Semua Bab Naglalagablab na Lihim ng CEO!: Bab 451 - Bab 460

Jusko, lupa! Kainin mo na ako nang buhay ngayon din! Parang awa mo na, ibuka mo ang sahig at lamunin mo ako!Mabilis kong ibinaba ang mukha ko. Nagkunwari akong abala sa pag-aayos ng table napkin sa kandungan ko, pilit na tinatakpan ang gilid ng mukha ko gamit ang buhok ko. Nanginginig ang mga kamay ko, ang dibdib ko ay parang sasabog sa sobrang lakas ng kabog.Wag kang titingin dito. Wag kang titingin dito, demonyo ka. Magpanggap kang hindi mo ako kilala!“Hindi ba, iyan ang boss mo na hinatiran ng folder kahapon, babe,” biglang saad ni Tristan, humihiwa muli ng steak nang walang kaalam-alam sa matinding kaba na nagpapatay sa akin ngayon. “He’s playboy, huh.”“S-Sshh! B-Babe, wag ka nang tumingin d'yan. K-Kumain na lang tayo,” utal at nanginginig na saway ko, hindi pa rin iniaangat ang paningin ko mula sa plato.Naramdaman ko ang pagdaan nila sa mismong gilid ng table namin. Naamoy ko. Naamoy ng sensitibong ilong ko ang pamilyar na pabango niya—ang pinaghalong amoy ng mint, musk, at m

“As her boyfriend.” Saad nito na animo’y may ibang kahulugan.Sa mga salitang iyon, nakita ko kung paano nag-iba ang timpla ng mukha ni Tristan.Nakakuyom ang mga kamao niya sa ibabaw ng lamesa, namumuti ang mga buko ng kaniyang mga daliri.Bumigat ang paghinga ni Tristan. Marahas niyang inilapag ang hawak niyang tinidor at nag-angat ng tingin kay Hunter.Nakita ko ang pag-igting ng panga niya at ang pag-akma niyang tumayo para harapin ang bilyonaryong nasa harapan namin.Nanlaki ang mga mata ko.Kung normal na mayaman lang si Hunter, baka hinayaan ko na si Tristan. Pero hindi.Isa siyang Saviano. Pwedeng mawala ang buhay naming, lalo na’t hindi naman lingid sa kaalalamn ko ang mga sabi-sabing hindi lang sila mga CEO or mayayama, they do something horrible… totoo man iyon o hindi ayaw kong ipagsalapran ang kaligtasan ni Tristan sa kan’ya.Bago pa man makapagsalita si Tristan, mabilis kong inabot ang nanginginig niyang kamay at mahigpit itong hinawakan.“Tristan…” nanginginig pero nagma

Pagkamulat pa lang ng aking mga mata, tila ba may isang daang kilong bato na nakadagan sa aking dibdib. Ang malamig at bakanteng espasyo sa kabilang bahagi ng kama ay isang mapait na paalala ng lahat ng nangyari kagabi.Si Tristan. Ang kaniyang mga panunumbat. Ang kaniyang pagtalikod. Parang unti-unting pinipiga ang puso ko sa tuwing maaalala ko ang lamig ng kaniyang boses at ang bigat ng kaniyang paghinga.Ngunit wala akong oras para magmukmok. Wala akong karapatang umiyak buong araw dahil may trabaho pa akong kailangang harapin.Bilang isang Head Stylist for VVIP, maaga akong tinawagan ni Clint ngayon. Hindi ako papasok sa Saviano dahil pinatawag ako ng demonyong iyon sa mismong opisina niya sa sarili niyang company building.Si Hunter Saviano.Paano ko siya haharapin? Pagkatapos ng ginawa niya kagabi sa restaurant? Pagkatapos niyang ipahiya ang boyfriend ko? At higit sa lahat... pakiramdam ko patuloy kong pinagtataksilan si Tristan dahil sa katotohanang mayroon kaming connection ni

Napasinghap si Rye nang napakalakas. Nanlaki ang kaniyang mga mata nang maramdaman niya ang init ng katawan ng binata na tumatagos sa kaniyang sariling damit.Ang measuring tape na hawak niya ay nahulog sa malamig na sahig nang walang ingay.Pilit na itinulak ni Rye ang dibdib ni Hunter, ngunit ang hawak ng lalaki sa kaniyang baywang ay tila isang makapal na bakal na hindi niya kailanman mababali.Mahigpit. Nakakatakot. At punong-puno ng pag-aari.Isa itong nakakapangilabot na paalala kung sino ba talaga ang lalakeng nasa harapan niya. Hindi lang ito isang mayamang kliyente. Isa itong Saviano.“H-Hunter... ano ba! B-Bitawan mo ako!” nagpupumiglas na utal ni Rye. Tiningala niya ang lalaki, ang kaniyang mga mata ay nagsisimula nang magtubig sa pinaghalong takot at hindi maipaliwanag na tensyon.Ngunit imbes na lumuwag ang hawak nito, mas lalo pang hinila ni Hunter si Rye palapit, hanggang sa wala na ni isang espasyo ang namamagitan sa kanilang mga katawan.Naramdaman ni Rye ang matinding

“Namumutla ka. Are you sick?”“O-Okay lang ako,” pilit kong bawi sa sarili ko, mabilis na tinapig ang mga kamay niya kahit pa nanghihina ako.Sumingkit ang kaniyang mga mata. Tila hindi kumbinsido sa palusot ko. Kung alam mo lang, Hunter.Kung alam mo lang na ang dahilan ng pagkahilo kong ito ay ang mismong binhi mo na nagpapabigat sa sinapupunan ko.“Sit down,” maawtoridad niyang utos, itinuturo ang malaking velvet couch sa gilid.“Hindi na, tapos na ako. Aayusin ko na lang ang cuff links mo,” matigas kong pagtanggi. Ayaw kong magtagal sa presensya niya. Gusto ko nang umalis, gusto ko nang umuwi, gusto ko ng lumayo sa lalaking ito.Bumuntong-hininga siya nang malalim, halatang naiinis sa katigasan ng ulo ko, ngunit hinayaan niya akong lumapit muli.Inabot ko ang kaniyang kanang braso. Kinuha ko ang mamahaling silver cuff links mula sa maliit na velvet box.Ang malalaki at matitipuno niyang kamay ay nakapatong sa aking maliliit at nanginginig na palad.Sa bawat pagdikit ng aming mga ba