All Chapters of Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy: Chapter 191 - Chapter 200

Habang nakatingin sa lapida, mahina ang boses ni Isla nang magsalita.“Pasensiya na. Ang tagal ko nang hindi nakakadalaw sa’yo.”Halos hindi mas malakas sa hangin ang boses niya. Bahagya itong nanginginig, na para bang bawat salita ay kailangang dumaan muna sa sakit na nakabaon nang malalim sa dibdib niya bago makalabas sa kaniyang bibig.Sa larawan, nakangiti sa kaniya ang ama ni Isla, dala ang parehong banayad at mapagmahal na ngiting naaalala niya. Mabait at maliwanag ang mga mata nito, habang-buhay na nakapirmi sa pinakamagandang bersyon ng sarili, na para bang palagi siyang titingnan nito nang ganoon. Na para bang walang panahong lumipas. Na para bang nakatayo lamang ito sa kung saan sa likod ng abuhing bato, matiyagang naghihintay na matapos umiyak ang anak niya bago siya muling asarin.Mula nang ipanganak si Nathalia, bihira nang makapunta rito si Isla.Hindi dahil nakalimutan niya.Kundi dahil masyadong masakit ang alalahanin.Pagkamatay ng ama ni Isla, umiyak siya hanggang mah

May gustong sabihin si Lucas.Ngunit nang ibuka niya ang kaniyang bibig, walang salitang lumabas.Para bang ang bawat pangungusap na inihanda niya, bawat paliwanag na inakala niyang maaari pang maging kapaki-pakinabang, ay nadurog sa bigat ng mga luha ni Isla. Tahimik na bumagsak ang mga luhang iyon sa kaniyang braso, isa-isa, mainit sa simula, pagkatapos ay lumamig sa kaniyang balat.Itinaas ni Isla ang kamay at pinunasan ang mga iyon, ngunit habang lalo niyang pinupunasan, lalo lamang silang dumadami.Napakarami na talagang problema sa pagitan nila. Marahil mula pa sa sandaling nagsimula ang pustahang iyon, napilitan na ang kanilang relasyon na mailagay sa maling lugar. Sumugod siya papunta rito dala ang lahat ng walang-ingat na tapang ng kabataan, at tinanggap naman siya nito nang hindi man lang natututunan kung paano siya hawakan nang tama.Sa huli, ang natira lamang ay pagpapahirapan nila ang isa’t isa.Mababa ang boses niya nang muli siyang magsalita.“Lucas, naaalala mo ba kung

Gabi na, at malabo ang mga ilaw sa Makati.Sa underground parking garage, may mga sasakyang paminsan-minsang dumaraan. Hinahati ng headlights ang dilim at panandaliang inilalantad ang matinding sakit sa mukha ni Lucas.Mag-isa siyang nakaupo sa driver’s seat, nakatakip ang dalawang kamay sa kaniyang mukha.Bahagyang nanginginig ang kaniyang mga balikat.Tahimik ang parking garage, ngunit hindi ganap na walang ingay. Sa di-kalayuan, may umandar na makina. Dahan-dahang gumulong ang mga gulong sa sementadong sahig. May mahinang alingawngaw ng mga yabag na lumalapit at nawawala.Ngunit wala sa mga iyon ang malinaw na nakarating sa kaniya.Ang naririnig lamang niya ay ang mga salita ni Isla.Tuluyang natapos ang lahat sa pagitan natin noong araw na iyon.Hindi na magkakaroon ng pangalawang pagkakataon.Napakakalmado ng boses nito nang sabihin iyon. Hindi hysterical. Hindi puno ng hinanakit. Ni hindi man lang galit.Iyon ang higit na nagpasindak sa kaniya.Kung umiyak ito, minura siya, sinam

Isa iyong klasikong istilo, at perpekto ang tabas.Kung ibang tao ang nagsuot, ang mahabang coat ay malamang lalampas sa tuhod at lulunurin ang kalahati ng katawan. Ngunit kay Lucas, bahagya lamang itong umabot sa ibaba ng kaniyang mga tuhod, at natural na sumunod ang matatalim na linya nito sa tangkad ng kaniyang katawan. Pinalambot ng tabas nito ang karaniwang lamig sa kaniyang mga tampok, dinaragdagan ng pigil na elegance ang malayo niyang mukha. Mas banayad siyang tingnan ngayon kaysa karaniwan, ngunit ang aloofness na nakabaon sa kaniyang pagkatao ay imposible pa ring maitago.May manipis na sweater chain na nakasabit sa ibabaw ng itim niyang cashmere sweater.Sa dulo nito ay isang plaster doll.Hindi na malinaw na makita ang orihinal nitong disenyo. Pinulbos na ng panahon ang mga gilid nito, at bahagya ring nakikita sa ilalim ng ilaw ang mga bitak na inayos. Ngunit ganoon ang presensya ni Lucas. Kahit ang pinakaordinaryo at pinakahindi kapansin-pansing bagay ay nagmumukhang mamah

Pagkatapos ng trabaho, dinala ni Isla si Nathalia sa ospital.May dala siyang hapunan para kay Megan sa isang thermos. Mainit pa ang pagkain, at bahagyang kumakalat sa kaniyang palad ang init mula sa lalagyan habang bitbit niya iyon. Pagdating nila sa ward, kabubukas pa lamang ni Megan ng pagkaing inihanda ng caregiver.Sa sandaling makita ni Megan na pumasok sina Isla at Nathalia, agad na lumiwanag ang mukha niya. Lumambot ang kaniyang mga mata sa halatang saya, ngunit tumanggi pa rin ang bibig niyang aminin iyon.“Hindi naman sa wala akong pagkain dito,” reklamo niya, bagama’t walang tunay na paninisi sa tono. “Bakit kailangan mo pang magpunta rito? Akala mo ba sobra-sobra ang libreng oras mo?”Habang nagsasalita siya, mas mabilis namang kumilos ang kaniyang mga kamay kaysa kaninuman. Mabilis niyang isinara ang lunchbox sa harap niya at tinanggap ang thermos mula sa kamay ni Isla, na para bang natatakot siyang magbago ang isip ng anak niya at bawiin iyon.Sinulyapan ni Isla ang mga k