Lahat ng Kabanata ng รักร้ายภรรยา: Kabanata 21 - Kabanata 30

“อีกสี่วันผมจะกลับมาที่นี่ครับ ส่วนเรื่องน้องดาเอาไว้คุณว่างจริงๆ โอเคไหมครับปิ่น” เตโซยังยืนยันคำเดิมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น บ่งบอกให้รู้ว่าคำพูดของเขาถือว่าเด็ดขาด“คุณนี่นะ บางทีก็คล้ายคุณปู่ของฉันเลย ถามจริง แอบเป็นหลานคุณปู่หรือเปล่าคะ” เธอมองเขาด้วยรอยยิ้มเมื่อได้ยินน้ำเสียงของเขาและสีหน้าที่จริงจังทำให้นึกถึงผู้เป็นปู่ก่อนจะยกมือที่กำหมัดหลวมๆ เอาไว้ขึ้นมาเท้าคาง สบสายนัยน์ที่ชวนมองอยู่ตลอดเวลาของเขา“ก็น่าจะใช่ สงสัยผมคงเป็นหลานเจ้าสัวไม่ชาติที่แล้วก็ชาตินี้ล่ะมั้ง พอเห็นคุณมีกิจวัตรแต่ละวันแล้วก็อดที่จะเป็นห่วงใส่ใจไม่ได้เลย ผมเริ่มเข้าใจเจ้าสัวแล้วสิว่าทำไมถึงอยากให้คุณแต่งงาน” เตโซยิ้มรับคำพูดของเธอด้วยความขบขันก่อนจะยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้พลางมองสบสายตาหวานที่มองมาซึ่งเต็มไปด้วยรอยยิ้มพลางตอบโต้หยอกล้อไปกับคำพูดของเธอได้อย่างเป็นธรรมชาติเช่นกันเพราะตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมาระหว่างชายหนุ่มกับหญิงสาวมีความสนิทสนมมากขึ้นและเป็นกันเองในแบบที่เป็นตัวของตัวเองได้อย่างไม่อึดอัดใจ ระยะห่างและการรักษาท่าทีก็หายไปตอนไหนไม่รู้จนกลายเป็นว่าสามารถพูดคุยหยอกล้อกันได้ราวกับว่าเป็นสามีภรรยากันจร

ทันทีที่แพทย์ประจำคนไข้เดินออกไปหลังตรวจอาการเบื้องต้นเสร็จทั้งเตโซและสายพิณรีบเดินกลับเข้าห้องมาทันทีจึงพบกับปิ่นอนงค์ที่ได้นางพยาบาลสาวช่วยพยุงนั่งพิงหัวเตียงที่ปรับให้ตั้งขึ้น ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะยื่นมือไปลูบที่ศีรษะหญิงสาวอีกครั้งอย่างปลอบประโลมโดยไร้คำพูดใดๆ นอกจากสายตาอันอบอุ่นส่งไปให้สาวเจ้าจนเจ้าตัวรู้สึกร้อนผ่าวที่สองแก้มขึ้นมาเสียดื้อๆ จึงส่งยิ้มบอกให้เขารู้ว่าเธอรู้สึกดีขึ้นบ้างแล้ว เพราะเธอเองก็ยังไม่พร้อมที่จะมีอาการแผ่นดินไหวเก้าจุดศูนย์ริกเตอร์อีกเป็นครั้งที่สอง ยังดีที่แพทย์และนางพยาบาลเดินเข้ามาจึงทำให้เธอกับเขาละสายตาออกจากกันจึงทำให้เธอสงบลงได้บ้างจนเป็นปกติได้ไม่นานและไม่วายอดที่จะบ่นเขาไม่ได้ในใจอย่างเขินอายอย่าแสนดีเป็นผู้ชายอบอุ่นมากเกินไปจะได้ไหม...“ยังรู้สึกปวดหัวอยู่หรือเปล่าปิ่น” เตโซเอ่ยถามทันทีพลางนั่งลงบนขอบเตียงคนไข้แล้วมองไปที่สาวเจ้า“มีอาการปวดนิดหน่อยค่ะ…คุณเตโซคะ ช่วยเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากที่เราแยกกันหน่อยได้ไหมคะ” ปิ่นอนงค์เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มก่อนจะเอ่ยชายหนุ่มด้วยความอยากรู้เมื่อสาวเจ้าค้นพบว่าตัวเองหมดสติไปถึงสองวันเต็มๆ เพราะหล

“งั้นเธอก็ไปกับฉันนะ ฉันก็อยากไปรับเหลน” เจ้าสัวธรรมรงค์เอ่ยก่อนจะเดินนำออกจากห้องไปเมื่อปิ่นอนงค์ไม่คิดจะพูดอะไรหรือหันกลับมามองซึ่งสายพิณก็รีบเดินตามเจ้าสัวธรรมรงค์ออกจากห้องไปเมื่อรู้ดีว่าตอนนี้ปิ่นอนงค์กำลังมีอารมณ์ไม่คงที่และมีโทสะอยู่ไม่น้อยกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะสายพิณรู้ดีว่าการที่เจ้านายสาวไม่อยากดึงเชอรีนเข้ามาเป็นเพราะอะไร แต่ในฐานะคนที่เป็นห่วงใช่ว่าสายพิณจะไม่เข้าใจเตโซเพราะลึกๆ แล้วสายพิณก็เห็นด้วยกับเตโซที่ตัดสินใจพูดออกไปกับตำรวจเช่นนั้นจึงไม่ได้ขัดแย้งอะไรออกไปนอกจากปล่อยให้คนทั้งสองได้อยู่กันตามลำพังสองต่อสองเพื่อเคลียร์กันเองโดยไม่คนอื่นเข้ามาแทรก“ปิ่น...” เตโซเรียกหญิงสาวที่นั่งหันหน้าไปทางกระจกห้องพักฟื้นไม่ยอมหันกลับมาจนกระทั่งเจ้าสัวธรรมรงค์และสายพิณเดินกลับออกไปได้สักพักแล้วก็ยังไม่ยอมหันกลับมาพูดคุยกันเสียทีเขาจึงเป็นฝ่ายที่จะเรียกเธอแต่ก็ถูกเจ้าตัวหันกลับมาแล้วพูดเข้าประเด็นทันที“คุณเตโซ ฉันจะพูดตรงๆ นะคะ อย่ายุ่งเรื่องนี้เลยนะคะ การที่คุณบอกกับทางตำรวจไปแบบนั้นฉันไม่โอเคเลย” ปิ่นอนงค์พูดขึ้นทันทีที่ทุกคนเดินออกจากห้องพักฟื้นกลับไปเหลือเพียงหญิงสาวและ

ในที่สุดปิ่นอนงค์ก็ยื่นใบหน้าลงไปซบที่บ่าของเตโซแล้วค่อยๆ สะอื้นไห้ออกมาจากเสียงแผ่วเบาจนดังขึ้นอย่างชัดเจน แต่แล้วเพียงเสี้ยววินาทีที่แขนทั้งสองข้างของหญิงสาวก็ยกขึ้นสวมกอดชายหนุ่มและในวินาทีนั้นเองที่แขนแกร่งโอบกอดปลอบโยนเธอตอบกลับ มือขวายกขึ้นลูบลงบนกลุ่มเรือนผมยาวสลวยอย่างช้าๆ ด้วยความเบามือเขามอบความอ่อนโยนและความอบอุ่นให้กับเธอแต่เธอกำลังส่งต่อความอ่อนแอให้กับเขาทั้งสองสิ่งนี้คือการแลกเปลี่ยนความเป็นตัวเองและความรู้สึกส่วนตัวที่มีให้ได้เพียงคนที่จะใช้ชีวิตคู่ด้วยกันอย่างที่คนทั้งสองไม่มีทางรู้ตัวกันเลยว่า…สายใยบางๆ จากเส้นสีแดงนั้นกำลังค่อยๆ พันเกี่ยวเข้าหากันทีละนิด…ทีละนิด“ฉันเหนื่อย ฉันไม่ได้อยากเป็นหลานสาวคนโตเลยสักนิด ฉันก็แค่อยากใช้ชีวิตในแบบที่อยากใช้…ฮึก ฉันอยากทำอะไรก็ได้โดยไม่ต้องแคร์สายตาญาติผู้ใหญ่ที่มองฉันว่าเป็นทายาท…ฮึก ฮือ ฉันไม่ได้อยากมีชีวิตแบบนี้เลย แบกรับทุกอย่าง ฮือ…”คำพูดที่ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาทั้งเสียงสะอื้นไห้ทำให้ชายหนุ่มต้องกระชับกอดหญิงสาวแล้วลูบมือขึ้นลงไปตามเส้นผมอย่างปลอบโยนมากกว่าเดิมด้วยความเข้าใจเพราะครั้งหนึ่งเขาก็อยู่ในจุดเดียวกับสาวเจ้า“

บทที่ 6การพบหน้าน้องสะใภ้“พูดออกมาเลยค่ะพี่สาย”ปิ่นอนงค์เร่งสายพิณทันทีด้วยเพราะลึกๆ แล้วหญิงสาวยังคงเชื่อและเป็นห่วงเชอรีนอยู่ไม่น้อย ถึงแม้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะทำให้เธอระแวดระวังมากขึ้นก็ตามยามที่ได้เผชิญหน้ากับเชอรีนและคนที่เธอเป็นห่วงมาที่สุดก็มีแต่เจ้านาย“จริงๆ สายก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรค่ะ พอดีหลานสาวยายเลียงผา คุณปิ่นจำได้ใช่ไหมคะ ยายเลียงผา” สายพิณตอบก่อนจะถามอย่างไม่ต้องการคำตอบเสียทีเดียว“อดีตพนักงานเก่าเมื่อสามสิบปีก่อน ถือว่าเป็นพนักงานอาวุโสที่ทางเราต้องคอยจ่ายเงินเลี้ยงดูแบบบำนาญให้ทุกเดือนเป็นกรณีพิเศษ ยายเลียงผาคนนี้ใช่ไหมคะ” ปิ่นอนงค์พูดขึ้นพลางถามกลับเพราะกลัวว่าจะเป็นคนละคนกันกับที่สายพิณพูดถึง“ใช่ค่ะ หลานสาวยายเลียงแกเคยเผลอหลุดปากพูดงานเลี้ยงปีใหม่ปีที่แล้วค่ะ…จริงๆ แล้วที่ทางเราต้องคอยส่งเงินดูแลแกเป็นพิเศษไม่ใช่เพราะยายแกทำงานกับเรานานหรือทำให้โรงแรมรีสอร์ตมีชื่อเสียงหรอกนะคะ แต่เพราะแกดันไปรู้เห็นการตายของคุณแม่คุณเชอรีนน่ะสิคะ” สายพิณเมื่อได้เริ่มเล่าก็เริ่มที่เจ้าแม่ขาเมาท์เข้าสิง“การตายของคุณอาศศิมล…” ปิ่นอนงค์พึมพำกับตัวเองพลางทบทวนความทรงจำของตัวเองตั