Alle Kapitel von หย่าหมดรัก: Kapitel 41 – Kapitel 50

วันนี้เขานั่งหลังตรงนิ่งเงียบ จนยศวีแปลกใจ ทั้งไม่มองไปทางไหนเลย เอาแต่นั่งเฉยมองดูเมียกระดกเอา ๆ “เมียมานี่ใบ้แดกเหรอมึง” ยศวีกระซิบ “เสือก!” คำสั้น ๆ แต่สะท้านทรวง ยศวีเห็นใบหน้าเศร้าสร้อยและแววตาสำนึกผิดก็คิดว่าคงมีเรื่องกับคุณนาย “มึงจะมานั่งดูเมียดื่ม?” “เอาแค่มึงไม่พูดมากก็พอแล้ว แล้วเงียบเรื่องในอดีตไว้เลยนะ” สองหนุ่มกระซิบกระซาบจนทำให้เทียนไขเริ่มสงสัย “คุณอะไรกันอยู่คะ” หญิงสาวช้อนสายตาที่ฉ่ำหวานมองสองหนุ่มที่คุยกันกระหนุงกระหนิงราวกับเป็นคู่เก้งไม่ปาน ท่าทางดูลับลมคมใน “มะ...ไม่มีอะไรครับ” ตฤณเห็นหน้าเมียแล้วอยากจับฟัดเสียจริง ยิ่งตอนเมายิ่งน่ารัก แม้จะเคยเห็นเธอตอนเมาแล้วรั่วมาแล้วก็ตาม ยิ่งดึกนักร้องที่มาเปิดคอนเสิร์ตที่ระเริงบาร์แห่งนี้ก็เล่นเพลงสนุกมากยิ่งขึ้น “สวัสดีครับทุกคน...ใครเล็งผัวเขาขอให้ยกมือขึ้น” “วู้วววว!!!” ทุกคนในผับต่างยกมือ รวมทั้งเมียของพ่อเลี้ยงตฤณด้วย จนเขาต้องจับเอามือของเธอลงเพราะเขาไม่ยอมให้เธอไปเล็งใครนอกจากเขาหรอก “มามันกันเลยครับ” เมื่อด

“ครางดัง ๆ เหรอคะ อ๊ะ...อื้อ...!” ยังไม่ทันจบประโยคเธอก็ได้ครางดังครางแรงสมใจไปเลยค่ะ ดวงตากลมโตจ้องมองเขาที่กำลังดูดดื่มเนินนมอย่างคลั่งไคล้ สีหน้าเว้าวอนที่ส่งสายตาหวานเชื่อมมองทุกการกระทำของเขาด้วยความปรารถนา เธอรักเขา รักหมดทั้งหัวใจและเผลอใจไปกับการงอนง้อแสนหวานของเขาเสมอ ชายหนุ่มดูดดึงปลายยอดถันอย่างพึงพอใจ แล้วค่อย ๆ เลื่อนใบหน้าลงไปส่วนล่างสุดปลายเท้าของเธอ มือหนาจับยกขึ้นประพรมจูบเป็นทางยาวไปตามปลีน่อง สายตามุ่งมั่นอยากทำรักเมียปรายตามองคนที่ครางเสียงกระเส่าอย่างพึงพอใจ ริมฝีปากหนาค่อย ๆ เคลื่อนไปตามผิวที่เนียนละเอียดไร้เส้นขน จนไปถึงโคนขาอ่อนด้านใน เขาบดริมฝีปากอย่างเชื่องช้าราวกับกำลังละเลียดชิมขนมแสนอร่อยที่ไม่อยากให้มันหมดเร็ว เทียนไขขนกายลุกชูชันยามเมื่อริมฝีปากของชายหนุ่มค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้จุดที่อ่อนไหวทุกขณะ อาการเมาเหล้าหายเป็นปลิดทิ้ง เหลือเพียงอาการเมารักที่เขาเป็นผู้มอมเมาเธอ ดวงตาที่อ่อนหวานมองการกระทำของตฤณ ทำให้ร่างกายรู้สึกหวามไหวจนสองขาเรียวขยับแนบชิดกัน แต่ทว่ามีร่างใหญ่ที่แทรกเข้ามากลางกั้นและง

ตฤณ พ่อเลี้ยงหนุ่มหล่อไฟแรงที่คลั่งรักเมียมาก จนโพสต์สเตตัสทุกสองนาทีก็ว่าได้ แต่มีคนหนึ่งที่เข้ามากดโกรธทุกรูป ซึ่งดูจากชื่อแล้วเขาเดาได้ว่าเป็นหนึ่งดาว สีหน้าที่ดูเครียดขรึมลงของสามี ทำให้เทียนไขที่นั่งช่วยสามีดูเอกสารอยู่หันมามองว่าเขาเป็นอะไร “มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอชะโงกหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์ของสามี ที่โพสต์รูปของเธอแต่ทว่าใบหน้ากับสถานะที่ขึ้นช่างต่างกันสุดขั้ว เขาหันมาหาภรรยาแต่ไม่ได้ตอบอะไร มือหนาเอื้อมเข้าไปดึงรั้งเธอมานั่งบนตักพร้อมกระซิบที่ข้างหู ของภรรยาสุดที่รัก “คุณเชื่อใจผมไหม” “ก็อยู่ที่ว่าคุณจะทำให้ฉันเชื่อใจไหม” หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ของสามีขึ้นแล้วเพ่งมองดี ๆ ก็เห็นมีคนกดโกรธอยู่คนหนึ่ง ซึ่งเมื่อรู้สึกได้ว่าสามีกอดกระชับแน่นขึ้นก็เข้าใจได้ทันทีว่าคืออะไร “คุณหนึ่งกับสามีมีปัญหากันเหรอคะ” เขาพยักหน้าแทนคำตอบ ทุกอย่างเหมือนน้ำท่วมปาก หนึ่งพยายามติดต่อ แต่เขาก็พยายามหลบเลี่ยงกลัวจะเป็นเหมือนวันนั้นอีก เขาไม่ชอบที่ต้องทะเลาะกับเมีย “เราไม่สามารถเข้าไปช่วยทุกคนแก้ปัญหาได้ทุกเรื่องหรอกนะคะ บางครั้ง

“ตฤณ เมียคุณร้ายกาจนะคะ” หนึ่งดาวได้ทีก็ฟ้อง คนเป็นสามีทันทีจะได้รู้ว่าภรรยาที่เลือกนั้นเป็นคนยังไง “เพราะร้ายยังไงละครับ ผมถึงได้รัก” ตฤณพูดด้วยรอยยิ้มเพราะเมียเขาร้ายแบบนี้แหละ ถึงเอาคนอย่างเขาอยู่หมัด “ตฤณเปลี่ยนไปจากเดิมที่หนึ่งเคยรู้จักนะคะ” หนึ่งดาวอึ้งเล็กน้อยกับคำตอบ ตฤณนอกจากเข้าข้างเทียนไขแล้ว สายตาที่มองเทียนไขนั้นไม่เหมือนสายตาที่มองเธอเมื่อก่อนเลยสักนิด “หนึ่งมีอะไรจะคุยกับผมครับถึงมาหาที่นี่” เขาไม่ปล่อยให้ยืดเยื้ออยากสะสางเรื่องราวระหว่างหนึ่งกับเขาให้มันจบเสียที “ตฤณยังรักหนึ่งไหมคะ” “หนึ่ง...ผมขอพูดให้ชัดเลยนะครับ ผมหมดรักหนึ่งตั้งแต่หนึ่งแต่งงานกันไอ้กิต เพราะดันทุรังไปมันก็ไม่มีประโยชน์” เขาไม่คิดว่าหนึ่งอยากจะมาทวงถามหาความรักจากเขาเอาตอนนี้ “ตฤณรังเกียจที่หนึ่งเคยแต่งงานมาแล้วเหรอคะ” ดวงตาสั่นไหวของหนึ่งดาวมองเขาอย่างรู้สึกน้อยใจ ไหนเคยบอกว่าไม่รักใครนอกจากเธอ “ตอนนี้เราทั้งคู่ ต่างเลือกทางเดินชีวิตของกันและกันแล้ว ผมก็มีทางของผม หนึ่งก็มีทางของหนึ่ง เมื่อก่อนผมอาจจะเป็นไอ้โง่ ที่ทุ่มเทความรักให

“ทานเยอะ ๆ นะคะ จะได้ทานยาก่อนนอนอีกครั้ง” เทียนไขตักมะเขือยาวชุบไข่ที่ทอดออกมาเหลืองน่ารับประทานจนเธอเองก็อยากลงมือทานเสียแล้ว แต่เห็นใบหน้าของสามีที่อ่อนล้าผิดปกติ จึงอยากเอาใจเขาเสียหน่อย “ไม่สบายเหรอตาตฤณ” การันต์หันมองใบหน้าลูกชายที่พบว่าซีดไปหน่อยสงสัยช่วงนี้โหมงานหนัก “รู้สึกล้า ๆ ครับพ่อมีปวดหัวบ้างนิดหน่อย ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับ” ตฤณตอบผู้เป็นบิดาไป ไม่อยากให้เป็นห่วง “งานในไร่หากไม่มีอะไรมากก็รับพนักงานมาช่วยทำงานเพิ่มเถอะเราจะได้มีเวลาพักผ่อน ลุยงานคนเดียวสักวันก็ต้องล้า อย่าไปเสียดายเงิน ให้เสียดายเวลาที่ไม่ได้ดูแลสุขภาพเถอะ” การันต์คิดว่าตอนนี้ที่บ้านก็ไม่ได้ขาดเหลืออะไรทั้งยังมีเงินทองเหลือกินเหลือใช้ หากจะรับพนักงานเพิ่มสักสองสามคนก็ไม่น่าจะเป็นปัญหา “ไว้ผมจะลองหาดูนะครับ” ตฤณก็คิดว่าดีเหมือนกันที่จะรับพนักงานเพิ่ม อย่างน้อยพวกงานตัวเลขบัญชีต้องมีคนที่เชี่ยวชาญด้านนี้เข้ามาดูแล เพราะไม่ไว้ใจจึงรวบเข้ามาดูแลคนเดียวเอาเสียหมด ท่านกลางบทสนทนาบนโต๊ะอาหารที่เป็นเรื่องสัพเพเหระต่าง ๆ เทียนไขกลับไม่ได้คิดถึงเรื่องท