All Chapters of Naglalagablab na Lihim ng CEO!: Chapter 291 - Chapter 300

“Black, I didn't expect you to arrive this early—” panimula ni Azher, ang boses ay pilit na pinapakalma para itago ang ginawa niyang kahayupan sa akin.Pero hindi man lang siya pinansin ni Black.Hindi man lang ito tinapunan ng tingin ng lalaki. Ang mga mata ni Black ay mabilis na naglakbay sa paligid hanggang sa direktang dumapo sa madilim na sulok kung saan ako nakapwesto.Nagtagpo ang mga mata namin.Kahit malayo, nakita ko kung paano biglang nagbago ang timpla ng mukha niya. Umigting ng husto ang panga, nanlisik ang mga mata at naiyukom ang mga kamao.Napalunok ako! Galit na galit siya habang nakatingin sa akin? Bakit? Dahil ba puno ako ng galos?Marahas na winaksi ni Black si Azher na nakaharang sa daan niya. Binanga niya ang balikat ng babae na halos mapaatras ito sa lakas ng pwersa. Ang malalaking hakbang ni Black ay dire-diretsong naglakad papunta sa akin.“Black—" tawag ni Azher, pero hindi ito pinakinggan.Nang makalapit si Black sa akin, parang nawala ang lahat ng hangin sa

“Now, woman... tell me. What did she do?”Huminga ako nang malalim. Tiningnan ko si Azher na ngayon ay nanlilisik ang mga mata sa akin, pero hindi ako nagpatinag.“Kinaladkad niya ako palabas papunta sa dirt field. Pinatakbo niya ako sa ilalim ng init ng araw. Pinilit niya akong mag-push up hanggang sa bumagsak ako, at nang hindi ko na kaya... sinipa niya ang sikmura ko.”Nakita ko kung paano dahan-dahang napapikit si Black. Ang panga niya ay sobrang higpit ng pagkakakuyom na halos marinig ko ang pagngitngit ng mga ngipin niya.“At hindi lang iyon,” pagpapatuloy ko, idinidiin ang bawat salita. “Binalaan niya ako. Sabi niya, kapag nagsumbong ako sa'yo, siya mismo ang babaril sa ulo ko.”Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa buong kwarto.Dahan-dahang idinilat ni Black ang mga mata niya. Nag-aapoy ng sobra ang mga mata.Humarap siya kay Azher.“To the basement, now.”Ang boses ni Black ay hindi na sumisigaw. Napakababa nito. Napakalamig.Namutla ang buong mukha ni Azher. Ang mga

Sampung milyon. Isang tawa na puno ng pait at self-pity ang biglang kumawala sa mga labi ko. Sampung milyong piso lang pala ang katapat ng buhay ko para sa lalaking binalak kong pakasalan noon.Para sa kaniya, ang kaligtasan ko, ang mga takot na pinagdaanan ko ay katumbas lang ng perang pwede niyang gastusin sa sugal at sa mga luho niya.Naramdaman ko ang pagbabago sa sistema ko. Ang sakit na nararamdaman ko sa dibdib ko ay unti-unting napapalitan ng isang manhid at malamig na galit.Ang mga luha sa mata ko ay natuyo, at ang takot na kanina ay bitbit ko mula sa pagpapahirap sa akin ni Azher ay tuluyang naglaho.“Hey,” mariing tawag sa akin ni Black. Inilapit niya pa lalo ang mukha niya sa akin, dahilan para maramdaman ko ang kaniyang mainit na hininga. “Stop crying for that piece of trash. Hindi siya karapat-dapat sa kahit isang patak ng luha mo.”Tiningnan ko siya nang diretso. Inabot ko ang kamay niya na nakahawak sa baba ko at marahan ko itong ibinaba, pero hindi ko binitawan.“Hind

Yumakap agad sa balat ko ang malamig na hangin ng mansyon nang makalabas ako ng kwarto.Mabagal ang mga hakbang ko pababa ng hagdan habang mahigpit kong hawak ang railing. Masakit parin ang buong katawan ko mula sa ginawa ni Azher kanina, pero pilit kong hindi ipinapahalata iyon.Hindi ako dapat magmukhang mahina. Ayaw kong maging mukhang mahina, lalo na sa harap ni Mark.Tahimik ang buong bahay. Pero ang mismong katahimikang iyonang mas lalo lang nitong pinabibigat ang kaba sa dibdib ko.Habang pababa ako, hinanap ng mata ko si Black, wala siya sa may entrance kaya sinuyod ko ng tingin ang lugar, hanggang dumapo ang mga mata ko sa dining area.Ang mahabang mesa ay may mga nakahandang pagkain. Steak. Wine. Mga mamahaling putahe na hindi ko man lang alam ang pangalan.At sa pinakadulo ng mesa…Naroon si Black.Naka-upo siya habang hawak ang wine glass niya. Nakasuot parin siya ng itim na polo shirt, pero ngayon ay nakabukas na ang unang dalawang butones nito. Bahagyang nakalitaw ang tat

“Ready yourself to learn…” bulong niya,“…what happens to people who betray what belongs to me.”Sandali akong napatitig kay Black at muling bumaling kay Mark habang pilit itong kumakawala sa pagkakahawak ng dalawang lalaki.Namamaga ang kalahati ng mukha niya. Halos hindi ko na makilala ang dating lalaking ilang taon kong minahal.Pero kahit gano’n… hindi ko maramdaman ang kahit kaunting awa na inaakala kong mararamdaman ko. Ang nasa dibdib ko ngayon ay isang mabigat na galit.Galit sa katotohanang habang pinapaniwala at pinipilit niyang nagbago na siya, isa lang pala iyong paraan para lagi siyang bumuntot sa tabi ko.“Mmmph! Mmph!”Nanlaki ang mga mata ni Mark habang nakatitig sa akin. Para siyang desperadong humihingi ng tulong.At ngayon, sa akin pa talaga siya hihingi ng tulong?Nakakatawa. Naalala ko noong nanginginig ako sa takot dahil may humahabol sa aking armadong mga lalaki at ang mas nakakatawa si Black ang sinisisi ko nu’n, si Black ang akala kong pinakanatatakot na lalak