บททั้งหมดของ Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy: บทที่ 171 - บทที่ 180

Pero paano naman niya ito tatawagin nang ganoon?Tatawagin ba talaga niya ang boss niya sa buong pangalan nito?Pakiramdam ni Isla, hindi pa siya ganoon katapang. Kahit papaano, sa ngayon, kailangan pa rin niya ang trabahong ito. Gaano man kakomplikado ang mga bagay sa pagitan nila, si Lucas pa rin ang nakatataas sa kaniya sa kumpanya. Ang basta-basta pagtawag sa pangalan nito ay parang hindi angkop, ngunit ang pagtawag naman dito ng “Mr. Montenegro” ay mas lalo lamang nagpapakakaiba sa hangin sa pagitan nila.Tungkol naman sa nakaraan…Totoo namang marami silang ginamit na malalambing na tawagan noon.Noon, kapag masaya siya, kung anu-anong cute na pangalan ang itinatawag niya kay Lucas. May ilan na matamis. May ilan na pambata. May ilan na sobrang cheesy kaya ngayon pa lang na maisip niya ay umiinit na ang kaniyang mga tainga. Dati, walang preno ang kaniyang pagmamahal, hindi natatakot na pagtawanan, hindi natatakot na masyadong clingy.Noong panahong iyon, talagang medyo makapal ang

Nagulat si Isla.Sa sandaling marinig niya ang boses sa kabilang linya, lalong humigpit ang pagkabalisa sa kaniyang dibdib. Lagi namang banayad magsalita si Liza, kahit pagod siya. Ngunit ngayon, nanginginig ang boses nito, pilit na pinipigilan ang panic, na para bang isang salita na lang ay tuluyan na itong babagsak.“Liza, ano’ng nangyari?” agad na tanong ni Isla.May matalim na paghugot ng hininga mula sa kabilang linya, kasunod ng mahinang tunog ng pinipigilang paghikbi.“Sinundo si Paopao. Sabi ng teacher, ang tatay niya raw ang kumuha sa kaniya. Tinawagan ko si Marcus, pero hindi siya sumasagot. Isla, puwede mo ba akong tulungang tanungin siya?”Si Paopao ay anak nina Marcus at Liza.Matapos ang annulment, pinutol ni Liza ang lahat ng ugnayan niya kay Marcus. Wala na siyang gustong kunin mula rito. Hindi pera, hindi paghingi ng tawad, hindi pekeng pag-aalala. Ang gusto lang niya ay palakihin nang tahimik ang kaniyang anak at ipagpatuloy ang buhay nang hindi na muling nahihila pab

Napabuntonghininga si Isla.Hindi magandang direktang tanggihan si Cheska, lalo na’t talagang wala na itong ibang mapagpipilian. Ilang panahon na rin silang magkasamang nagtatrabaho, at alam na alam ni Isla na hindi si Cheska ang uri ng taong basta-bastang ipapasa ang trabaho sa iba maliban na lamang kung wala na talaga siyang ibang paraan.“Tatanungin ko si Tilly kung gusto niya,” sabi ni Isla sa huli.Sa sandaling sinabi niya iyon, namula ang mga mata ni Cheska.“Isla, ikaw ang tagapagligtas ko,” sabi ni Cheska, halos ihagis ang sarili kay Isla. “Kung puwede lang i-reschedule ang surgery na ito, hindi kita aabalahin. Pero ang dami kong kinausap para lang makuha ang doctor na ito at ang hospital bed na ito. Kapag pinalampas ko ito, hindi ko alam kung kailan ang susunod na slot.”Naiintindihan ni Isla.Pareho silang ina. Sa mga bagay na may kinalaman sa kanilang mga anak, may mga bagay talagang hindi nila kayang ikompromiso.Hindi nagtagal, nakatanggap si Isla ng matamis at pambatang v

Hindi mabilang na lalaking kasamahan sa kumpanya ang nagtsismisan tungkol sa kaniya sa likod niya, ngunit si Isla ay palaging nakatuon sa trabaho at ayaw sa mga hindi kinakailangang pakikisalamuha.Maganda siya, ngunit hindi iyong uri ng ganda na madaling lapitan. Ang kaniyang katahimikan ay nagpapadalawang-isip sa mga tao. Ang banayad niyang ugali ay nagpapaisip sa kanila na madali siyang kausapin, ngunit ang bahagyang distansya sa kaniyang mga mata ay palaging pumipigil sa kanila sa huling sandali. Dahil doon, maraming lalaki ang lihim na humahanga sa kaniya at pribadong pinag-uusapan siya, ngunit kakaunti lamang ang talagang nangahas humarap sa kaniya at magsabi ng anuman.Isa si Sam sa kanila.Noong nasa iisang department pa sila, higit sa isang beses na niya itong napansin. Palagi itong nakaupo sa kaniyang workstation, tuwid ang likod, nakatutok ang mga mata sa screen, tahimik na nagta-type o gumuguhit. Sa lunch breaks, bihira itong sumali sa maiingay na usapan sa paligid. Kapag m

“Ano ba talaga ang gusto mo?”Tahimik ang boses ni Isla, ngunit bawat salita ay tila may bigat ng pagpipigil na matagal na niyang pinipilit sa sarili.Idinagdag na niya ulit ito bilang kaibigan, gaya ng hinihingi nito. Tiniis na niya ang hindi makatwirang asal nito. Hinayaan pa niya itong pumasok sa kuwarto niya, hayaang kulungin siya sa isang sulok, hayaang baluktutin nito ang hangin sa pagitan nila hanggang maging mapanganib at nakakasakal.Ano pa ba ang gusto nito mula sa kaniya?Sa loob ng isang maikling segundo, tila may naisip si Isla.Halos likas na bumaba ang kaniyang tingin, napadako sa bahaging nasa ibaba ng sinturon ni Lucas. Minsang kumislap ang kaniyang mga mata, pagkatapos ay muli niyang itinaas ang tingin at tinitigan ito gamit ang kalmadong ekspresyong halos malupit.“Kung may ganoong pangangailangan si Mr. Montenegro,” malamig niyang sabi, “puwede mong tingnan kung may mga small cards sa kuwarto.”Bahagya pa lamang bumabagsak ang mga salitang iyon nang nagyelo ang atmo