All Chapters of Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy: Chapter 181 - Chapter 190

Hindi sila kailanman nag-away.Hindi bababa sa, hindi sa paraang ginagawa ng ibang magkasintahan. Hindi kailanman magta-tantrum si Isla sa harap niya, at hindi rin kailanman kusang ilalantad ni Lucas ang emosyon nito sa kaniya. Noon, maingat niyang itinago ang bawat bahid ng hindi kasiyahan, bawat hinanakit, bawat munting sakit na naipon sa kaniyang puso. Nilunok niya ang lahat dahil natatakot siyang ang isang padalos-dalos na salita ay sapat na para talikuran siya nito.At hindi rin naman naging mas mabuti si Lucas.Lagi siyang umiiwas pagdating sa damdamin. Kaya niyang kalkulahin ang pakinabang at kawalan nang walang pag-aalinlangan. Kaya niyang gumawa ng mga desisyong makaaapekto sa buong kumpanya nang hindi nagbabago ang ekspresyon. Ngunit pagdating sa pagkagusto sa isang tao, pag-aalala sa isang tao, o pag-amin na may isang babaeng mas mahalaga sa kaniya kaysa sa gusto niyang payagan, naging malamya siya, mayabang, at duwag.Ngayon, habang sinusunog ng alak ang kaniyang mga ugat,

Tulad ng inaasahan, ang mga halik na sumunod ay mas mabangis kaysa kanina, halos agad na nilamon ang natitirang linaw sa isip ni Isla.Nanatili sa pagitan ng kanilang mga labi ang lasa ng alak, matapang at nakalalasing. Hinawakan siya ni Lucas na para bang sa wakas ay natagpuan nito ang isang bagay na matagal nang nawala sa kaniya. Naramdaman ni Isla na lumiit ang buong mundo sa hininga nito, sa init nito, at sa mabilis na tibok ng kaniyang puso.Sa isang sandali, naisip niya kung nalasing na rin ba siya.Lasing sa alak na kumapit sa katawan nito. Lasing sa pagtatapat na ibinulong nito sa tabi ng kaniyang tainga. Lasing sa sagot na hinintay niya sa loob ng napakaraming masakit na taon.O marahil, kahit ngayon lang, gusto lang niyang sumuko.Pagkatapos nito, malamang titigil na itong guluhin siya.Ganoon naman palagi ang mga lalaki. Kapag nakuha na nila ang gusto nila, lalamig ang pagkahumaling. Kukupas ang lambing. Ang bagay na dati nilang hinabol ay magiging ordinaryo, pagkatapos ay p

“Kahit hindi siya akin, balak ko pa rin siyang panagutan.”Mababa ang boses ni Lucas, ngunit bawat salitang binitawan niya ay bumagsak nang may hindi maikakailang bigat.Natigilan si Christine habang nakatitig sa kaniya, pansamantalang hindi makasagot.Hindi naman sa hindi kailanman naghinala si Lucas tungkol kay Nathalia. Naghinala siya. Mula pa sa unang sandaling nakita niya ang mukha ng maliit na babae, mula sa paraan ng pagkakurba ng mga mata nito kapag ngumingiti, mula sa bahagyang pagkakahawig nito sa mga Montenegro, ang kaisipang iyon ay nag-ugat na sa loob niya.Kaya lang, wala pa ring tiyak na sagot ang imbestigasyon.Kumunot ang noo ni Christine, litong-lito pa rin. “Kung ganoon, ano ba ang…”Ibinaba ni Lucas ang mga mata at pinindot ang lighter sa kaniyang kamay.Kasabay ng mahinang click, umangat ang apoy.Sa loob ng isang maikling segundo, naliwanagan ng kulay-kahel na apoy ang matatalim na guhit ng kaniyang mukha. Kalmado ang kaniyang ekspresyon, ngunit sa ilalim ng katah

Mainit ang mga salitang binitiwan noong araw na iyon.Kahit ano pa ang sabihin ni Lola, tumanggi pa ring makinig si tita.Halos agad itong umalis sa silid ni Lola, maputla ang mukha dahil sa galit at sakit, na para bang masasakal siya kung mananatili pa roon kahit isang segundo.Malinaw pa ring naaalala ni Marcus ang araw na iyon. Naalala niyang nakatayo siya sa may pintuan, masyado pang bata para lubos na maunawaan ang lahat, ngunit sapat na ang edad para malaman na may isang bagay sa pagitan ng dalawang babae ang nabasag na hindi na maaayos pa. Pagkaalis ni tita, hindi siya tinawag ni Lola. Umupo lamang ito mag-isa sa balkonahe nang napakatagal, nakayuko ang likod sa bigat ng pagsisisi.Maliwanag ang araw noon, ngunit napakalamig ng pakiramdam sa loob ng silid.Alam ni Marcus ang tungkol sa bahay na iyon.Sa papel, tila nakarehistro lamang ito sa pangalan ni Isla.Ngunit sa totoo lang, pag-aari iyon ng tatlong tao.Si Isla.Si Megan.At ang batang nasa sinapupunan ni Megan na hindi k

Sa dulo ng corridor, may isang pasyenteng ayaw makipag-cooperate sa examination, dahilan para magpanic ang pamilya nito.Ilang tao ang balisang naghahanap sa paligid, nagsasapawan ang kanilang mga boses kasabay ng nagmamadaling yabag ng mga nurse. Nang sa wakas ay makita nila ang pasyente malapit sa kanto ng hallway, mabilis na lumapit ang isang lalaking nasa katanghaliang-gulang at hinawakan ang braso nito, sinusuyo siya sa boses na puno ng helpless na lambing.“Ako ang tatay mo. Sasaktan ba kita? Magpagamot tayo nang maayos, pagkatapos uuwi na tayo.”Humihikbi pa rin ang pasyente at ayaw pa rin pumayag, ngunit sa matiising pagsuyo ng lalaki, unti-unti itong naakay pabalik sa ward.Hindi gumalaw si Isla habang pinapanood sila nang matagal.Nanatiling nakapako ang kaniyang tingin sa kamay ng ama habang maingat nitong inaalalayan ang pasyente, takot itong madapa, takot itong masaktan, takot itong magdusa kahit kaunti pa kaysa kinakailangan.Ganoon din ang kaniyang ama.Tuwing nagkakasak