Home / Romance / Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy / Chapter 191 - Chapter 200

All Chapters of Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy: Chapter 191 - Chapter 200

459 Chapters

KABANATA 191

Hindi niya pipigilan ang isang ama na pumasok sa buhay ng kaniyang anak.Gaano man karaming hinanakit ang natitira sa pagitan nila ni Lucas, may isang bagay na hindi maikakaila ni Isla. Kailangan ng isang bata ang pagmamahal ng parehong magulang, kung ang pagmamahal na iyon ay tunay at hindi makasasama.Mula pagkabata, minahal siya ng kaniyang ama, pinrotektahan, at walang-pigil na pinalayaw. Pinalaki siya nitong parang isang munting prinsesa, malaya at puno ng kumpiyansa, na para bang palaging magiging banayad ang mundo basta nakatayo ito sa likuran niya. Kaya tuwing binabalikan ni Isla ang nakaraan, ang pinakamalinaw na pigura sa kaniyang mga alaala ay palaging ang kaniyang ama.Gayunman, hindi niya napansin ang isang bagay na ganoon kasimple.Karapat-dapat din ang anak niya sa ganoong uri ng pagmamahal.Hanggang ngayon, mabuti ang pakikitungo ni Lucas kay Nathalia. Matiyaga ito sa mga pambatang tanong niya, malumanay sa maliliit niyang sumpong, maasikaso sa mga bagay na gusto niya,

KABANATA 192

Habang nakatingin sa lapida, mahina ang boses ni Isla nang magsalita.“Pasensiya na. Ang tagal ko nang hindi nakakadalaw sa’yo.”Halos hindi mas malakas sa hangin ang boses niya. Bahagya itong nanginginig, na para bang bawat salita ay kailangang dumaan muna sa sakit na nakabaon nang malalim sa dibdib niya bago makalabas sa kaniyang bibig.Sa larawan, nakangiti sa kaniya ang ama ni Isla, dala ang parehong banayad at mapagmahal na ngiting naaalala niya. Mabait at maliwanag ang mga mata nito, habang-buhay na nakapirmi sa pinakamagandang bersyon ng sarili, na para bang palagi siyang titingnan nito nang ganoon. Na para bang walang panahong lumipas. Na para bang nakatayo lamang ito sa kung saan sa likod ng abuhing bato, matiyagang naghihintay na matapos umiyak ang anak niya bago siya muling asarin.Mula nang ipanganak si Nathalia, bihira nang makapunta rito si Isla.Hindi dahil nakalimutan niya.Kundi dahil masyadong masakit ang alalahanin.Pagkamatay ng ama ni Isla, umiyak siya hanggang mah

KABANATA 193

Kaunti lamang ang tao sa sementeryo.Ang katahimikan matapos nilang iwan ang lapida ay tila mas mabigat pa kaysa sa hangin. Bumaba si Isla sa mga batong hagdan nang hindi lumilingon, mabagal at matatag ang bawat hakbang, na para bang natatakot siyang isang maling galaw lamang ay tuluyan nang guguho ang mga emosyong matagal niyang pinipigilan.Pagbalik niya sa kotse, binuksan niya ang pinto at umupo sa loob.Mas malamig ang hangin sa loob kaysa sa labas. Sumandal siya sa upuan at tumingin sa bintana, pinapanood ang mga punong yumuyuko sa lakas ng hangin. Nanginginig ang mga sanga nito, at sunod-sunod na kumakalas ang mga dahon, inaanod pababa na para bang sa wakas ay nawalan na ng lakas kumapit.Isang dahon ang lumutang palapit sa bintana.Inabot iyon ni Isla at sinalo bago pa ito tuluyang mahulog.Sa hindi malamang dahilan, bigla niyang naalala ang mga sinabi ni Miguel.Isla.Isang pangalang nangangahulugang lumulutang.Isinumpa siya nito gamit ang pangalang iyon, sinasabing nakatakda

KABANATA 194

May gustong sabihin si Lucas.Ngunit nang ibuka niya ang kaniyang bibig, walang salitang lumabas.Para bang ang bawat pangungusap na inihanda niya, bawat paliwanag na inakala niyang maaari pang maging kapaki-pakinabang, ay nadurog sa bigat ng mga luha ni Isla. Tahimik na bumagsak ang mga luhang iyon sa kaniyang braso, isa-isa, mainit sa simula, pagkatapos ay lumamig sa kaniyang balat.Itinaas ni Isla ang kamay at pinunasan ang mga iyon, ngunit habang lalo niyang pinupunasan, lalo lamang silang dumadami.Napakarami na talagang problema sa pagitan nila. Marahil mula pa sa sandaling nagsimula ang pustahang iyon, napilitan na ang kanilang relasyon na mailagay sa maling lugar. Sumugod siya papunta rito dala ang lahat ng walang-ingat na tapang ng kabataan, at tinanggap naman siya nito nang hindi man lang natututunan kung paano siya hawakan nang tama.Sa huli, ang natira lamang ay pagpapahirapan nila ang isa’t isa.Mababa ang boses niya nang muli siyang magsalita.“Lucas, naaalala mo ba kung

KABANATA 195

Agad na nalungkot ang maliit na mukha ni Thomas.“Huh? Pero gusto kong maging kuya.”Punô ng hinanakit ang boses niya, na para bang ang pagiging kuya ay isang napakalaking karangalang inagaw sa kaniya sa huling segundo. Hindi pa siya kailanman naging kuya. Sa maliit niyang mundo, makapangyarihan ang mga kuya. Kayang protektahan ng mga kuya ang ibang tao, mautusan ang iba, at marahil makakuha pa ng mas malaking hiwa ng cake.Walang awang lumapit si Christine, hinawakan siya sa likod ng kuwelyo, at bahagya siyang inangat.“Ikaw? Kuya?” sabi niya, tinitingnan siya mula ulo hanggang paa na may hindi itinatagong pagdududa. “Wala ka ni katiting na asal ng isang kuya.”Sinipa-sipa ni Thomas ang maiikli niyang binti sa ere, namimilog ang mga pisngi. “Meron!”“Wala,” mariing sabi ni Christine. “Ang kuya, hindi nang-aagaw ng snacks ng iba, hindi umiiyak kapag natatalo sa laro, at hindi isinisisi sa kindergarten teachers ang mga kasalanang siya mismo ang gumawa.”Nanlaki ang mga mata ni Thomas, m

KABANATA 196

Gabi na, at malabo ang mga ilaw sa Makati.Sa underground parking garage, may mga sasakyang paminsan-minsang dumaraan. Hinahati ng headlights ang dilim at panandaliang inilalantad ang matinding sakit sa mukha ni Lucas.Mag-isa siyang nakaupo sa driver’s seat, nakatakip ang dalawang kamay sa kaniyang mukha.Bahagyang nanginginig ang kaniyang mga balikat.Tahimik ang parking garage, ngunit hindi ganap na walang ingay. Sa di-kalayuan, may umandar na makina. Dahan-dahang gumulong ang mga gulong sa sementadong sahig. May mahinang alingawngaw ng mga yabag na lumalapit at nawawala.Ngunit wala sa mga iyon ang malinaw na nakarating sa kaniya.Ang naririnig lamang niya ay ang mga salita ni Isla.Tuluyang natapos ang lahat sa pagitan natin noong araw na iyon.Hindi na magkakaroon ng pangalawang pagkakataon.Napakakalmado ng boses nito nang sabihin iyon. Hindi hysterical. Hindi puno ng hinanakit. Ni hindi man lang galit.Iyon ang higit na nagpasindak sa kaniya.Kung umiyak ito, minura siya, sinam

KABANATA 197

Tanging isang mayamang babaeng tulad ni Isla, isang taong hindi kailanman nalaman kung gaano kahirap kumita ng pera, ang basta-basta bibili ng ganito kamahal na damit.Napakalupit ng mga salitang iyon.Noong panahong iyon, kumalat ang mga salitang iyon sa dormitory na parang usok na sumisingaw mula sa siwang ng pinto. Noong una, walang direktang nagsabi niyon sa harap ni Lucas, ngunit hindi rin naman sapat ang hina ng kanilang mga boses para sabihing maingat sila. Ilang lalaki ang nakaupo sa paligid ng kani-kanilang mesa, nagpapanggap na nagbibiro, nagpapanggap na walang pakialam, ngunit imposibleng maitago ang inggit sa kanilang tono.May ilan pa ngang nagtanong kung malinis ba ang perang galing sa pamilya ni Isla.“Sino ba ang nakakaalam kung saan kinukuha ng mga mayayaman ang pera nila?” bulong ng isa. “Baka mas mahal pa ang coat na iyan kaysa sa buong semester nating allowance.”Tumawa ang isa pa. “Kung may girlfriend akong ganyan, titigil na ako sa pag-aaral at hahayaan ko na lang

KABANATA 198

Isa iyong klasikong istilo, at perpekto ang tabas.Kung ibang tao ang nagsuot, ang mahabang coat ay malamang lalampas sa tuhod at lulunurin ang kalahati ng katawan. Ngunit kay Lucas, bahagya lamang itong umabot sa ibaba ng kaniyang mga tuhod, at natural na sumunod ang matatalim na linya nito sa tangkad ng kaniyang katawan. Pinalambot ng tabas nito ang karaniwang lamig sa kaniyang mga tampok, dinaragdagan ng pigil na elegance ang malayo niyang mukha. Mas banayad siyang tingnan ngayon kaysa karaniwan, ngunit ang aloofness na nakabaon sa kaniyang pagkatao ay imposible pa ring maitago.May manipis na sweater chain na nakasabit sa ibabaw ng itim niyang cashmere sweater.Sa dulo nito ay isang plaster doll.Hindi na malinaw na makita ang orihinal nitong disenyo. Pinulbos na ng panahon ang mga gilid nito, at bahagya ring nakikita sa ilalim ng ilaw ang mga bitak na inayos. Ngunit ganoon ang presensya ni Lucas. Kahit ang pinakaordinaryo at pinakahindi kapansin-pansing bagay ay nagmumukhang mamah

KABANATA 199

“Isla, pumunta ka sa opisina ko.”Bago pa man maayos ni Cheska ang mukha niya para magpakita ng smug at mapang-asar na ekspresyon, muling tumunog ang malamig na boses ni Lucas.“Cheska. Michelle. Sumama rin kayong dalawa.”Agad na nagyelo ang ngiting muntik nang mamukadkad sa labi ni Cheska. Si Michelle naman, na naghahanda na sanang ibaba ang ulo at magkunwaring wala siyang narinig, ay nanigas sa kaniyang upuan.Ganoon na lamang, silang tatlo ay natipon sa loob ng opisina ni Lucas.Malawak, tahimik, at nakakasakal sa linis ang opisina ng president. Sinasalamin ng floor-to-ceiling windows ang gray-blue na langit sa labas, habang ang mga dokumento sa kaniyang mesa ay nakasalansan nang nakakatakot ang ayos. Maging ang hangin ay tila mas malamig kaysa sa ibang bahagi ng kumpanya.Nakaupo si Lucas sa likod ng kaniyang mesa, kalmado at hindi mabasa ang ekspresyon. Bahagyang nakapatong ang mga daliri niya sa gilid ng isang dokumento, at ang tingin niya ay dumaan sa tatlong babae na may bigat

KABANATA 200

Pagkatapos ng trabaho, dinala ni Isla si Nathalia sa ospital.May dala siyang hapunan para kay Megan sa isang thermos. Mainit pa ang pagkain, at bahagyang kumakalat sa kaniyang palad ang init mula sa lalagyan habang bitbit niya iyon. Pagdating nila sa ward, kabubukas pa lamang ni Megan ng pagkaing inihanda ng caregiver.Sa sandaling makita ni Megan na pumasok sina Isla at Nathalia, agad na lumiwanag ang mukha niya. Lumambot ang kaniyang mga mata sa halatang saya, ngunit tumanggi pa rin ang bibig niyang aminin iyon.“Hindi naman sa wala akong pagkain dito,” reklamo niya, bagama’t walang tunay na paninisi sa tono. “Bakit kailangan mo pang magpunta rito? Akala mo ba sobra-sobra ang libreng oras mo?”Habang nagsasalita siya, mas mabilis namang kumilos ang kaniyang mga kamay kaysa kaninuman. Mabilis niyang isinara ang lunchbox sa harap niya at tinanggap ang thermos mula sa kamay ni Isla, na para bang natatakot siyang magbago ang isip ng anak niya at bawiin iyon.Sinulyapan ni Isla ang mga k

PREV

...

...

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status