Semua Bab Ang Pantasya Kong Bilyonaryo: Bab 31 - Bab 40

Matapos ang malamig na salubong ni Doña Aurora, inihatid kami ng mga katulong sa itinalagang silid para sa amin. Ang penthouse ni Jaxon sa Makati ay parang isang palasyong gawa sa salamin at bakal. Mula sa malalaking bintana, kitang-kita ang kumukutitap na mga ilaw ng siyudad ito ay tipo ng mga ilaw na walang buhay kumpara sa mga bituin na pinapanood namin sa San Isidro noong nakaraang gabi lang. Tahimik akong naupo sa dulo ng dambuhalang kama na balot ng mamahaling seda. Pakiramdam ko, anumang hawakan ko ay baka madumihan ko. Pumasok si Jaxon mula sa banyo, tapos nang maligo at nakasuot na ng isang simpleng silk na pambahay. Kahit medyo bumalik na ang bango ng kanyang mamahaling perfume, ang hitsura niya ay may bakas pa rin ng probinsya at ang bahagyang pangangitim ng balat at ang mga kalyo sa kanyang palad. "Hey," tawag niya sa akin nang marahan. Lumapit siya at lumuhod sa harap ko, hinawakan ang dalawa kong kamay. "You've been quiet since we left Lola's mansion. Are you okay? I

Ang katahimikan sa loob ng penthouse ay tila mas lalong bumigat habang lumilipas ang mga oras. Kahit gaano kaganda at kalawak ang silid na ito, pakiramdam ko ay nakakulong ako sa isang hawla na gawa sa salamin at mamahaling bato. Sinubukan kong manood ng telebisyon at magbasa, ngunit ang isip ko ay patuloy na lumilipad pabalik sa ingay ng aking mga kapatid at sa simpleng pamumuhay sa San Isidro. Alas-tres na ng hapon at wala pa ring balita mula kay Jaxon. Alam kong abala siya sa kanyang board meeting, at ayaw ko naman siyang istorbohin sa pamamagitan ng pagpapadala ng mga text na walang sapat na dahilan. Dahil sa labis na pagkainip, napatingin ako sa aking suot na simpleng t-shirt at pantalon. May isang malaking mall na natatanaw ko lang mula sa bintana, at naisip kong hindi naman siguro masamang lumabas sandali para magpahangin at magpalipas ng oras. Kinuha ko ang aking maliit na pitaka at cellphone. Sumakay ako sa elevator pababa, at sa unang pagkakataon, lumakad ako sa abalang da

Kinabukasan, tuluyan nang natapos ang aming munting tampuhan, ngunit ang totoong hamon ng siyudad ay hindi pa rin nagpapakita ng awa. Habang nag-aalmusal kami sa malawak na dining table, pumasok si G. Montero na may dalang seryosong balita. May nakakita raw sa amin ni Jaxon sa mall kahapon, at ngayon ay kumakalat na sa internet ang ilang malalabong larawan namin habang naglalakad pabalik sa penthouse. "Sir Jaxon, may mga reporters na nag-aabang sa lobby ng kumpanya," ulat ni G. Montero habang inaayos ang kanyang salamin. "Gusto nilang kumpirmahin kung totoong tapos na ang tatlumpung araw na hamon ni Doña Aurora at kung itutuloy ninyo ang inyong kasal kay Bb. Marikit." Ibinaba ni Jaxon ang kanyang tinidor. Tumingin siya sa akin at nakita niya ang biglaang paghawak ko nang mahigpit sa aking baso ng juice. Bahagyang nanginig ang aking mga kamay; hindi ko pa nararanasan ang humarap sa maraming tao, lalo na sa mga taong may hawak na mikropono at naglalakihang camera. "Montero, set up a

Ang matinding katahimikan na bumalot sa boardroom matapos ang deklarasyon ni Jaxon ay tila ba nagpatigil sa takbo ng oras. Walang sinuman sa mga board members ang nangahas na magsalita. Ang banta niyang iwanan ang posisyon bilang CEO ay hindi isang biro; alam ng lahat sa silid na ang Silverio Holdings ay nakadepende sa kanyang talino at liderato. Kung aalis si Jaxon, guguho ang tiwala ng mga investors sa merkado. Tinitigan ni Doña Aurora ang kanyang apo. Ang kanyang matalas na mga mata ay walang ipinapakitang emosyon, ngunit ang mahigpit na pagkakahawak niya sa kanyang gintong panulat ang nagkanulo sa kanyang panloob na tensyon. Pagkalipas ng ilang minutong tila walang katapusan, dahan-dahan siyang sumandal sa kanyang upuan. "You are threatening the board, Jaxon," malamig ang boses ng matandang babae, ngunit may bakas ng paghanga na pilit nitong itinatalo. "Isang malaking eskandalo kung bibitiw ka dahil lang sa isang babae." "It's not a threat, Lola. It's a choice," matatag na sago

Kinabukasan, maagang nagising si Jaxon dahil sa mga tawag mula sa labas ng bansa, ngunit bago siya umalis patungo sa isang sunod-sunod na closed-door meetings, may iniwan siyang sorpresa sa akin. Isang card na may susi at isang maikling sulat na nakalagay sa ibabaw ng counter: “Explore the city today, my Marikit. Montero will guide you. Don't worry, no reporters this time. Show them who owns my heart.” Imbis na pumunta sa mga mamahaling boutique, may isang lugar akong hiniling kay G. Montero na puntahan namin—ang mismong hotel kung saan nagsimula ang lahat ng pagkakamali at ang kontratang nagdala sa amin sa San Isidro. Nang huminto ang sasakyan sa harap ng dambuhalang tinitirhang hotel, nakaramdam ako ng kakaibang kaba. Isang buwan ang nakalipas, pumasok ako rito bilang isang simpleng aplikante na naghahanap ng trabaho, natatakot sa bawat boses na maririnig ko. Pero ngayon, habang naglalakad ako sa malawak na lobby na gawa sa mamahaling marmol, iba na ang pakiramdam. Hindi dahil sa