Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 160

Pagpasok niya sa subway station, bago pa man siya makarating sa security gate, kinuha na ni Isla ang phone niya para hanapin ang QR code ng kaniyang subway card, at nakita niya ang mensahe.Nagliwanag ang screen sa kaniyang palad, at lumitaw ang pangalan ni Lucas sa itaas ng chat box.May kasunod pa iyong isang pangungusap.“Rush order. Puwede ba akong magbayad ng dagdag para roon?”Ilang segundong tinitigan ni Isla ang mga salitang iyon.Mukhang pinag-aralan pa ni Lucas ang proseso ng pag-commission ng artwork.Marahil alam niya na tumatanggap ang illustrators ng rush orders, na kapag urgent ang deadline ay may karagdagang bayad, at hangga’t tama ang presyo, maraming bagay ang puwedeng pag-usapan.Mabilis na kinuwenta ni Isla ang natitira niyang manuscripts.Bukod sa ilan na nangangailangan din ng financial support at maagang scheduling,ang piece ni Lucas ang tunay na pinakamahal at pinakamadaling iguhit.Kung tutuusin, hindi mabilang na beses na niya itong naiguhit noon.Ang bone str

Pumasok ang kotse sa parking lot ng ospital.Halos hindi pa tumitigil ang makina nang tanggalin ni Lucas ang seatbelt niya at bumaba ng kotse. Lumakad siya papunta sa trunk at kumuha ng dalawang gift box.Kabubukas pa lamang ni Isla ng pinto ng kotse. Nang makita niya ang mga gift box sa kamay nito, natigilan siya.Elegant at simple ang packaging, walang anumang flashy na logo, ngunit sa texture pa lamang ay halatang mamahalin ang mga iyon. Makapal ang paper bags, maayos ang pagkakatali ng ribbons, at maging ang mga kahon ay may malamig at pigil na refinement ng luxury goods.Inakala ni Isla na bibisitahin nito si Dr. Ramos.Mula sa nakaraang usapan nina Lucas at Dr. Ramos, malinaw na matagal na silang magkakilala. Nagmadaling pumunta si Dr. Ramos nang magdamag para sa operasyon ng kaniyang ina dahil sa pakiusap ni Lucas. Makatuwiran lamang na maghanda ito ng regalo.Ngunit hindi inaasahan, bitbit ng lalaki ang mga gift box at sinundan si Isla papasok sa ward ng kaniyang ina.Huminto s

Hawak ni Thomas ang kamay ni Isla.Malambot at mainit ang maliliit niyang daliri, mahigpit na nakakapit sa kaniya na may tiwalang tanging bata lamang ang kayang ipakita. Itinaas niya ang bilugan niyang maliit na mukha, kumikinang ang mga mata na para bang may napakahalaga siyang iaanunsiyo.“Tita Isla, gusto po ng mommy ko na pumunta si Tilly sa bahay namin ngayong weekend. Okay lang po ba?”Narinig ni Christine mula kay Thomas na minsan na rin pala itong natulog sa bahay ni Tilly, kumain doon, at nakatanggap pa ng mga regalo.Bagama’t abala ngayon si Christine sa annulment niya at sa iba pang magugulong bagay, hindi niya nakalimutan ang munting kaibigan ng anak niya. Higit sa lahat, palaging binabanggit ni Thomas si Tilly sa bahay. Minsan, “Ang galing gumuhit ni Tilly.” Pagkatapos, “Gusto ni Tilly ito.” Kalaunan, naging, “Mom, kailan puwedeng pumunta si Tilly sa bahay natin?”Matapos marinig iyon nang maraming beses, natural na naintindihan ni Christine.Sa wakas, nagkaroon ng mabutin

Mabilis niyang inalis ang mga butones ng kaniyang polo at kaswal iyong itinapon sa tabi.Malambot na bumagsak ang tela sa sandalan ng upuan, iniwang ganap na lantad ang kaniyang pang-itaas na katawan sa ilalim ng mainit na liwanag. Natural ang mga kilos niya, na para bang naghubad lamang siya ng jacket, hindi naghubad nang kalahating hubo sa harap niya.Sinulyapan ni Isla ang polo.Basa ang cuffs nito, at may mahihinang bakas pa rin ng tubig sa collar. Kanina, inasikaso niya ang dalawang bata, hinugasan ang kanilang mga mukha, kamay, paa, at ngipin, pagkatapos ay nilinis pa ang dining table. Gaano man siya ka-composed tingnan, malinaw na hindi siya nakaligtas nang malinis.“Gusto mo bang labhan ko iyan?”“Hindi na. Simulan na natin ang trabaho.”Sa simula, business nga naman talaga ang commission drawing.Ngunit ngayon, hinubad na niya ang pang-itaas niya, inilantad ang matigas at maskulado niyang dibdib.Malapad at malinis ang guhit ng kaniyang mga balikat, makitid ang kaniyang bewang

Ilang beses tumunog ang telepono, ngunit walang sumagot.Matigas ang ulong naghintay si Lucas hanggang sa tumunog ang mekanikal na boses ng babae.Saka lamang siya nagbaba at tumawag muli.Wala pa ring sumagot.Nagdim ang screen, pagkatapos ay muling lumiwanag sa ilalim ng kaniyang daliri. Ang parehong pangalan ang lumitaw, ang parehong pamilyar na contact na napakaraming beses na niyang tinitigan ngayong gabi. Alam niyang dapat na siyang tumigil. Alam niyang ang paulit-ulit na pagtawag sa kalagitnaan ng gabi ay isip-bata, hindi makatwiran, at hindi bagay sa kaniya.Ngunit pinindot pa rin ng hinlalaki niya ang call button.Nagsisimula nang umepekto ang alak, pinalalabo ang kaniyang isip.Bilang isang nasa hustong gulang, bihirang hayaan ni Lucas na malasing siya. Lagi niyang itinuturing ang sarili bilang kontrolado, matino, rasyonal, at obhetibo.Ang mga salitang iyon ay sumunod sa kaniya sa loob ng maraming taon.Para iyong mga tatak na nakakabit sa kaniyang katawan, bumubuo sa imahen