Semua Bab Ang Pantasya Kong Bilyonaryo: Bab 21 - Bab 30

Ang gabi sa San Isidro ay tila may sariling paraan ng pagpapatahimik sa magulong isipan. Matapos ang hapunan na niluto ni Jaxon, naupo kami sa mga baitang ng aming hagdanang kawayan. Ang langit ay puno ng mga bituin na tila mga dyamanteng isinabog sa itim na pelus ito ay isang tanawin na ayon kay Jaxon ay hindi niya kailanman nakita nang ganito kalinaw sa siyudad dahil sa polusyon at matatangkad na gusali.Ramdam ko ang katahimikan sa pagitan naming dalawa, isang uri ng katahimikan na hindi nakakailang, kundi puno ng mga salitang hindi pa nabibitawan. Pinagmamasdan ko ang kanyang mga kamay. May mga bagong kalyo na ito, at ang kanyang mga kuko ay may bakas pa rin ng itim mula sa uling ng kalan kanina. Para sa isang bilyonaryo, ang mga sugat at duming ito ay dapat na ituring na kapintasan, pero para sa akin, ito ang pinakamagandang dekorasyon sa kanyang pagkatao."Marikit," tawag niya sa akin. Hindi siya nakatingin, ang kanyang paningin ay nakapako sa malayo, sa anino ng mga puno ng niy

Lumipas ang mga araw sa San Isidro na tila ba ang oras ay bumagal para bigyan kami ng pagkakataong namnamin ang bawat sandali. Si Jaxon, na dating nakadepende sa kanyang mga secretary at digital assistants para sa bawat galaw niya, ay natutong makinig sa tinig ng kalikasan. Isang hapon, habang ang init ng araw ay tila nanunuot sa aming mga balat, naisipan naming maglinis ng munting gulayan sa likod-bahay. “Kiket, hindi ko akalaing ang pagbunot ng damo ay ganito kapagod,” wika ni Jaxon habang pinupunasan ang pawis sa kanyang noo gamit ang likod ng kanyang kamay. Ang kanyang suot na sando ay basa na ng pawis, at ang kanyang mga braso ay bahagyang namumula dahil sa init, pero wala akong narinig na kahit anong reklamo. “Iyan ang tinatawag na labor of love, Jaxon,” biro ko habang abala sa pag-aayos ng mga tanim na talong. “Sa siyudad, binabayaran niyo ang mga tao para gawin ang mga ganitong bagay. Pero rito, ang bawat damo na binubunot mo ay nangangahulugan ng mas masaganang ani para sa

Kinabukasan, ang katahimikan ng San Isidro ay nabasag hindi ng tilaok ng manok o ng kaluskos ng mga dahon, kundi ng isang pamilyar at matagal nang hindi naririnig na tunog ito ay ang mahabang busina ng isang mamahaling sasakyan. Isang itim at kumikinang na SUV ang dahan-gahan na pumasok sa makitid at mabangong daan patungo sa aming bakuran. Ang marangyang sasakyan ay tila isang malaking sugat sa gitna ng payak at maputik na kapaligiran ng aming baryo. Napatigil ako sa pagwawalis sa beranda. Lumabas si Jaxon mula sa kwarto, nakasuot pa rin ng lumang t-shirt na pinahiram ni Tatay. Agad na nagtagpo ang aming mga mata, at nakita ko ang biglaang pag-igting ng kanyang panga. Ang huling linggo ng aming tatlumpung araw na pagsubok ay hindi pa natatapos, ngunit ang mundo sa labas ay tila hindi na makapaghintay na bawiin siya. Bumaba mula sa sasakyan si G. Montero, ang matagal nang sekretarya at kanang kamay ng pamilya Silverio. Hawak niya ang isang mamahaling leather folder, at ang kanyang

Ang huling gabi ng tatlumpung araw na pagsubok ay dinalaw ng isang napakatahimik na simoy ng hangin. Bukas, maagang darating ang sasakyan ni Doña Aurora upang sunduin kami at ibalik sa magulong mundo ng Maynila. Habang ang buong pamilya ko ay natutulog na sa loob ng bahay, kami ni Jaxon ay nanatiling nakaupo sa may hagdanang kawayan, magkahawak ang kamay habang pinapanood ang huling pagsilip ng buwan sa San Isidro. "Kiket," marahan niyang tawag, habang dahan-dahang hinahaplos ang likod ng aking palad gamit ang kanyang hinlalaki. "I can't believe it's already our last night here. It feels like kahapon lang nung nahirapan akong matulog dahil sa matigas na banig." Natawa ako nang bahagya at isinandal ang aking ulo sa kanyang matipunong balikat. "Oo nga, eh. Naaalala ko pa kung paano ka umaray noong unang gabi. Akala ko nga magpapasundo ka na agad sa driver mo sa Makati." "Hey, I'm a Silverio. We don't quit that easily," biro niya, pero mabilis ding naging seryoso ang kanyang tono.

Ang biyahe pabalik ng Maynila ay binalot ng isang mabigat na katahimikan sa loob ng SUV. Habang papalapit kami sa nagtataasang mga gusali ng Makati, unti-unting nawawala ang sariwang amoy ng palayan at napapalitan ng pamilyar na amoy ng air-con at polusyon. Tumingin ako kay Jaxon. Nakasandal siya sa leather na upuan, nakatingin sa labas ng bintana habang marahang hinahaplos ang aking kamay. Ramdam ko ang tensyon sa kanyang bawat galaw; ang malayang lalaki sa San Isidro ay unti-unti nang kinakain ng reyalidad ng kanyang pagiging Silverio. "Sir Jaxon, dadaan po muna ba tayo sa inyong penthouse para makapagpalit kayo ng damit?" tanong ni G. Montero habang nakatingin sa rearview mirror. "Doña Aurora is already waiting at the main mansion. Kasama niya po ang ilang board members." "No need, Montero. Go straight to the mansion," malamig at seryosong sagot ni Jaxon. Ang kanyang pananalita ay may kasama nang awtoridad na matagal kong hindi narinig. "I want to get this over with. At mas gusto