บททั้งหมดของ Naglalagablab na Lihim ng CEO!: บทที่ 261 - บทที่ 270

YNA ROSE GARDOSE’S POVPaanong… Nanlaki ang mga mata ko. Mabilis na lumukso ang dibdib ko at halos tumigil ang paghinga ko nang tuluyan kong makilala kung sino ang nagmamay-ari ng kamay na nakahawak sa akin. Ang akala ko ay ang impyernong tinatakasan ko ang sumundo sa akin. Pero nang magtama ang mga paningin namin, isang mukha na pilit ko na ring kinakalimutan ang sumalubong sa akin. “Yna... you’re awake...” Si Mark. Nanlamig ang buong katawan ko. Marahas at mabilis kong binawi ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya, tila ba nadikitan ako ng isang nakakadiring sakit. Umatras ako hanggang sa sumadsad ang likod ko sa bintana ng umaandar na bus. “A-Anong ginagawa mo rito?!” pabulong ngunit nangingigil na asik ko. Luminga-linga ako sa mga natutulog na pasahero, takot na gumawa ng malaking eskandalo, pero ang dibdib ko ay nagwawala sa matinding pagkabigla. “Sinundan mo ba ako?!” Isang ngiti ang kumawala sa mga labi niya na parang akala niya natutuwa akong makita siya.“Hindi k

“Why the fuck are you running away... little bird?” Umawang ang mga labi ko, nanlamig ang buong katawan ko sa paraan ng pagsasalita niya. Para siyang galit na nag-aalala na hindi ko maintindihan. Napalunok ako. Rinig na rinig ko ang sarili kong mabilis na paghinga habang nakatitig sa lalaking nakadagan sa akin. May tama siya ng bala. Nakita ko mismo ang sugat sa tagiliran niya, pero heto siya, parang hindi man lang nasaktan, at ang matalim niyang mga mata ay nakapako pa rin sa akin. “B-Black... dumudugo ka...” nanginginig na usal ko. Ang mga kamay ko ay awtomatikong napahawak sa balikat niya, basang-basa ng mainit at malapot na dugo. Isang mapaklang ngisi ang sumilay sa mga labi niya. Dahan-dahan siyang tumayo, tila ba isang simpleng galos lang ang natamo niya. Umigting ang panga niya, pero wala akong narinig na daing ng sakit. “Get up,” malamig at ma-awtoridad na utos niya. Inilahad niya ang duguang kamay niya sa akin. “We can't stay here.” Wala sa sariling inabot ko ang kamay

“T-tapos na...” mahina at nauutal kong sabi nang matapos kong idikit ang huling tape. “M-magpahinga ka n—”Bago ko pa man matapos ang sasabihin ko, at bago pa ako makatayo mula sa pagkakaluhod sa pagitan ng mga hita niya...Mabilis pa sa kidlat na gumalaw ang malaki at mainit niyang kamay. Hinablot niya ang pulso ko nang sobrang higpit.Napasinghap ako sa gulat nang marahas niya akong hinila paakyat. Nawalan ako ng balanse at napasubsob ang dalawang kamay ko sa matigas at mainit niyang dibdib.At sa isang iglap, ibinagsak niya ang mukha niya at walang-awang sinakop ang mga labi ko ng malambot pero mainit niyang mga labi.“Mmmph!”Isang impit na daing ang kumawala sa aking lalamunan nang maramdaman ko ang marahas at nagugutom na pag-angkin ni Black sa aking mga labi.Hindi katulad ng dati, damang dama ko ang gigil sa paghalik niya, ang paggalaw nito ay isang halik na punong-puno ng pag-angkin, ng galit, at ng isang naglalagablab na desperasyon.Ang isang kamay niya ay nakapulupot sa lik

Kinabukasan, naalimpungatan ako dahil sa malamig na hangin na tumatama sa balat ko.Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Napabalikwas ako ng bangon nang mapagtanto kong nasa ibabaw ako ng kama sa tinutukuyan kong paupahan.Bakit ako nandito? Ang huling natatandaan ko, nakahiga ako sa dibdib niya sa sala!Isa din sa mabilis kong naalala ay ang huling sinabi niya, hindi na niya ako hahayaang makatakas? Tama ba ang pandinig ko? Kung tama ako, ibig sabihin, malalagay na naman ako sa panganib. Paano kung dalhin niya ako, kaladkarin para magamit niya gaya ng narinig ko sa usapan nila ni Hunter?Mabilis na gumapang ang takot sa sistema ko. Luminga-linga ako sa paligid. Tahimik ang buong apartment.Dahan-dahan akong tumayo, nanginginig ang mga binti ko habang naglalakad palabas ng kwarto. Sumilip ako sa sala. Wala siya sa sofa. Wala ang duguang damit niya.Umalis na ba siya?Isang parte ng utak ko ang nakahinga nang maluwag, pero nang marinig ko ang pagbukas ng gripo sa maliit kong kusin

Bumilis ang tibok ng puso ko. Kalaban? Babalik sila?Pagkatapos ay bumaling si Azher sa akin. Ang pandidiri at poot sa mga mata niya ay hindi niya man lang pinilit itago.“At siya?” matalim na turo ni Azher sa akin. “Siya ang nagdadala ng gulo sa atin. She’s nothing but a liability. Dahil sa babaeng 'yan, napapa-encounter tayo nang wala sa oras!”“Watch your mouth, Azher,” mababa at nagbabantang usal ni Black. Bawat salita ay parang tumutusok sa balat ng kausap niya. “Those are our enemies. Matagal na nating kalaban ang mga 'yon. She’s innocent in this mess. She has nothing to do with them.”Isang mapait na ngisi ang pinakawalan ni Azher.“Then leave her here!” madiing sigaw ni Azher, hindi na napigilan ang emosyon. “I know you can Black, you don’t just take anyone kung alam mong walang silbi…” “At siya? wala siyang silbi sa atin! Kaya iwan na natin ‘yan dito!”Umigting ang panga ni Black. Mabilis siyang humakbang palapit kay Azher. Ang nakakatakot at madilim niyang aura ay mabilis na