All Chapters of Ang Pantasya Kong Bilyonaryo: Chapter 61 - Chapter 70

Nakatitig ako sa kanya habang patuloy na umaagos ang mga luha ko. Ang sakit-sakit na. Pakiramdam ko, ang lahat ng sakripisyo ko, ang pag-aaral ko kung paano kumilos sa high society, ang pagtitiis ko sa mga matatalas na tingin ng lola niya at lahat ng 'yun ay nauwi sa wala dahil lang sa desisyon niyang maging bayani sa sarili niyang kwento. "Ayaw mo na sa akin?" mahina kong ulit, habang pilit kong inihahakbang ang mga paa ko palapit sa kanya. Hinawakan ko ang magkabilang braso niya, kahit na nararamdaman ko ang pagtigas ng katawan niya. "Jaxon, tumingin ka sa akin. Sabihin mo sa akin nang diretso sa mata. Sabihin mong hindi mo na ako mahal, at uuwi ako ng San Isidro na hindi mo na kailangang itaboy pa." Tumingin siya sa akin. Ngunit ang mga mata niya ay walang dinalang emosyon. Isang malamig at blangkong mukha ng isang malupit na bilyonaryo ang humarap sa akin. "Hindi na kita mahal, Marikit," patag at walang alinlangan niyang sabi. Ang boses niya ay hindi man lang nanginig. "Masay

Nakatayo pa rin ako sa may gilid ng aisle ng restaurant, hindi magawang iakbang ang mga paa ko dahil sa tindi ng selos at sakit na lumalamon sa buong pagkatao ko. Mukhang napansin ni Jaxon na may nakatitig sa kanya, dahil dahan-dahan siyang lumingon sa direksyon ko. Nung magtagpo ang mga mata namin, nakita ko ang panandaliang paghinto ng kanyang paghinga. Ang ngiti sa kanyang mukha ay biglang napawi at napalitan ng pamilyar na seryosong tingin. Pero imbis na tumayo siya para lapitan ako o magpaliwanag, mas lalo niyang hinigpitan ang hawak sa kamay ng babaeng kasama niya. Tumingin siya sa akin nang diretso, walang kaautal-utal, na tila ba sinasabi niyang wala na akong halaga sa buhay niya. "Excuse me, is there a problem?" tanong ng babaeng mestiza kay Jaxon nang mapansin ang pagbabago ng mood nito, sabay sulyap din sa akin nang may pagtataka. "Nothing, Alexis," pormal at malakas na sagot ni Jaxon, sapat para marinig ko mula sa pwesto ko. "Just an acquaintance from the past. Don't mi

Gabi na rito sa San Isidro, at sa unang pagkakataon matapos ang ilang linggong pananatili sa marangyang penthouse sa Maynila, muli kaming magkakasama nina Nanay at Tatay na naghahapunan sa aming maliit na lamesang kahoy. Ang ulam namin ay simpleng piniritong hito at may sawsawang kamatis na may bagoong. Ito ang pagkaing kinalakihan ko, pero habang sumusubo ako, parang walang lasa ang bawat pagkain na pumapasok sa bibig ko. Napakatahimik ng buong bahay. Ang tanging naririnig lang ay ang tunog ng bentilador sa sulok at ang kuliglig sa labas ng bukid. Halatang nagpapakiramdaman sina Nanay at Tatay, naghihintay kung kailan ako unang mag sasalita tungkol sa biglaan kong pag-uwi mula sa Singapore. "O, Marikit, ubusin mo 'yang hito," basag ni Nanay sa katahimikan habang nilalagyan ng bagong kanin ang plato ko. "Espesyal 'yan, galing sa palaisdaan ni Kapitan kaninang hapon nung nalaman niyang nakabalik ka na." "Salamat po, Nay," mahina kong sagot sabay pilit na ngiti. Ibinaba ni Tatay ang

Isang buwan na ang lumipas simula nung tuluyan kong iwanan ang Maynila at ang lahat ng alaala ng naudlot kong kasal. Sa loob ng isang buwang 'yon, naging routine ko na ang gumising bago sumikat ang araw, mag-asikaso ng mga pananim kasama sina Tatay at Efren, at tumulong kay Nanay sa pagtitinda ng mga gulay sa palengke ng San Isidro tuwing weekend. Sabi ng mga psychologist sa internet na nababasa ko sa phone ko kapag gabi, stage of grief daw ang tawag dito. Pero para sa akin, simpleng survival lang 'to. I have to keep moving forward, kasi kung hahayaan kong lamunin ako ng lungkot, ako lang din ang talo sa huli. "Marikit, dahan-dahan naman sa pagbaba niyang kaing ng ampalaya," saway sa akin ni Nanay habang inaayos niya ang pwesto namin sa palengke. "Baka mayari 'yang likod mo, mahirapan pa tayong maghanap ng pang-masahe." "Don't worry, Nay, kayang-kaya 'to ng powers ko," nakangiting sagot ko gamit ang aking pamilyar na pananalita sabay punas ng pawis sa aking noo gamit ang suot ko

Kahit burado na ang text at patay ang phone ko, hindi ko pa rin maikakaila na nabulabog ang utak ko buong gabi. Ang pamilyar na boses ni Jaxon sa bawat salita ng mensaheng iyon ay pabalik-balik sa pandinig ko habang nakatitig ako sa kisame ng kwarto ko. Bakit kung kailan sinusubukan ko nang mabuhay nang tahimik at normal, tsaka naman siya magpaparamdam na parang may karapatan pa rin siyang mag-alala sa akin? Kinaumagahan, medyo lutang ako habang naglalakad patungo sa pilapil. Ang bota ko ay mabigat, pero mas mabigat ang mga tanong na tumatakbo sa isip ko. "Marikit!" tawag sa akin ni Efren na kanina pa pala ako pinapanood habang pilit kong binubungkal ang tuyong bahagi ng lupa gamit ang asarol. "Hoy, dahan-dahan naman! Baka mawasak mo na 'yang tool natin sa tindi ng saksak mo dyan." Napatigil ako at napabuntong-hininga. Inayos ko ang aking sombrero at humarap sa kanya. "Pasensya na, Efren. Medyo marami lang akong iniisip ngayon. Feeling ko kasi, ang dami pa ring unfinished busine