All Chapters of Naglalagablab na Secrets and Revenge: Chapter 441 - Chapter 450

Napaangat ako ng tingin. Kumunot ang noo ko. “P-Po?”Ibinaba ni Sir Darken ang kaniyang pen. Kumuha siya ng isang makapal na itim na folder mula sa gilid ng kaniyang mesa at inilapag ito sa mismong harapan ko.“I called you here because of your performance, Miss Alvarez. The management has been reviewing your files. Despite your... clumsy record,” bahagyang tumaas ang sulok ng labi ni Darken nang sabihin iyon, “Your eye for detail and color coordination is exceptional. We are restructuring the executive VIP handling.”Nanlaki ang mga mata ko. Anong nangyayari? Hindi niya ako sisisantehin?“I am officially promoting you to the position of Personal Head Stylist for our VVIP Accounts,” direktang deklarasyon ni Darken. “This is an executive position. You will no longer report to the general wardrobe department. You will report directly to the top floor.”Halos malaglag ang panga ko sa sahig. “H-Head Stylist?! A-Ako po?! P-Pero sir, kakasimula ko pa lang po! Wala pa po akong isang taon dito

“You need to prepare and bring these restricted wardrobe collection folders for Mr. Hunter Saviano immediately.”Nanigas ako. Parang biglang hinigop ang lahat ng dugo sa katawan ko.“N-Ngayon na po?” nanginginig ang boses ko.“Yes. Now. Mr. Hunter is currently in the VIP suite on the 15th floor. He needs to review his upcoming wardrobe for the international gala this weekend. Do not make him wait, Miss Alvarez. You know how impatient the Savianos can be.”Pagkasabi noon, iniwan na sa akin ni Clint ang mga folder at mabilis na tumalikod pabalik sa elevator.Gusto kong umiyak. Gusto kong sumigaw. Bakit ngayon pa?! Kakapirma ko lang ng kontrata ah! Hindi ba pwedeng bukas na lang?! Bakit kailangan ko siyang harapin ngayon?!“Babe? Okay ka lang ba?”Napapitlag ako nang maramdaman ko ang mainit na kamay ni Tristan sa balikat ko. Nagtatakang nakatingin siya sa dalawang makakapal na folder na halos manginig na sa mga kamay ko dahil sa bigat nito.“A-Ah... oo,” pilit akong ngumiti, kahit narara

“You’re pregnant. Tell me, clumsy girl... is it his? Or is it mine?”Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo. Halos lumabas ang puso ko sa dibdib ko sa sobrang bilis at lakas ng kabog nito.Heto na. Heto na ang sandaling pinakakinatatakutan ko. Ang malaman ng demonyong kaharap ko ang sikretong ayaw na ayaw kong malaman niya.“A-Ano bang pinagsasasabi mo?!” nanginginig na sigaw ko, pilit na itinutulak ang matigas niyang dibdib pero parang pader lang itong hindi man lang natinag. “B-Bitawan mo nga ako! Bubuksan ko 'tong p***o! Hinihintay ako ni Tristan sa baba!”Ngunit imbes na makinig, mas lalo pa siyang lumapit. Ang kaniyang matitipunong hita ay halos idikit na niya sa mga hita ko, ipinaparamdam sa akin kung gaano ako kaliit at kawalang-laban sa kaniya.“Don't play dumb with me, Rye,” malamig na banta niya, ang boses ay parang kulog na nagmumula sa kailaliman ng kaniyang dibdib. “I heard him. He said you're pregnant. At alam nating pareho kung anong nangyari sa loob ng Nocturne club isang

Sa isang marahas na galaw, hinablot niya ito paitaas, hinubad, at itinapon kung saan sa sahig.Bumungad sa paningin ko ang nag-aapoy at matitipunong katawan niya. Ang perpektong hulma ng kaniyang abs na parang inukit sa bato, ang malapad na dibdib na kumukuyom sa bawat malalim na paghinga niya.Diyos ko. Sumigaw ka Rye! H’wag kang tutulala dy’an! Humingi ka ng tulong!Pero bago pa ako makagalaw o makasigaw muli, mabilis siyang sumampa sa ibabaw ko. Inipit niya ang magkabilang hita ko gamit ang kaniyang malalaking tuhod, kinukulong ako sa ilalim ng dambuhalang bigat niya.“H-Hunter... no...” nanginginig at nauutal na pakiusap ko, pilit na itinutulak ang matigas niyang dibdib.Ngunit parang wala siyang narinig. Ang kaniyang madidilim na mata ay naglalagablab sa isang matinding pagnanasa na hindi ko maintindihan kung saan nanggagaling. Ako lang ba? O sadyang ganito lang siya sa lahat ng babaeng gusto niyang angkinin?Muli niyang sinakop ang mga labi ko. Ngunit ngayon, mas mabangis.Mas ma

Kinabukasan ng gabi.Isang malalim na hininga ang pinakawalan ko bago ko itinulak ang mabigat na glass door ng La Cuisiner, isa sa mga kilala at medyo may kamahalang restawran na malayo-layo sa Saviano.Sinadya kong piliin ang lugar na ito.Malayo sa Nocturne, malayo sa L'Éternité, at higit sa lahat, malayo sa kahit anong lugar na pwedeng puntahan ng isang Hunter Saviano.Kailangan ko ang kapayapaan ngayong gabi. Kailangan kong ipadama kay Tristan kung gaano siya kahalaga.Nang pumasok kami, agad na sumalubong sa amin ang malamlam at romantikong ilaw mula sa mga maliliit na chandelier. Ang mahinang tunog ng violin ay nagbibigay ng napaka-eleganteng atmospera.Napansin ko ang bahagyang pagka-ilang ni Tristan habang inaalalayan kami ng waiter patungo sa aming table na reserved for two.Nakasuot siya ng malinis na simpleng polo at maong, ngunit halata sa kaniyang mga galaw na hindi siya sanay sa ganitong klaseng lugar kung saan ang lahat ng tao ay pormal ang suot at tahimik kung kumain.“