niya. “P-Pumasok po siya sa loob ng unit niya... sinigurado po namin na naka-lock ang pinto mula sa labas. P-Pero nu