All Chapters of หย่าหมดรัก: Chapter 21 - Chapter 30

“กลับกันเถอะค่ะ ฉันง่วงแล้ว” เทียนไขไม่อาจจะนั่งกับเขาสองต่อสองท่ามกลางบรรยากาศโรแมนติกอย่างนี้ต่อไปได้ มันอันตรายต่อหัวใจเธอเหลือเกิน “ไปสิ...!” รอยยิ้มกรุ้มกริ่มผุดขึ้นบนใบหน้า นึกถึงคืนเข้าหอเมื่อวานที่ยังไม่ได้ทำให้มันจบเลย คืนนี้แหละ! เขาแทบรอให้ถึงห้องไม่ไหวเลยทีเดียว คืนนี้นอนที่บ้านใหญ่อย่างไรก็หาทางเผด็จศึกแม่เมียปากหวานคนนี้ให้ได้ หญิงสาวเข้าไปอาบน้ำก่อนเขา แล้วก็เปลี่ยนชุดเป็นชุดนอนในห้องน้ำเสียเลย ทำให้คนที่รอดูเมียกระโจมอกตัวมีหยดน้ำเกาะพราวถึงกับผิดหวัง เห้อ! เขาพ่นลมหายใจก่อนจะเดินสวนกับเธอเข้าห้องน้ำไป “เป็นอะไรของเขา” เทียนไขชักเดาอารมณ์ของตฤณไม่ถูก เมื่อครู่ก็ยิ้มระรื้น สักพักก็หน้าง้ำหน้างอ เธอนอนกดโทรศัพท์นอนเล่นอยู่บนเตียง แล้วก็มีข้อความที่เพื่อนของเธอส่งมาแซวจนอดขำไม่ได้ หากรู้ว่าคืนเข้าหอเธอกระทืบเจ้าบ่าวเสียเดี้ยง สองเพื่อนสาวจะหัวเราะขนาดไหนกัน ไม่นานนักร่างใหญ่ก็ออกมาในสภาพที่ร่างกายมีเพียงผ้าขนหนูพันท่อนล่างอย่างหมิ่นเหม่ พาลให้ร่างเล็กตกใจ “คุณ...ทำไมไม่แต่งตัวในห้องน

เธอรีบกินจนเขาต้องทักท้วง กลัวจะติดคอไปเสียก่อน “คุณอยากรู้คำตอบถึงขนาดกินเร็วขนาดนี้ หึงผมใช่ไหม” เขายิ้มล้อภรรยาที่หน้าคว่ำเหมือนไม่อยากรู้ แต่ความเร็วในการกินเขาเป็นผู้ชายยังอยากยอมแพ้ “ฉันไม่ได้หึง” “ปากแข็ง” “ปากฉันไม่เคยแข็ง แต่ปากตรงกับใจต่างหาก” “ใช่ปากคุณนุ่มเหมือนเยลลี่ยามได้บดขยี้ผมอร่อยจนไม่อยากหยุดเลย” เขามีทางไปได้ตลอดไม่ยอมจนต่อเธอง่าย ๆ “ปากคุณนี่นะ” “ปากผมทำไมเหรอครับ” “ปากหมานะสิ ให้ฉันผ่าออกให้ไหม” “ไม่อยากให้ผ่าเลยครับทำอย่างอื่นได้ไหม” นัยน์ตากรุ้มกริ่มทอดมองภรรยาที่มองอย่างไรก็สวยจนเขาเริ่มหลงเสน่ห์ขึ้นมา “มีอะไรจะพูดก็พูดมา ถ้าไม่พูดฉันจะไปทำงานแล้ว” “ผมกับหนึ่งไม่ได้มีอะไรกัน” “แล้ว?” เธอวางช้อนแล้วกอดอกมองเขาราวกับกำลังสอบสวนนักโทษ “หนึ่งแค่โทรมายินดีกับผมด้วย” “ฉันต้องเชื่อไหม” “ต้องเชื่อสิ...ต่อจากนี้ผมจะเดินหน้าจีบคุณ” “เหอะ! เปลี่ยนใจง่ายจังนะคะ” เธอเกลียดผู้ชายใจโลเลเหมือนพ่อตัวเอง ไม่รู้ว่าชาตินี้

ตฤณพาเทียนไขขึ้นไปบนห้อง พร้อมกับทรงตัวให้มั่นกับความคึกคักเหมือนม้าดีดกับยาดองพ่ออุ้ยคำแปงอย่างเต็มสูบ กุบกับ ๆ ๆ ๆ!!! เธอทำเสียงควบม้าพร้อมกับโยกเย้าขณะอยู่บนหลังของเขา สองขาเกี่ยวเอวแกร่งไว้แน่นทั้งข้อเท้าของเธอคลอเคลียส่วนนั้นของเขาอย่างหมิ่นเหม่ใต้กางเกงยืนแบรนด์ดัง ซี้ด...! เขาพยายามข่มใจอย่างสุดกำลังเพื่อจะไม่ปล้ำเธอกลางทาง จนมาถึงบ้านใหญ่เขาถึงกับต้องปาดเหงื่อ เพราะฤทธิ์สาริการัวลิ้นของพ่ออุ้ยคำแปงเริ่มออกฤทธิ์ออกเดช “ผมกินแค่เป๊กเดียวยังขนาดนี้ คุณจัดไปกี่เป๊กกันเนี่ย ดีดเหมือนม้า” ตลอดทางเธอคึกคักไม่หยุด จนเขาไม่รู้ว่าจะอดใจไม่รังแกเธอได้หรือเปล่าคืนนี้ ทั้งน้องชายตัวดีก็ตื่นแล้วด้วย เขาเปิดประตูห้องออกแล้วปิดล็อกอย่างแน่นหนา ก่อนจะพาเธอขึ้นไปบนเตียงนอนอย่างทุลักทุเล “ให้ตายสิ...คุณทำผมลำบากแล้ว” เขาเห็นสีหน้ายั่วยวนมองด้วยสายตาหวานฉ่ำ ก็แทบอดใจไม่ไหว หญิงสาวยิ้มส่งให้กับคนที่เพิ่งขี่หลังมา สองมือคล้องไปที่คอรั้งเข้ามาใกล้ชิดกับใบหน้าฉ่ำหวานของตนเอง จนเขาถึงกับเซจนต้องเอาเข่ายันกับที่นอ

“กะ...กลืนเหรอ...ไม่...ฉันอมไม่เป็น” เธอกลืนน้ำลายนึกถึงฉากในหนัง AV ทันที ทั้งสายตายังประเมินขนาดของสามีเธอ ‘นะ...นะ...นั่น 56 เหรอ ทำไมใหญ่ขนาดนี้’ คิดถึงวันที่เคยปากดีบอกว่าตัวเองอยากเจอ 65 อยากกลับไปตบปากตัวเองตอนนั้นนัก ไม่รู้ว่าพูดเข้าไปได้อย่างไร เขาเห็นท่าทางที่มองมายังน้องชายลำใหญ่ของตนอย่างหวาดกลัว ทั้งกลืนน้ำลายทำหน้าเหยเกก็อดขำไม่ได้ “ใครบอกจะให้คุณอม...เรื่องนั้นเราค่อยไปเรียนรู้กันวันอื่น วันนี้ใช้ปากนี้อมก่อนแล้วกัน” นิ้วกลางสะกิดสอดเข้าออกในโพรงสวาทของเธอ ชักจนทางเรื่องเลื่อมไปด้วยน้ำรัก จนเธอร่อนเอวขึ้นอย่างเซ็กซี่พร้อมให้เขาขยี้แล้วสินะ “คะ...คุณ...ดะ...เดี๋ยว...ฉันยังไม่พร้อม” เมื่อรู้ว่าตัวเองจะโดนอะไรเป็นลำดับต่อไป ยาดองของพ่ออุ้ยคำแปงก็หมดฤทธิ์ทันที ไม่พยศเหมือนตอนก่อนหน้านี้ ความหวาดกลัวแทรกลึกเข้ามาในหัวใจ “ผมรอให้จีบติดไม่ไหวแล้ว...เสียบก่อนค่อยจีบแล้วกัน” เขาใช้สองนิ้วสอดนำทางชักรัวข้อมือระวิง เพื่อจะทำให้เธอพร้อมอีกครั้ง “ดะ...เดี๋ยวก็ฉันเพิ่งเสร็จ...รอก่อนได้ไหม” เสียงพูดคล้ายเสียงครางยื้อเวลาออกไป

ยามรุ่งอรุณแสงสีทองส่องลอดมากระทบกับสายหมอกยามเช้าในไร่สายหมอก ทำให้ปรากฏภาพที่สวยงามน่ามองสำหรับคนตื่นเช้าอย่างคนงานในไร่ แต่สำหรับสองร่างที่เปล่าเปลือยหลับไหลอยู่ในอ้อมกอดของกันและกันอย่างอบอุ่นนั้น ช่างเป็นช่วงเวลาที่อยากจะซุกตัวนอนให้นานที่สุด หลังจากจบสงครามสวาทร้อนของตฤณกับเมียรักคนสวยอย่างเทียนไข ทั้งคู่ก็หลับเป็นตายจนเมื่อช่วงสายของวัน เทียนไขรู้สึกปวดเมื่อยราวกับร่างของเธอกำลังจะแหลกก็ไม่ปาน ดวงตาเล็กลืมตื่นขึ้นทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมือคืนก็พลอยให้เขินอายจนใบหน้าเห่อร้อน เธอขยับศีรษะช้อนสายตาขึ้นมองคนเป็นสามีทั้งพฤตินัยและนิตินัยโดยสมบูรณ์อย่างครุ่นคิด ถึงอนาคตของเธอและเขา เธอรู้ดีว่าการแต่งงานหลอก ๆ นี้สักวันต้องจบลง แต่ความเผลอใจกับคำหวานหูของเขา จะทำให้เธอเสียใจเหมือนอย่างที่แม่เคยได้รับไหม แม้ว่าร่างกายจะรู้สึกรวดร้าว แต่หัวใจเธอก็พาลหนักอึ้งไม่แพ้กัน มือเล็กค่อย ๆ ดึงแขนออกจากการกกกอด แล้วขยับตัวอย่างยากลำบากให้ออกจากอ้อมแขนของคนที่กำลังพริ้มตาหลับสนิทอย่างเป็นสุข เธอไม่อยากกวนเขา และไม่อย