บทที่ 8อาการหวั่นไหวที่ไม่รู้ตัวเตโซกดจูบราวกับจะดูดกลืนจนปิ่นอนงค์เริ่มหายใจไม่ทันจึงได้แต่กำปกคอเสื้อของชายหนุ่มเอาไว้แน่นก่อนจะเริ่มประท้วงเมื่อหญิงสาวหายใจไม่ทันกว่าเดิม เขาจึงผละริมฝีปากออกจึงได้เห็นว่าเธอหอบหายใจจนอดที่จะอมยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อครานี้สาวเจ้าก็ยังจูบตอบไม่ประสาเหมือนคราแรกซึ่งทำให้เขารู้ตั้งแต่ตอนนั้นว่าเธอไม่เคยจูบใครมาก่อน และเขาก็เป็นจูบแรกของเธอถึงสองครั้งสองคราชายหนุ่มรู้สึกดีอย่างประหลาดใจที่ได้รู้ว่าตนคือจูบแรกของเธอหากถามว่าจะครั้งที่สามครั้งที่สี่ต่อไหม เขาก็ตอบได้เลยว่า ‘มี’ และคงมากกว่าสี่ครั้งเป็นแน่ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงอยากสัมผัสริมฝีปากของเธอได้มากขนาดนี้จนอดใจไว้ไม่ไหวจนต้องยอมเป็นผู้ชายที่ฉวยโอกาสไม่เป็นสุภาพบุรุษแบบนี้แต่ความรู้สึกนี้ก็มีเฉพาะกับปิ่นอนงค์เท่านั้นหญิงสาวไม่กล้าสบสายตาชายหนุ่มด้วยความเก้อเขินเพราะเธอก็ไม่คิดผลักไสเขา มิหนำซ้ำยังไม่มีความรู้สึกโกรธที่เขาฉวยโอกาสเป็นครั้งที่สองแล้ว ทั้งยังรู้สึกดีเสียมากกว่า เธอไม่เข้าใจตัวเองอยู่ทุกครั้งที่เกิดอาการราวกับมีพายุกระหน่ำซัดเข้ามาที่ก้อนเนื้อข้างในหน้าอกด้านซ้ายหรือไม่ก็เหมือนอาการแผ
อ่านเพิ่มเติม
